Պայքար հանուն կործանման

Նիկոլ Փաշինյանը մեկնաբանել է նախորդ շաբաթվա իր ասուլիսում հնչեցրած այն միտքը, թե համաձայն չէ, այն պնդմանը, որ Արցախը կարող է լինել հայկական։
Ֆեյսբուքյան գրառման մեջ Փաշինյանը գրել է․
<<Դեկտեմբերի 24-ի իմ հարցազրույցի որոշ արձագանք-մեկնաբանություններ առնվազն տարակուսելի են հետեւյալ պատճառներով.
1. Այդ հարցազրույցում խոսել եմ 2018 թվականին իմ վարչապետ դառնալուց առաջ ձեւավորված բանակցային բովանդակության մասին, հետեւաբար՝ դրանց գոյանալու վրա որեւէ ազդեցություն ունենալ չէի կարող։
2. Հարցին ի պատասխան հերքել եմ ՀՀԿ համագումարում Սերժ Սարգյանի արած պնդումը, թե իրենց թողած բանակցային բովանդակությունը երաշխավորում էր Լեռնային Ղարաբաղի հայկական լինելը։ Հերքել եմ, որովհետեւ բանակցային այդ բովանդակությամբ խորհրդային ժամանակ ԼՂԻՄ-ում բնակված ադրբեջանցիների՝ ԼՂ կարգավիճակի որոշմանը մասնակցելու իրավունքը որպես ԼՂ բնակիչ, արձանագրված է եղել։ Հետեւաբար՝ եթե նրանք ըստ բանակցային բովանդակության ԼՂ բնակիչ են, ուրեմն պետք է բնակվեին ԼՂ-ում եւ հայկական կողմը բանակցային այս բովանդակության դեմ 2018-ի հեղափոխությունից առաջ երբեք չի առարկել: Իսկ եթե հաշվի ենք առնում, որ ԼՂ վերջնական կարգավիճակի հարցով հանրաքվեն, ըստ իմ վարչապետ դառնալուց առաջ ձեւավորված բանակցային բովանդակության, կարող էր տեղի ունենալ 100 տարի հետո, կանխատեսելի է, թե նշված պայմաններում ժողովրդագրական պատկերի ինչպիսի փոփոխություններ կլինեին Արցախում։
3. Ինչ վերաբերվում է մինչեւ կարգավիճակի հարցով պոտենցիալ հանրաքվեն ԼՂ-ի ունեցած կարգավիճակին, այս մասին հարցազրույցում ասել եմ, որ 2016 թվականին միջնորդները ներկայացրել են բանակցային երեք փաթեթ (մեկը Ապրիլյան պատերազմից առաջ, երկուսը հետո), որտեղ ի տարբերություն 2011 թվականի կազանյան փաստաթղթի, «Լեռնային Ղարաբաղը ստանում է միջանկյալ կարգավիճակ» նախադասությունը բացակայել է։ Այդ երեք փաթեթներից երրորդում, որը ներկայացվել է 2016 թվականի օգոստոսին, հայտնվել է մի դրույթ, որտեղ ասվում է, որ Լեռնային Ղարաբաղի կյանքի կազմակերպման իրավական եւ պրակտիկ մեխանիզմների մասին որոշումը կայացնելու է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը, խորհրդակցելով ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների, Ադրբեջանի, Հայաստանի, ԵԱՀԿ գործող նախագահողի հետ։ Հենց սա եմ համարել աղետ բանակցային գործընթացում, որովհետեւ ակնհայտ է, որ ՄԱԿ-ի ԱԽ-ն բոլոր որոշումները կայացնելու էր նախկինում ԼՂ հարցով իր իսկ ընդունած բանաձեւերի տրամաբանությամբ, որտեղ ԼՂ-ն ճանաչել էր Ադրբեջանի մաս։
4. Այս եւ մի քանի այլ կարեւոր բանակցային խնդիրներ հաշվի առնելով եմ ԱԺ ամբիոնից պնդել, որ 2018 թվականին իմ վարչապետ դառնալուց առաջ առկա բանակցային բովանդակությամբ եւ իրողություններով Արցախը կորցրել էր Ադրբեջանի կազմում չլինելու թե տեսական, թե գործնական հնարավորությունները։
