ՀԱՅԻ ԲԱ՞ԽՏ, ԹԵ՞ ՀԱՅԻ ԽԵԼՔ

Հրապարակ օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանը թերթի խմբագրականում գրում է. 

ՀԱՅԻ ԲԱ՞ԽՏ, ԹԵ՞ ՀԱՅԻ ԽԵԼՔ

Մենք կամաց վերածվում ենք հյուսիսից եկող Կարմիր բանակին կամ Կիլիկիայի սարերը բարձրացող անգլիացի փրկարարներին սպասող ազգի: Ահա` Վլադիմիր Պուտինը ջերմ պատասխանեց Նիկոլ Փաշինյանին, Էնթոնի Բլինքենն ու Էմանուել Մակրոնը հեռախոսազրույց ունեցան նրա հետ, Նենսի Փելոսին ամուր սեղմեց Ալեն Սիմոնյանի ձեռքը եւ դատապարտեց Ադրբեջանի ագրեսիան, ՄԱԿ-ում Հնդկաստանի ներկայացուցիչը հստակ գնահատական հնչեցրեց: Երիտասարդ աղջկա նման՝ ականջներով ենք սիրում եւ էմոցիոնալ գնահատականներ տալիս մեզ շրջապատող աշխարհին: Իսկ մինչ այդ թշնամին արդեն նոր դիրքեր է գրավում մեր ձյունածածկ սարերի գագաթներին, հենակետեր է կառուցում, զորք է կուտակում մեր սահմանին եւ չի թաքցնում իր ցինիկ, զավթողական ծրագրերը. լավագույն դեպքում միջանցք, վատագույն դեպքում` Հայաստանն ամբողջությամբ: Այս վճռական պահին, թվում է, մենք պետք է մոբիլիզացնեինք մեր բոլոր եղած ու անգամ չեղած ռեսուրսները, հայի հետին խելքն ու աշխարհով մեկ սփռված մեր հայրենակիցներին:

Պետք է բոլոր հնարավոր խողովակներն աշխատեցնեինք ու փորձեինք` աղմուկով լինի, թե զինվելով, հայ ազգի ոգին բարձրացնելով, թե համաշխարհային մարդկության խիղճն արթնացնելով, փրկել մեր երկիրը գազազած ու ամեն օր նոր պահանջներ դնող հրեշից: Բայց ոչ` մենք պատերազմը սահմանային կոնֆլիկտ ենք կոչում, ռազմական դրություն հայտարարելուց ձեռնպահ ենք մնում, հույս ենք կապում Աստծո եւ ինչ-որ հրաշքների հետ, շարունակում ենք մերժել նախկիններին եւ հրաժարվել նրանց աջակցությունից: Եվ շարունակ կրակի հետ ենք խաղում` մե՛կ Արեւմուտք, մե՛կ` Ռուսաստան: Իրանի ու Չինաստանի հանդեպ կասկածելի պահվածք: Բանակի հանդեպ կրավորական կեցվածք եւ զինվելու ուղղությամբ` զրո քայլեր: Պետական լիակատար անպատասխանատվություն: