Վրացական քամիներ

Երեկ լուր ստացվեց, որ Վրաստանը պատրաստակամ է միջնորդ լինել Հայաստան-Ադրբեջան հարաբերություններում, և կա Ադրբեջանի դրական տրամադրվածությունն այդ հարցում։

Ի՞նչ է սա նշանակում։

Նախ՝ ՀՀ դե-ֆակտո թուրքական իշխանությունները քանդեցին հայ-ռուսական և հայ-իրանական հարաբերությունները։ Ապա եղած դաշնակցային կապերը փորձեցին փոխարինել արևմտյան ֆորմատներով։

Ադրբեջանը մասնակցեց դրանց, որովհետև հնարավոր եղավ դրանով ՀՀ դե-ֆակտո իշխանությունների կողմից Արցախի ճանաչում՝ որպես Ադրբեջանի մաս։

Դրա շնորհիվ Ադրբեջանը չեզոքացրեց ռուսական գործոնը՝ «ախպե՛ր, դուք միջնո՞րդ եք, թե՞ ինտերվենտ, հենա՝ հայերն էլ են համաձայն, որ Ղարաբաղը մերն ա» փաստարկումով։

Գետնի վրա ստանալով Արցախը՝ այժմ արևմտյան միջնորդական ձևաչափն էլ պետք չէ Ադրբեջանին, որովհետև թեկուզ թղթի վրա, բայց կարող է պարտադրվել ճանաչել Հայաստանը՝ որպես «29.800»։

Իսկ ինչո՞ւ ճանաչել, եթե կարելի է գրավել։ Միևնույն ժամանակ ի՞նչպես հիմնավորել ԵՄ-ին «ճամփու դնելը»։ Իհարկե, Թուրքիայի ու Ադրբեջանի միջև «սենդվիչի» վերածված Վրաստանով։ Լեգիտիմությունը կա։ Հարևան երկիր է թե՛ Հայաստանին, թե՛ Ադրբեջանին, հետևաբար՝ կարող է «բարի միջնորդ» լինել։

Մինչդեռ տարածք տրամադրողից զատ՝ ոչ մի այլ բան Վրաստանը լինել չի կարող։

Հայաստանին մեկուսացնելու ու միայնակ թողնելու թշնամական պլանը, որ գործի մեջ է 2018 թ․-ից շարունակում է թափ հավաքել, քանի դեռ Հայաստանում չի հաստատվել ազգային իշխանություն։

քաղաքագետ Էդգար Էլբակյան