Դավաճանության մեխանիկա. ինչպես պահել փորը կուշտ,տակը՝ չոր

Իրանի իսլամական հանրապետությունում ՀՀ նախկին դեսպան Արտաշես Թումանյանը, որը օրերս նշանակվել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի խորհրդական, համաձայն մամուլի տեղեկությունների՝ չի բացառվում առաջիկայում նշանակվի ՌԴ-ում ՀՀ դեսպանի պաշտոնում: Չնայած այդ պաշտոնի համար շրջանառվում էր նախկին նախարար Վաղարշակ Հարությունյանի անունը, բայց ռուսական կողմը կարծես չի հաստատում վերջինիս ագրեմանը: Այս պատճառով Փաշինյանը այլընտրանքային տարբերակ դիտարում է Արտաշես Թումանյանին: Եթե լուրն իրականություն դառնա, կարող ենք ասել, որ պաշտոնի մեռած այս թրքահպատակը կարողացել է հանուն Փաշինյանի կատարած <<դիվանագիտական>>  զրույցները տեղ հասցել: Արտաշես Թումանյանը Փաշինյանի իշխանության գալուց եւ անգամ պատերազմից հետո տարբեր շրջանակներում փորձել է մարդկանց մոտ դրական կարծիք ձեւավորել վերջինիս հանդեպ, կարելի է ասել նրա քարոզչությամբ է զբաղվել, իսկ որտեղ էլ որ ընդդիմացել են, Թումանյանը դիվանագիտորեն լռել է, տեղ-տեղ համաձայնել: Հավանաբար նրա կատարած մեծ <<աշխատանքների>> մասին ինչ-որ մարդիկ հասցրել են Փաշինյանին, մեզ էլ պետք է շնորհակալ լինի, որ այդ մասին հրապարակում ենք եւ ՀՀ վարչապետը որոշել է նրան նորից պաշտոնի նշանակել: Քաղաքական տասնամյակների կենասփորձով 70-ն անց Թումանյանն այդպիսին է եղել միշտ, նա թաց տեղը պառկողներից չէ եւ որտեղ իշխանություն, պաշտոն է տեսել, գնացել է այդ ուղղությամբ:
1999-2000 թթ. եղել է ԱԳ առաջին փոխնախարար, համարվում է Ռոբերտ Քոչարյանի կադրը, եղել է երկրորդ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարը՝2000-2006թթ-ին, ավելի վաղ՝ պատգամավոր, հարկայինի պետ։ Սակայն երբ փորձեց սեփական կուսակցությունը ստեղծել, Ռոբերտ Քոչարյանի վրդովմունքը հարուցեց, և դա դարձավ պաշտոնանկության պատճառ։ 2015-ին Սերժ Սարգսյանը նրան նշանակեց Իրանում ՀՀ դեսպան: Նա հանդիսացել է նաև «Լինսի» հիմնադրամի կառավարման խորհրդի նախագահ: Բազմաթիվ բիզնեսներ ունի եւ թերեւս դրանք պահելու նպատակով է, որ ամբողջ բջիջներով աջակցում է Փաշինյանին: Բայց այս հարցում նա սխալվում է, որովհետեւ այդ աջակցությունը կնշանակի օրհնել թուրքի ոտքը Հայաստանում եւ ինքնակամ հանձնել բիզնեսները Փաշինյանի կիրթ ու կառուցողական բարեկամներին:

Արտաշես Թումանյանը եզակի գործիչ չէ, Հայաստանում շատ են եղել եւ կան այդպիսինները, որ սեփական կոմֆորիտի համար կարող են ուրանալ թե գաղափար, թե անցած ճանապարհ, թե ընկերներին ու հարազատներին: Օրինակ նախկին Հանրապետական, այժմ Քաղպայմանագրում հանգրվանած Շիրակ Թորոսյանը, այս մարդու գերխինդիրը <<փորը կուշտ, տակը չոր>> կարգավիճակն է, սա էլ է սուսուփուս տարբեր միջավայրներում գովերգում Նիկոլ Փաշինյանին, փնովում նախկիններին: Կամ վերջերս այս կատեգորիան համալրած Իշխան Զաքարյանը, նախկիններից ամենանախկինը, Վերահսկիչ պալատի նախագահ, Պատիվ ունեմ խմբակցության պատգամավոր:
Մարդը հայրենիքի ու ունեցվածքի ապահովության միջեւ ընտրություն կատարեց հօգուտ վերջինի, բնականաբար դա փորձում է այլ փաթեթավորմամբ ներկայացնել, թե խմբակցությունից հեռանալով ուզում է ինքնուրուն կարգավիճակ ունենալ, չկաշկանդվել ու իր ռուսական կապերն ու ազդեցությունն օգտագորել հօգուտ պետության, բայց դրանք հեքիաթներ են, որոնցով քողարկում է իր դավաճանությունը:

Անի Սահակյան