Փաշինյանի «անբաշար» քավորը. ձախողակների խմբակ

Հայաստանում կիրակի անց են կացվել ՏԻՄ համամասնական ընտրություններ: 38 խոշորացված համայնքներից 36-ում ընտրությունները եղել են կուսակցական ցուցակներով,այսինքն միմյանց դեմ մրցում էին քաղաքական ուժերը, իսկ ազգային փոքրամասնություններով բնակեցված երկու համայնքներում՝ նախկինի նման մեծամասնական ընտրակարգով, քանի որ ընտրողների թիվն այստեղ չի անցնում 4000-ից։

Կիրակնօրյա ընտրությունների դասերը, հետեւություններն ու եզրահանգումները շատ են, սակայն կարեւոր դրվագներից մեկն այն է, որ Գեղարքունիքի մարզի Ծովագյուղ և Սեմյոնովկա գյուղերում բնակիչներից ոչ մեկը չի մասնակցել տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններին՝ այդպես արտահայտելով իրենց բողոքը համայնքների խոշորացման դեմ։ Մոտավորապես երեք հազար ընտրող: Իհարկե, պետության ծախսած գումարները ջուրը ընկան, սակայն այս բնակիչները քաղաքացիական բարձր մակարդակ դրսեւորեցին՝ ցույց տալով. Թե ինչպես է հնարավոր միասնական ու միահամուռ կերպով մերժել իշխանությունների ցանկացած արկածախնդրություն: Այս համայնքներում դեմ են խոշորացմանը, չեն ուզում, որ իրենց գյուղերը միանան Սեւան քաղաքին, մարդիկ հասկանում են դրա զուտ քաղաքական նպատակահարմարությունն ու ասում, որ չեն ուզում մի թղթի համար հասնել Սեւան։ Քաղաքական իշխանությունը պետք է դասեր քաղի, իսկ մեր քաղաքական ուժերն էլ տեսնեն, թե ինչպես կարելի է լինել միասնական եւ որտեղ է արդարացված բոյկոտը՝ իբրեւ պայքարի ձեւ։

Ընտրություններին եւ դրանից առաջ իշխանությունը գործի էր դրել բոլոր ռեսուրսները հաղթանակ ապահովելու համար, որոշ համայնքներում ընտրակաշառք բաժանելու մասին ահազանգեր անգամ կային, միայն այն փաստը, որ ընտրություններից հաշվված օրեր առաջ յուրային պաշտոնակատարներ էր նշանակում, արդեն իսկ մատնում էր, որ իշխանությունների նպատակը ոչ թե ՏԻՄ ինստիտուտի կայացումն է, ոչ էլ ազատ, ժողովրդավար ընտրությունների անցկացումը, այլ իշխանության զավթումը՝ ներքեւի օակներում: Փաստորեն այս մասին հասկացան միայն Ծովագյուղի եւ Սեմյենովկայի բնակիչները: Ճիշտ է նրանց բոյկոտն առայժմ որեւէ բան չի փոխվել եւ այս համայնքները Սեւանի կազմում են, սակայն մարդիկ կարողացան ցույց տալ իրենց դիրքորոշումը, նրանք նաեւ այլ գործողություններ են խոստանում:

Դեկտեմբերի 5-ի ընտրությունները եւս մեկ անգամ վերահաստատեցին, որ մարդիկ ընտրում են ոչ թե քաղաքական ուժերին ու գաղափարները, այլ կոնկրետ անձանց ու որտեղ առաջադրվել էին ուժեղ թեկնածուներ, իշխանությունը պարտվել է կամ առնվազն բացարձակ իշխանություն չի նվաճել: Այս տենդենցը նկատելի էր դեռեւս հոկտեմբերի 17-ին, նոյեմբերի 14-ին, ուստի եթե արմատական ընդդիմադիրները փոքր-ինչ նեղություն տային իրենց, ուժեղ անհատների վրա խաղադրույք կատարեին, ապա ներքեւից իշխանափոխությունը երաշխավորված կլիներ:
Սրա մասին է վկայում ասենք մի շարք մարզպետների լիակատար ձախողումը: Չնայած ընտրարշավի ողջ ընթացքում մամուլում տասնյակ նյութեր հայտնվեց Արարատի մարզպետ Ռազմիկ Թեւոնյանի ցուցաբերած ջանքերի մասին, նա համայնքապետերին պարտադրաբար ցուցակ էր մտցրել, սոցիալական օգնության անվան տակ, նախընտրական գումարներ էին բաժանում, մոբիլիզացրել էր վարչական ողջ ռեսուրսը Մասիսում իր թեկնածու Սայեն Հայրապետյանի հաղթանակի համար, սակայն վերջին չորս տարվա քաղաքապետ Դավիթ Համբարձումյանը համոզիչ հաղթանակ տարավ եւ 52 տոկոսից ավել ձայն հավաքեց:

Նույնը Լոռվա մարզպետ Արամ Խաչատրյանի մասին կարելի է ասել, մարզպետը նաեւ Վանաձորի թեկնածուներից էր, կարելի է պատկերացնել, թե հենց միայն սեփական հեղինակության, վարկանիշի համար ինչ ջանքեր է գործադրել Խխաչատրյանը, սակայն Վանաձորցիները նորից ընտրեցին գործող համայնքապետ Մամիկոն Ասլանյանին: Ապարանում եւս, նորանշանակ մարզպետ Ռազմիկ Պետրոսյանը մարզի ՀՀԿ-ականների հետ չնայած կաշվից դուրս էր գալիս, որ Ապարանում ՔՊ թեկնածուն հաղթանակի, սակայն մարզում ընդունված եւ սիրելի Գնթունիկի սեփականատեր Կարեն Եղիազարյանը ջախջախիչ պարտության մատնեց նրան:
Փաշինյանի քավորը ամենաանբաշարը դուրս եկավ, ընդամենը մեկ համայնքում նա պետք է աշխատանքներ տաներ, սակայն դա էլ գլուխ չբերեց: Նոյեմբերյանում ՔՊ թեկնածուն 50+1 չի ստացել, իսկ մյուս երկու ուժերը արդեն հուշագիր են պատրաստվում կնքել կոալիցիա կազմելու համար, որի արդյունքում ՔՊ-ն Նոյեմբերյանում ընդդիմություն կդառնա:

Անի Սահակյան