«Վառված» պետություն` անտեղի ու անիմաստ ժպիտների ներքո

Երբ Կարեն Կարապետյանը Ռուսաստանից եկավ, Հայաստանում նշանակվեց վարչապետի պաշտոնում, հասարակության մի որոշ հատվածի շրջանում որոշակի հույսեր էին արթնացել գեղեցկադեմ, նորաոճ ժիլետների և գույնզգույն փողկապների սիրահար վարչապետի աշխատունակության հետ կապված: Ավելին, դեռ մի որոշ ժամանակ նրան հաջողվեց նախապատրաստված սցենարի հիման վրա Հայաստանի բնակչությանը «ներդրումային բումի» և Հայաստանը ծաղկեցնելու կենացներով պահել: Անցել է բավական ժամանակ նրա նշանակումից, այդ ժամանակը իսկապես բավարար էր, որպեսզի այս ընթացքում Կարեն Կարապետյանը գոնե խոստացածի 10-20 տոկոսն իրագործեր: Բայց... Պարզվում է, նա ոչ միայն ադեկվատ չի սեփական խոստումները կատարելու ճանապարհին, այլ իսկապես կարելի է կասկածի տակ դնել նրա` որպես վարչապետի տրամաբանությունն ու գործունեության առաջնահերթություններ առանձնացնելու ընդունակություններն ու կարողությունները: Մի հետաքրքրական փաստ: Քանի օր Հայաստանում անտառներ էին հրդեհից տուժում, բայց միայն Սերժ Սարգսյանի արձակուրդից վերադարձից հետո հրավիրվեց արտակարգ խորհրդակցություն` նախագահականում: Հիմա եզրակացությունը երկուսն է` կամ Կարեն Կարապետյանը չի գիտակցում ու ընկալում կարևորն անկարևորից, կամ` ընկալում է, բայց նրան Սերժ Սարգսյանը չի տվել անգամ արտակարգ իրավիճակում կառավարության անդամներին հավաքելու, աննախադեպ իրավիճակներում` քննարկելու ու որոշումներ ընդունելու լիազորություններ: Երկու դեպքն էլ խիստ ամոթալի է ու արժե եզրակացություններ անել: Ընդ որում, մեկ այլ ցավալի եզրակացություն էլ կա. Սերժ Սարգսյանն այսպես կարող է առհասարակ որևէ վարչապետի որևէ լիազորություն չտալ: Ստացվում է, որ այդ վարչապետերը կպաշտոնավարեն սեփական բիզնեսները ծաղկեցնելու համար ընդամենը: Հայաստանի որոշ տարածքներ ծխում էին, իսկ մեր երկրի վարչապետը ուղղակի անգործության մատնված` մի քանի օր անց մեկնեց արձակուրդ և Արցախից լուսանկարներ են տարածվում, որոնցում նա ժպիտը դեմքին, մասնակցում էր, հավանաբար իր բիզնեսի հետ առնչություն ունեցող, հիմնվող ջրի գործարանի հիմնարկեքին: Ի դեպ, հավանաբար Կարեն Կարապետյանը ղարաբաղյան այցերով Հայաստանում «հիմնվելու» ծրագրեր ունի: Նա, վստահաբար, երազում է կրկնել նախկինների ճամփան, Ղարաբաղից` Հայաստանում նախագահ նշանակվելու ուղով «առաջ գնալ»: Բայց արդյո՞ք Սերժ Սարգսյանն էլ նման ծրագրեր ունի Կարեն Կարապետյանի ապագայի վերաբերյալ: Հազիվ թե: Առհասարակ, արժե դիտարկել այն աշխարհագրությունը, որը նախընտրել է վարչապետության օրոք Կարեն Կարապետյանը: Ահա նրա այցերը` Ռուսաստան, Բելառուս, Ղազախստան, ԵԱՏՄ-ական քննարկումներ, մեկ անգամ` հարևան Վրաստան, այն էլ, հավանաբար, ստիպված: Տպավորություն է ստեղծվում, որ Սերժ Սարգսյանը ինքն է նախընտրում այցելել եվրոպական երկրներ, Հայաստանի համար կարևոր հարցերը կարևոր այցերով իրականացնել: Իսկ Կարապետյանին թողել է հասարակությանը «զբաղեցնելու» ու «զվարճացնելու» ծանր գործը, որն էլ նա սիրով իրականացնում է: Օրինակ` տարեսկզբին Դավոսի համաշխարհային տնտեսական համաժողովին Հայաստանի կառավարության որևէ ներկայացուցիչ չմասնակցեց: Թե կառավարության յուրաքանչյուր նիստում ներդրումներից խոսող վարչապետ Կարեն Կարապետյանը ինչո՞ւ չմասնակցեց հունվարի 17-ից 20-ը Դավոսում կայացած համաժողովին, անգամ՝ որևէ մեկին չի գործուղել այնտեղ, ծիծաղելի պատասխան հնչեց. «աշխատանքային ծանրաբեռնվածություններից ելնելով հնարավորություն չեղավ մասնակցելու այդ համաժողովին», ասել էր` Տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարար Սուրեն Կարայանը: Սա այն համաժողովն է ի դեպ, որին Ադրբեջանը, Վրաստանը նախագահի, վարչապետի մակարդակով են մասնակցում, խոսում խոշոր նախագծերից, իսկ մենք, պարզվեց, «ժամանակ չունեինք»: Կարեն Կարապետյան վարչապետի գործունեությանն, իրականում, արդեն հնարավոր չէ գնահատական էլ տալ: «Կինոն»` նրա մասնակցությամբ, իսկապես, ավարտվել է: «Ներդրումային բումի» փուչիկը վաղուց պայթել է և միակ բանը, որ մնացել է` դա Կարեն Կարապետյանի անտեղի, անիմաստ ժպիտներն են` նորաոճ հագուստների մեջ: Թամար Բագրատունի