5. Վարչապետ դառնալով ես սրան ոչ թե համակերպվել եմ, այլ սրա դեմ պայքարել եմ։ Նաեւ այս պատճառով է սկսվել պատերազմը։
6. Այսօր մարդիկ են ասում, որ ես չպետք է բանակցեմ ԼՂ անունից, ովքեր ինձ 2018-ից քննադատում էին նրա համար, որ ես ասում էի, որ Լեռնային Ղարաբաղի անունից բանակցելու մանդատ չունեմ։
7. Հասկանում եմ, որ շատ հարգարժան մարդիկ հիմա են բողոքում 2016 թվականի պատերազմի պատճառ ու հետեւանք հանդիսացող բանակցային բովանդակության դեմ։ Այն ժամանակ կամ տեղյակ չեն եղել կամ բողոքելու իրավունք չեն ունեցել։ Այդ բովանդակության դեմ ես էլ եմ բողոքում ու այդ բովանդակությունը չեզոքացնելու համար արել եմ ինչ հնարավոր էր։ Բայց ճշմարտությունը թաքցնել, կներեք, չեմ կարող>>,- գրել է Փաշինյանը։
Հիմա մի շատ տրամաբանական հարց՝ բանկացային գործընթացից տեղեկացված որևէ անձ, օրինակ որևէ նախկին արտգործնախարար ինչու՞ չի հաստատում Փաշինյանի պնդումը։
Կամ այդ ո՞վ է խաբել Նիկոլ Փաշինյանին ու նրա ստերին հավատացող անհայրենիքների խմբակին, թե ՄԱԿ-ի ԱԽ-ն բոլոր որոշումները կայացնելու էր՝ Արցախը Ադրբեջանի մաս ճանաչելու տրամաբանությամբ։ Բա ու՞մ կամ ինչի՞ համար է դիվանագիտությունը, թող Փաշինյանն իր թիմով կանխեր նման որոշումների կայացումը։ Այսօր, երբ ադրբեջանական զինուժը փաստացի օկուպացրել է ՀՀ ինքնիշխան տարածքի մի հատվածը, այդ նույն ՄԱԿ-ի ԱԽ-ն ինչո՞ւ որևէ բանաձև չի ընդունում։ Չի ընդունում, որովհետև պահանջող չկա։ 
Իսկ ամենակարևորը՝ Փաշինյանը խոստովանում է, որ պատերազմն սկսվել է այն պատճառով, որ ինքը վարչապետ դառնալուց հետո պայքարել է իրեն թողնված բանակցային ժառանգության դեմ։ Հիշու՞մ եք, մի ժամանակ էլ ասում էր, թե պատերազմն անխուսափելի էր՝ այն սկսվելու էր, անկախ նրանից, թե ով կլիներ ՀՀ իշխանության ղեկին։ Այսինքն՝ ինքը դրա հետ կապ չունի։ Հիմա խոստովանում է, թե պատերազմն սկսվել է, քանի որ ինքը պայքարել է ինչ-որ բաների դեմ։
Արձանագրենք, որ Նիկոլ Փաշինյանի <<պայքարի>> հետևանքով մենք կորցրել ենք Արցախի ազատագրված տարածքները, կորցրել ենք Հադրութն ու Շուշին, թշնամին դիրքեր է դրել Սյունիքում և Գեղարքունիքում, այսօր արդեն ունենք մի վիճակ, երբ պետության ղեկավարը պայքարում է, որ Արցախը երբեք չլինի հայկական։ Եթե Նիկոլ Փաշինյանի պայքարը շարունակվի, մենք մինչև գալիք տարվա վերջ կարող ենք լսել հայտարարություններ այն մասին, որ տեսականորեն Երևանը նույնպես հայկական լինելու որևէ շանս չունի։

Մի նրբություն ևս կա․ եթե Արցախը հայկական լինելու շանս չունի, ի՞նչ են ֆունկիցաի են իրականացնելու Արցախում ռուս խաղաղապահները։ Տպավորություն  կա, որ Փաշինյանն սկսել է  խաղեր տալ ռուսների թիկունքում։

Հայկ Դավթյան