ՆԱՏՕ-ի բանակը մնում է Ադրբեջանում. Էրդողանը պատասխանեց Պուտինին

Նոյեմբերի 9-ին Թուրքիայի մեջլիսը կքննարկի նախագահ Էրդողանի առաջարկը՝ երկարաձգել Ադրբեջանում թուրք զինվորականների գտնվելու մանդատը։ Թուրքական զորքեր Ադրբեջան ուղարկելու մասին որոշմանը Թուրքիայի խորհրդարանը հավանություն էր արժանացրել 2020թ. նոյեմբերի 17-ին։

Թուրքիան, այսպիսով, պատասխանում է Լեռնային Ղարաբաղում ռուսական ներկայությանը «հավասարազոր» քայլ է անում, այսինքն, այնքան ժամանակ, որքան դեռ Ռուսաստանը խաղաղապահ առաքելություն կիրականացնի, այնքան ժամանակ՝ թուրքական բանակն էլ կմնա Ադրբեջանում:

Իրականությունը հետևյալն է. թուրքական բանակն Ադրբեջանում է և վաղուց: Ադրբեջանական բանակը վաղուց թոթափել է խորհրդային բանակի մոդելը, տարիների ընթացքում Ադրբեջանը ոչ միայն զինվել է ռուսական, թուրքական ու իսրայելական սպառազինությամբ, այլև ադրբեջանական բանակն իր մոդելով դարձել է թուրքական, ավելի ճիշտ՝ ՆԱՏՕ-ական բանակ:

Թեև գործում է ռուս-թուրքական համատեղ կենտրոնը, բայց դրա գործառույթները առանձնապես ոչ ոք չի տեսնում, իսկ Թուրքիան իրեն խաբված է զգում, հետևաբար, Անկարային ոչինչ չի մնում, քան հաստատվել Ադրբեջանում, որպեսզի Մոսկվային ցույց տա՝ «մենք այստեղ ենք մնալու՝ մեր եղբայրների թիկունքին կանգնած»:

Անհանգստացնո՞ւմ է այս փաստը ռուսաստանյան քաղաքական էլիտային...
Եթե անգամ անհանգստացնում է, ապա դրա մասին պաշտոնական մարմիններից չեն հնչում համարժեք գնահատականներ: Իսկ, եթե հնչում են՝ միայն չեզոք, թե՝ «Ադրբեջանը ինքնուրույն պետություն է, անկախ պետություն է, և ինքն է որոշում իր դաշնակիցներին»:
Իսկ ահա ռուսաստանյան փորձագիտական դաշտում պատկերը լիովին այլ է: Կան ռուսաստանցի փորձագետներ, որոնք գիշեր-ցերեկ խոսում են թուրքական ազդեցության մեծացման մասին, դա որպես իրական սպառնալիք ու վտանգ ներկայացնում Ռուսաստանի համար:

Ավելին, այդ փորձագետները շարունակ կրկնում են, որ Ռուսաստանը պետք է դադարեցնի լոլիկա-խավիարային քաղաքականությունը և առաջնորդվի Ռուսաստանի դաշնության շահերով, որոնց դեմ էլ հստակ հանդես է գալիս Թուրքիան հետխորհրդային հանրապետություններում:

Բայց ինչպես երևում է, այդ եզակի փորձագետների կարծիքները Կրեմլում լսող չկա...

Մետաքսյա Շալունց