Քոչարյանը ճիշտ է, Սարգսյանը սխալվում է

Հայաստանի ներքաղաքական տիրույթում կրկին ակտիվություն է նկատվում հատկապես երկու խոշոր ընդդիմադիր ուժերի կողմից՝ ի դեմս Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Սերժ Սարգսյանի առաջնորդության: Վերջին օրերին երկու նախագահները հրապարակային հայտարարություններով հանդես եկան եւ շեշտեցին, որ իշխանափոխության պայքարը շարունակում է մնալ իրենց օրակարգում, սակայն իշխանափոխությունից հետո սպասվող զարգացումների մասին նրանց տարբեր մոտեցումները առիթ են տվել վերլուծությունների, որ երկրորդ եւ երրորդ նախագահները ավելի շատ պայքարում են իրար դեմ, քան իշխանությունների: Իրականում նրանք երկուսն էլ վերահաստատել են իշխանափոխության անհրաժեշտության եւ դրա ուղղությամբ պայքարելու իրենց պատրաստակամության մասին, միայն թե Սերժ Սարգսյանի համար մեկ է, թե ով կգա դրանից հետո, իսկ Ռոբերտ Քոչարյանի համար՝ ոչ: Եւ Սերժ Սսարգսյանը կարծում է, որ Քոչարյանի՝ իշխանություն վերցնելու ցանկությունն է խոչընդոտում այս գործընթացին:

Շաբաթ օրը կուսակտիվի մասնակցությամբ համաժողովին Սերժ Սարգսյանը մասնավորապես ասել է՝ Հայաստանի ընդդիմությունը կարող է իշխանափոխություն կազմակերպել, եթե հիմնական ընդդիմադիր ուժերը իրենց առջեւ միայն մեկ նպատակ դնեն` իշխանափոխություն, այլ ոչ թե սրան իշխանությունից հեռացնել, ապա գալ իշխանության. «Այսօր իշխանության գալու մասին ընդհանրապես պետք չի մտածել, անկեղծ եմ ասում: Միգուցե սա ոգեւորիչ չի մեր հատկապես երիտասարդ կուսակցականների համար, բայց մեր երկրի շահը սրանից է բխում: Ես շատ ուրախ կլինեի, որ մեր ստացած տոկոսը երկու անգամ ավելի քիչ լիներ, բայց այլ ընդդիմադիրներ ավելի շատ տանեին, բայց մենք չունենայինք այսպիսի կառավարություն: Այ մեր մտածելակերպը այդպիսին պետք է լինի: Իսկ թե ինչպե՞ս դա անել՝ դրա համար էլ այսօր հավաքվել ենք այստեղ»:

Հիշեցնենք, հետպատերազմյան շրջանում նաեւ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն էր խոսել երեք նախագահների պատերազմի օրերին կայացած հանդիպման մասին՝ ասելով, որ ինքն առաջարկել է, որ երեք նախագահները չձգտեն իշխանության. Ռոբերտ Քոչարյանը չի համաձայնել:

Իր ասուլիսում Ռոբերտ Քոչարյանը սահուն շրջանցեց հարցը՝ հորդորելով այն ուղղել հասցեատիրոջը, քանզի բոլորի նպատակն էր ընտրություններով իշխանություն վերցնելը: Հասկանալի է, որ իրեն բնորոշ զսպվածությամբ Քոչարյանը չցանկացավ մտնել նրբությունների մեջ եւ պարզաբանել տրիվիալ իրողություներ, որոնք հասկանալի են նաեւ սկսնակ քաղգործիչներին: Իրականությունն այն է, որ աչքը տեսածից է վախենում եւ երեք տարվա իշխանությունը վառ օրինակ է այն մասին, որ չի կարելի իշխանություն հանձնել ցանկացաշծ ուժի, միայն թե ազատվել արատավորներից: Ժամանակին հանրության ծանրակշիռ հատվածներ էլ այդկերպ էին մտածում, որ գերխնդիրը Սերժին մերժելն է, իսկ մնացածը կորոշենք հետագայում: Կյանքը ցույց տվեց, որ երբ իշխանության ղեկին անցնում են ապազգային ուժերը, որոնք կատարում են տարբեր գերտերությունների շահեր, արդյունքը լինում է այն, ինչ եղավ անցած տտարի նոյեմբերի 9-ին՝ խայտառակ կապիտուլացիա: Հատկապես հիմա, երբ երկրում բոլոր ինստիտուտները քանդված են, պետությունը կանգնած է բառի բուն իմաստով լինել-չլինելու առջեւ, հարկավոր է փորձառու, ազգային իշխանություն, որը երկիրը չի մտցնի նոր արկածախնդրությունների մեջ: Կրկնում ենք, այո, գերխնդիրը թրքահպատակներից ազատվելն է, որոնք երկիրը տարել են ցեղասպանության: Ցանկացած ազգային ուժի համար թիվ մեկ օրակարգը պետք է լինի նրան հեռացնելը, եւ համազոր դավաճան ու ցեղասպան են նաեւ նրանք, որոնք հավասարություն են դնում նախկին ու ներկա իշխանությունների մեջ՝ վերջնահաշվարկում քողարկված աջակցություն ցուցաբերելով ներկաներին, նպաստելով, որ պետության հանձնումը շարունակվի: Եւ այս առումով ճիշտը Քոչարյանն է, ով համարում է, որ ցանկացած ոք չպետք է գա իշխանության եւ ինքն է հավակնություններ դրսեւորում:

Անի Սահակյան