Իյա՜, իրո՞ք․ մնացել եք Նիկոլի «սեւ թղթի» հույսի՞ն

Երեկ մայրքաղաքի փողոցներում տարբեր հանրային, քաղաքական գործիչներ ակցիաներ էին իրականացնում, փողոցներ փակում, իսկ երեկոյան էլ հավաքվեցին Հանրապետոթյան հրապարակում: Առավոտից մեկնարկած այս ակցիաներին մասնակցում էին ամենատարբեր հայացքների մարդիկ՝ հեռուստամեկնաբան Նաիրի Հոխիկյանը, Իմ Քայլի նախկին պատգամավոր Սոֆյա Հովսեփյանը, Արա Զոհրաբյանը, երգիչ Մրոն՝ Արսեն Գրիգորյանը, Սոնա Աղեկյանը եւ ուրիշներ: Անշուշտ, ողջունելի է, որ անգամ այս պայմաններում, երբ հասարակության իմունիտետը իշխանության ջանքերով գրեթե զրոյացվել է, տարբեր տեխնոլոգիաների կիրառմամբ՝ բթացվել, կան պայքարի պատրաստ, փողոց դուրս եկող մարդիկ, մանավանդ,44-օրյա պատերազմում զոհված Մենուա Հովհաննիսյանի մայրը՝ Կարին Տոնոյանն իր մեջ այնքան ուժ է գտնում, որ պատրաստ է իր վիշտը, ցավը մի կողմ դրած պայքարի դուրս գալ հանուն հայրենիքի փրկության: Բայց այնուամենայնիվ բողոքի մասնակիցների պահանջներն ու կոչերը, անգամ կարգախոսները տարօրինակ եւ անհասկանալի են, ինչը կարող է բազմաթիվ քաղաքացիներին հետ պահել այդ պայքարից:
Նախ առաջինը՝ ակցիայի մասնակիցները պահանջում էին Նիկոլ Փաշինյանից հրապարակել դեմարկացիայի եւ դելիմիտացիայի այն փաստաթուղթը, որն ինքը պատրաստվում է ստորագրել առաջիկա օրերին :

Փաստորեն ընդամենը ամիսներ առաջ մենք Փաշինյանի հրաժարականն էինք պահանջում, պահանջում էինք չեղարկել նոյեմբերի 9-ի փաստաթուղթն ընդհանրապես, իսկ հիմա ընդամենը մտահոգված են նոր ստորագրվելիք փաստաթղթի բովանդակությա՞մբ: Ում համար է դեռ պարզ չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանը չի կարող հայանպաստ լուծումների հասնել, ով չի տեսնում, որ պատերազմից հետո շուրջ մեկ տարի է այս մարդը միայն զիջում է, միայն հանձնում, մեր պատմական տարածքները վերագրում Ադրբեջանին ու ադրբեջանական տեղանուններով կոչում, ով չի տեսնում, որ այս մարդը պատրաստ է նոր պատերազմով, նոր արյունով, նոր զոհերով տալ այն ամենը, ինչն իրենից ուզում են, պարտված ղեկավարն այլ կերպ չի կարող բանակցել թշնամու հետ, դա աքսիոմատիկ ճշմարտություն է, բայց արիուտես մեր բողոքավորները պահանջում են փաստաթղթի հրապարակում:
Երկրորդ՝ հայտարարվեց, որ լինելու է վերկուսակցական, այսպես կոչված համազգային ազատագրական շարժում, հընթացս էլ քննադատվեցին նախկին նախագահները՝ արցախյան հերոսները:
Կյանքը ցույց տվեց, որ անգամ իշխանական քարոզչամեքենայի ամենակեղտոտ արշավից հետո էլ նախկին նախագահների կողքին այսօր ավելի շատ մարդ է կանգնում, քան իբր ժողովրդի կողմից իշխանության բերած Նիկոլ Փաշինյանի: Եթե, իսկապես փողոց դուրս եկածների մտահոգությունները հայրենիքն է, ապա պետք է այդ մարդիկ իրենք խնդրեն պատերազմ հաղթանակած նախագահներին առաջնորդել ազատագրական այդ պայքարը, այլ ոչ թե միանան իշխանության ջրաղացին ու քար նետեն նրանց կողմը:

Եւ , վերջապես, ինչ ասել է վերկուսակցական, ապաքաղաքական պայքար: Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմը Հայաստանը հասցրել են մի անպիսի վտանգավոր եզրագծի, որ այսօր քաղաքականությունը՝ հենց նրանց քաղաքականությունն է մեզանից յուրաքանչյուրով զբաղվում՝ անգամ եթե չուզենանք քաղաքականությամբ զբաղվել, իրենք դա անում են ամեն ժամ, ամեն վայրկյան: Կար ժամանակ, որ գերիների ծնողներն էլ էն հրապարակավ նույն պնդումներն անում, հեռու վանում նախկին ուժերին, ասում, որ իրենց խնդիրը վերքաղաքական է, կյանքը ցույց տվեց, որ Նիկոլ Փաշինյանը հաշվի չնստեց նրանց պայքարի հետ, իսկ այսօր արդեն մեր գերիներին որպես ազգի դավաճան է ներկայացնում:
Հետեւաբար, խնդիրը միայն փողոց դուրս գալը չէ, այլ ճիշտ ձեւակերպված պահանջները, որոնց հետ ստիպված հաշվի կնստի Փաշինյանը:

Անի Սահակյան