Ռուբեն Վարդանյանը «նոր ուժ է» փորձում ձևավորել Մանե Թանդիլյանի դեմքո՞վ

Ինչքան էլ, որ Ռուբեն Վարդանյանը փորձի հերքել, թե ինքը քաղաքականությամբ չի ուզում զբաղվել, այլ միայն «հասարակական շարժումն է» իրեն հետաքրքրում, միևնույն է, փոքր Հայաստանում ամեն ինչ տեսանելի է բոլորի համար: Սա Ռուսաստանը չէ, որ հնարավոր լինի, «նոր մարդկանց» քողի տակ ընտրություններում ֆեյք ուժ մտցնել խորհրդարան:
Բայց Մանե Թանդիլյանի դեպքում մենք նույնիսկ «նոր մարդու» հետ գործ չունենք, այլ գործ ունենք Փաշինյանի կողմից քցված «բալաստի» հետ: Քանզի, թե՛ Թանդիլյանը, թե՛ Մեսրոպ Առաքելյանը համարվում էին Փաշինյանի թիմի քաղաքական «զապաս պագռիշկաները»:
Իհարկե, պարոն Վարդանյանը զգուշորեն հայտարարում է, թե ինքը այդ մարդկանց հետ գործ չունի, այդ նրանք են հետաքրքրված իր հանրային ծրագրերով, սակայն Հայաստանում այդ պրիոմը, ինչպես ասում են, չի անցնում:
Ի դեպ, Վարդանյանի վերջին հարցազրույցում հնչեցին մի քանի տարօրինակ պնդումներ:
Նախ նա կշտամբեց նախկին իշխանություններին, թե ինչու ընտրությունների ժամանակ, արտերկրում ապրող մեր քաղաքացիները չէին կարողանում քվեարկել: Երկրորդը՝ նա հայտարարեց, թե իբր Հայաստանի բոլոր իշխանությունները մշտապես անտեսել են Սփյուռքի մեծ պոտենցիալը:
Պետք է նշել, որ այդ երկու հարցի արծարծումը ցույց տվեց, որ պարոն Վարդանյանը ուղղակի անտեղյակ է իրականությունից:
Նախ սկսենք առաջին խնդրից:
Երևի տեղյակ չէ պարոն Վարդանյանը, որ Հայաստանից դուրս մեր քաղաքացիները չէին կարող մասնակցել ընտրություններում, որովհետև այդ ընտրության էֆեկտիվ վերահսկողության հարցը լուծված չէր: Եվ այդ որոշումը կայացրել էին ոչ թե նախկին իշխանությունները, այլ Հայաստանի ողջ քաղաքական ընտրանին՝ իր իշխանական և ընդիմադիր բևեռներով հանդերձ: Իհարկե վատ է, որ մեր երկրում դեռ կա ընտրության վերահսկողության խնդիր, բայց այլ տարբերակ չկա: Եթե երկրի ներսում է առաջանում ընտրության նկատմամբ անվստահության հարց, ապա կարելի է պատկերացնել, թե ինչ կլիներ, եթե մեր հարյուր հազարավոր քաղաքացիների քվեարկության հարցը Հայաստանից դուրս դրվեին հարցականի տակ: Այդ դեպքում մենք պարբերաբար կստանայինք կասկած դրսում քվեարկության արդյունքների վերաբերյալ:
Երբ պարոն Վարդանյանը մի ինչ–որ հարցի շուրջ տեսակետ է հայտնում, ապա արժե, որ իր խորհրդականները հուշեն նրան նման նրբերանգների մասին: Հակառակ դեպքում կարող է կարծիք առաջանալ, որ պարոն Վարդանյանը կտրված է եղել հայաստանյան իրականությունից:
Ինչ վերաբերում է Սփյուռքի պոտենցիալը օգտագործելուն, ապա Վարդանյանը ճիշտ է, այն պետք է օգտագործել և նախկինում էլ դա հենց կատարվել է: Սակայն տպավորություն է առաջանում, թե իբր Սփյուռքում կան «գերտաղանդավոր» գործիչներ, որոնց «չար հայաստանցիները» մշտապես անտեսում են:
Հիմա փորձենք, ինչպես ասում են, մինջև վերջ անկեղծանալ:
Ովքե՞ր են այն թաքնված տաղանդավոր սփյուռքահայերը, որոնց հայաստանցիները անտեսում են:
Մինչև այսօր մենք՝ հայաստանցիներս ճանաչում ենք մի քանիսին՝ Վարդան Օսկանյանին, Ժիրայր Սեֆիլյանին, Յերիկյանին, Ռաֆֆի Հովհաննիսյանին, Ժիրայր Լիպարիտյանին:
Նրանք բոլորը, այս կամ այն չափով մասնակցություն են ունեցել Հայաստանի կյանքում: Ինչպիսին է նրանց գործունեության գնահատականը, չնշենք:
Միակ սփյուռքահայը, որ նշանակալի դրական դեր է ունեցել մեր կյանքում դա եղել է հանրահայտ Ավոն՝ Մոնթե Մելքոնյանը: Իհարկե սփյուռքահայ մեր հայտնի գործարարները՝ Քրքորյանը, Գաֆեսջյանը, Էռնեկյանը նույնպես մեծ նեդրում ունեցան և վատ է, որ մեր ռուսաստանցի հայ գործարարները, նրանց զիջեցին: Սակայն, ինչպես ասում են, ունենք այն ինչ ունենք:
Մնացածների մասին, պարոն Վարդանյանը կարող է հարցնել մեր հասարակ քաղաքացիներին և փորձագետներին: Կարծում ենք, որ «նոր խոսք» ասելու համար չարժե հնամաշ մտավարժանքներով զբաղվել: Եվ եթե պարոն Վարդանյանը նոր ասելիք ունի, ապա կարող է դա ասել, այլ ոչ թե թաքնվելով Փաշինյանի երկրորդ էշելոնի հետևից կրկնել հնամաշ նախադասություններ, որոնց մեջ չկա ոչ բովանդակություն, ոչ էլ իմաստ:

Անի Սահակյան