Դեկորատիվ մտավորականների քաղքենի ծղրտոցները

Ինչպես հայտնի է ԿԳՄՍ նախարարի տեղակալ Արա Խզմալյանը հանդես է եկել Պետական կամերային երաժշտական թատրոնը Պարոնյանի թատրոնի հետ միավորելու եւ Կամերայինի շենքը Սիմֆոնիկ նվագախմբին տրամադրելու որոշմամբ:
Մտավորականություն կոչվող մի խումբ մարդիկ այս առիթով մի քանի օր է առանձնակի ակտիվություն են դրսեւորում, հայկական մեդիատիրույթը ողողել են
«մենք կռվելու ենք մինչեւ վերջ, չենք հանձնվելու» խրոխտ զգուշացումներով: Հրապարակումների վերնագրերը թեմայից անտեղյակ մարդկանց մոտ տպավորություն է թողնում, թե վերջապես զարթնել են խորը նիրհ մտած մտավորականները եւ որոշել են պայքարել Հայաստանը չկորցնելու համար, նրանց անհանգստությունը Հայաստանի սուվերեն սահմանին սկսված վերջին օրերի էսկալացիան է, եւ որ դասեր են քաղել 44-օրյա պատերազմից ու դրա հետեւանքներից հետո: Բայց՝ ոչ, պարզվում է մտավորականություն կոչվող այս խումբը խորը անհանգստացած է , սակայն ոչ թե պետության, երկրի, այլ սեփական շահերով, եւ այդ ամենը ներկայացնում են մի այնպիսի պաթոսով, ասես աշխարհի վերջն է կամ էլ հայրենիք ենք կորցնում, ինչպես ամիսներ առաջ Արցախը, իսկ հիմա՝ կամաց-կամաց նաեւ Հայաստանը: Այս մարդիկ պատրաստ են օրուգիշեր պայքարել, սակայն 44-օրյա պատերազմից հետո նրանք ծպտվեցին իրենց տներում եւ դուրս չեկան պայքարի՝ բացառությամբ մեկ կիսաակցիայի,նրանք ոչինչ չձեռնարկեցին :
Կոմֆորմիստները հայտարարեցին, թե իբր չեն միանում Հայրենիքի փրկության շարժմանը՝ զերծ մնալով քաղաքական շահարկումներից: Այս պարզունակ մարդիկ այդպես էլ չգիտակցեցին, որ ընթանում է ոչ թե քաղաքական, այլ հանուն հայրենիքի պայքար է: Իսկ հիմա եկել, դատարկ աղմկում են մի բանի համար, ինչին, իրապես, արժանի են:

«Փաստարկները, որոնք բերված են այդ գործընթացն իրականացնելու համար, ավելի, քան անհեթեթ են, իսկ շենքը պետք է տրամադրեն Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբին: Ըստ փոխնախարարի՝ բարելավվում են մեր պայմանները, մենք կունենանք երգչախումբ, պարային խումբ, նաեւ՝ շատ լավ պայմաններ, եւ կկարողանանք մեր ստեղծագործական գործունեությունը շարունակել շատ ավելի լավ ու ակտիվ: Ես սա համարում եմ գեղեցիկ հեքիաթ, որը ամենեւին չի համապատասխանում իրականությանը: Իսկ իրականությունն ինձ համար շատ պարզ է՝ մեր հաշվին ուզում են ազատել շենք, որը հետագայում կամ կտրամադրեն Սիմֆոնիկին, կամ՝ ոչ»,- ասում է Պետական կամերային երաժշտական թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր Սամսոն Ստեփանյանը շարունակելով «Պարոն Խզմալյանի ելույթից ելնելով՝ ես հասկացա, որ պարոն Խզմալյանը համարում է, որ մենք վաղուց արդեն գոյություն չունենք, որ մենք մահանում ենք, եւ պետք է թողնել, որ մահանանք: Նա անախրոնիզմ է համարում այն, որ թատրոնը մեզ համար տուն է, որ թատրոնը մեզ համար տաճար է: Ներեցեք պարոն Խզմալյան, բայց եթե դուք անախրոնիզմ եք համարում «տաճար» եւ «տուն» հասկացությունները, հայերենում կա «օջախ» հասկացությունը, որը շատ մեծ նշանակություն ունի մեզ համար: Ես անհարիր եմ համարում սա էմոցիոնալ դրսեւորում որակելը: Ի վերջո, եթե ունեք խնդիր երաժշտական ոլորտում, ինչո՞ւ եք դա փորձում լուծել թատերական ոլորտի հաշվին»:
Դուք պատկերացնում եք՝ այս մարդիկ անտարբեր են 50 հազար արցախցիների տնազուրկ դառնալու փաստին, այս մարդիկ թքած ունեն, որ հազարավոր հայրենակիցներ անտուն են մնացել, կորցրել են իրենց բօջախները, բայց հարայ-հրոց են բարձրացրել, որ տեսեք-տեսեք թատրոնը մեր տունն է, մեր օջախն է: Այո, պարոն Խզմալյանը դիպուկ է բնորոշել՝ դուք՝ իբրեւ ազգի սերուցք, մտավորական, վաղուց գոյություն չունեք եւ պետք է կազմակերպել ձեր հուղարկավորումը:
Քանզի դուք համարում եք, որ այս իշխանությունն ինչ անում է այս երկրի, այս ժողովրդի համար արդար է, անարդար է միայն ձեր նկատմամբ կատարվողը:
Դերասանուհի Լալա Մնացականյանն էլ, ով ոչ վաղ անցյալում ասաց, թե նախկինների ժամանակ Շուշին բոմժանոց է, իսկ Նիկոլի վախտերով՝ ծաղկում է, նույնպես ձայնը գլուխն է գցել ու փորձում է հոգեբանական ճնշում բանեցնել իշխանության վրա: Դիմելով ԿԳՄՍ նախարարությանը՝ասում է. «Եթե ձեր առաջարկին դեմ է այս թատրոնը, եթե դեմ է մյուս թատրոնը, եւ 50/50 դեմ է Սիմֆոնիկը, ի՞նչ եք անելու, բռնի ուժո՞վ եք փակելու: Եթե դուք շարունակեք ձեր գործողությունները, երբ բոլորը դեմ են ձեր առաջարկին, նշանակում է՝ դուք օգտվելու եք իշխանության ձեր լծակներից, դիմելու եք բռնության»:
Իրականությունից կտրված այս տիկին հավանաբար չի հասկացել, որ Հայաստանում դեմ էին Արցախը հանձնելուն, դեմ էին սերունդներ ոչնչացնելու, մարդկանց տնազուրկ անելուն, թուրքի հետ բարեկամությանը, բայց իր սիրելի Նիկոլ Փաշինյանը քայլ առ քայլ իրականացնում է այդ ամենը:
Մեկ ուրիշը՝ ռեժիսոր Արթուր Սահակյանն էլ նեղսրտում է. «Պետք չի հայկական մտածողություն գիտնականին, պետք չի հայոց լեզու, առաքելական հավատ: Էդ ամենը խանգարում է համընդհանուր ընտանիք ստեղծելուն, որտեղ բոլորը երջանիկ ապրում են: Այսօր հեղինակություն պետք չի, որովհետեւ այդ մարդու խոսքը կշիռ կունենա: Մենք պետք է դառնանք բույս»: Ցավոք, դուք վաղուց եք բույս դարձել, հակառակ դեպքում հիմա փողոցներից չպետք է տուն գնայիք:

Անի Սահակյան