Փաշինյանը խուսափե՞ց Պուտինի ու Ալիևի հետ հանդիպումից, թե՞...

«Այո, իսկապես, նման հանդիպում պատրաստվում է և պատրաստվում է տեսակոնֆերանսի ձևաչափով», երեկ երեկոյան ՌԴ նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովը՝ Ռուսաստանի, Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարների հանդիպման մասին:

Այսպիսով, Կրեմլը հաստատեց այս շաբաթ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Ռուսաստանի ղեկավարների եռակողմ հանդիպում նախապատրաստելու պլանները, սակայն տեսակոնֆերանսի ձևաչափով:

Այս հայտարարությունից քիչ անց երեկ երեկոյան հրապարակվեց Նիկոլ Փաշինյանի հարցազրույցը Հ1-ին, որում Պետրոս Ղազարյանի հարցին՝ «Կարո՞ղ ենք արձանագրել, որ միջանցքի հետ կապված զարգացումների թեման փակված է», նա պատասխանել է. «Պիտի արձանագրեմ, որ այդ թեման փակված է եղել դեռևս 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ին»: Ապա` Փաշինյանը հավելել է, թե այս պահին նոյեմբերի 9-ին հանդիպում անցկացնելու որևէ պայմանավորվածություն չկա։

Տպավորություն է, որ Փաշինյանը ընդդիմանում է Պուտինի ու Ալիևի հետ առաջիկա հանդիպմանը: Հետաքրքիր է՝ ինչո՞ւ... Մոսկվան ասում է՝ ծրագրվում ու նախապատրաստվում է նման հանդիպում, Փաշինյանը պնդում է հակառակը:
Գուցե դրա պատճառն այն է, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը տարբեր մոտեցումներ ունեն օրինակ՝ Զանգեզուրի հարցում: Ալիևը պնդում է մի բան, Փաշինյանը՝ ամբողջությամբ հերքում է «միջանցքային» գաղափարը:

Հիմա, Փաշինյանը խուսափո՞ւմ է Պուտինի ու Ալիևի հետ հանդիպումից, թե՞ պարզապես իր ոճի մեջ պարզապես հերթական անգամ մոլորեցնում է հասարակությանը, ցույց տալով, թե՝ «ես չէի ուզում, ինձ ստիպեցին ստորագրել» հերթական եռակողմ փաստաթուղթը, կամ՝ բանավոր հերթական համաձայնությունը:

Բայց ինչն է ուշագրավ... Փաշինյանը, երբ խոսում է հաղորդակցության ուղիների մասին, կարծես մի մեծ շնորհ է համարում Հայաստանին ընձեռվելիք՝ Ադրբեջանի տարածքով Ռուսաստան հաղորդակցությունը, կամ՝ Թուրքիայի հետ հաղորդակցությունը:
Իսկ երաշխիք կա՞, որ Հայաստանի քաղաքացիներն, օրինակ, անվտանգ Ադրբեջանի տարածքով կհասնեն Ադրբեջան, կամ բեռնատարները հարձակումների չեն ենթարկվի, ինչպիսի դեպքեր եղել են անգամ խորհրդային տարիներին:

Կամ՝ այսօրվա Թուրքիան դա 20-25 տարի առաջվա Թուրքիա՞ն է Փաշինյանի պատկերացմամբ: Մենք տեսնում ենք, որ Ադրբեջանի այսօրվա բոլոր պահանջներին Անկարան բաց ու հստակ սատարում է, իսկ Ադրբեջանը շարունակում է վարել հայատյաց քաղաքականություն և Հայաստանի տարածքների հանդեպ հավակնություններ ներկայացնելով մայիսից ներխուժել է մեր երկրի տարածք:

Այս պայմաններում Փաշինյանի կառավարությունը, եթե մի կողմից արձանագրում է, որ Հայաստան-Ադրբեջան սահմանին միջադեպեր են գրանցվում, զոհեր ունենք, այն դեպքում, երբ եռակողմ հայտարարություն է ընդունվել, իսկ դա նշանակում է, որ Ադրբեջանը խախտում է իսկ իր ստորագրությամբ փաստաթուղթը, ապա ինչպե՞ս է Փաշինյանն իր իշխանության երաշխավորելու Հայաստանի անվտանգությունը...

«Երբ խոսում ենք՝ Ադրբեջանը հաղորդակցություն պիտի ունենա Նախիջևանի հետ, խոսում ենք նաև նրա մասին, որ հաղորդակցություն կունենա նաև Թուրքիայի հետ», ասում է Փաշինյանը: Սա ի՞նչ է, երկնքից իջած Աստծո շնո՞րհ...

Ընդունենք, Փաշինյանը համարում է, որ Թուրքիան արագ Հայաստանի հետ հարաբերությունները կարգավորելու է, իսկ ՀՀ քաղաքացիները անմիջապես ուղևորվելու են Թուրքիա և հայ-թուրքական առևտրատնտեսական ոլորտը ծաղկելու: Իսկ Թուրքիայի զավթողական քաղաքականությանն ինչպե՞ս է հակազդելու ՀՀ կառավարությունը՝ աչքի առաջ ունենալով Թուրքիայի ազդեցության մեծացումն օրինակ Վրաստանում:

Մետաքսյա Շալունց