Թուրքի գեներալը. ինչպես արդարացնել թշնամուն

Նորաթուխ ՔՊ-ական, ասֆալտի գեներալ Գագիկ Մելքոնյանի մոտ մտքի հերթական փայլատակումն է նկատվել: Լրագրողների հետ խոսելով Քասախ համայնքի երկու երիտասարդների՝ Գորիս-Կապան ավտոճանապարհից ադրբեջանցիների կողմից առեւանգման մասին, Մելքոնյանը զարմազել-զայրացել է.<<Եթե երկու հոգի մոլորվում են, գնում են ինչ-որ տեղ անցնում են, էս իշխանություննե՞րն են մեղավոր: Եթե էդ մարդիկ չեն մոլորվել, հիմա հետ են եկել, պետք է ասեն՝ մեզ գողացել են, մեզ առեւանգել են, թող ասեն», ասել է թուրքահպատակ այս գեներալը: Այո, միայն թրքահպատակը կարող էր նման թրքահաճո հայտարարություն անել,ասելով՝ իբր մոլորվել են: Այն դեպքում, երբ մի քանի օր է տղաների հարազատները հայտարարում են, թե խոսել են նրանց հետ, իրենց փոխանցել են, որ ադրբեջանցիները կանգնեցրել են մեքենան, ինչ որ խնդիր կա…
Փաստորեն, հերիք չէ, որ երկիրը դարձրեցին ադրբեջանական տարածք, հիմա էլ,թե մոլորվել են…
Մեկը հարցնող լինի՝ այդ որտեղ են մոլորվել՝ Գորիսում, թե Կապանում, թե այս քաղաքներն այլեւս մերը չեն, թե նրանց առեւանգել են այն ճանապարհահատվածին, որը ձեր թրքահպատակ ղեկավարն առանց որեւէ հիմքի հռչակեց ադրբեջանական տարածք եւ նվիրց իր սիրելի Ալիեւին:

Իսկ իրականությունն այն է որ Հայաստանի Հանրապետությունը չի կարողացել պաշտպանել իր քաղաքացիներին արտաքին ագրեսիայից, քանի որ ադրբեջանցիների ներկայությունը ՀՀ սուվերեն տարածքում հենց այդ ագրեսայի վկայութունն է: Ոտնահարվել է ՀՀ սուվերեն տարածքով ՀՀ քաղաքացիների ազատ տեղաշարժման իրավունքը, իսկ այդ իրավունքի պաշտպանությունը ըստ ՔՊ ծրագրի եւ նախեւառաջ՝ ՀՀ Սահմանադրության պետության առանցքային գործառույթներից:
Իհարկե մելքոնյանգագիկների համար անչափ բարդ է, եթե չասենք անհնար հասկանալ այս իրողությունները, մարդու էությունն է այսպիսին:

Արցախում կռվող և հայրենիքն ազատագրողներին զուգահեռ թիկունքում 90-ականներին բարգավաճում էր մի խավ, որին ժողովուրդն անվանում էր՝ նախ՝ «ասֆալտի ֆիդայի», հետո՝«ասֆալտի գեներալ»։ Այդ ասֆալտի գեներալների դասական օրինակ է պաշտպանության նախկին փոխնախարար Գագիկ Մելքոնյանը, որի կենսագրական տվյալները անհնար է գտնել համացանցում՝ պարզելու համար, ասենք, գեներալ-լեյտենանտի տիտղոսակիրը ի՞նչ կրթություն ունի, ընդհանրապես զինվորական կրթություն, թե չունի, որից այսօր մեր զինվորները կարող են մի բան սովորել։ Պաշտոնական կենսագրության մեջ կարդում ենք՝ 1983 թվականին ավարտել է Դոնի Ռոստովի գյուղատնտեսական ինստիտուտը` ինժեներ-տնտեսագետի մասնագիտությամբ։ 1983-1988 թվականներին աշխատել է Էջմիածնի շրջանի Հայկաշեն գյուղի կաթնամթերքային համալիրում։ Ահա այն ամենը, ինչը նախորդել է նրա զինվորական կյանքի ու այս փառահեղ կարիերայից հետո է, որ սկսվել է այս գեներալի առաջխաղացումը, ինքն իր գործը, իր տեղը գտել է՝ թիկունքի գծով:
44-օրյա պատերազմի ավարտից հետո էլ թիկունքի գեներալը իր ուսերին էր վերցրել հողատու իշխանությունների թիկունքը պահելու անպատվաբեր գործը: Նրա ջանքերով էին ֆիդայական ֆեյք-խմբեր ձեւավորվել, զինվորական համազգեստներ հագած այդ երիտասարդները տարբեր վայրերում տեսայութեր էին նկարում՝ իբր մասնակցել են 44-օրյա պատերազմին ու հիմա աջակցություն են հայտնում Նիկոլ Փաշինյանին՝ քննադատելով ընդդիմությանը:
Հենց այս տեսակն է հանձնել Արցախը, 90-ականներին սրա նմաններին գուցե չհաջողվեց, քանզի իշխանության ղեկն առավել հայրենասերների ձեռքում էր եւ հնարավոր եղավ սրբագրել սրանց նմանների դավաճանությունները, չիրականացրած պլանները կյանքի կոչեցին տասնամյակներ անց՝ մեր օրերում: Մի մարդ, որը 90-ականներին իբր կռվել է հանուն հողի ու ջրի, իսկ այսօր դա մեր տարածքը չի համարում, մի մարդ, որ իշխանությունն ու աթոռն ավելին է նախընտրում, քան հարգումպատերազմում ընկած իր նահատակ ընկերների պատգամը՝ <<պահել հայրենիքը, չհանձնել եւ ոչ մի թիզ >>, այսօր կանգնել եւ արդարացնում է թրքահպատակների քայլերն ու ծրագրերը: Այո, սա այն տեսակն է, որը վաղն էլ իր ոչ միայնհայրենի Գեղարքունիքի մասին կասի, թե մարդիկ մոլորվել էին, գերի ընկան, այլեւ Երեւանի կենտրոնի, քանզի իշխանությունն ու փառքը պահանջում են լկտիաբար ստել, ինչն էլ անում է ասֆալտի գեներալը:

Անի Սահակյան