Ամբողջ «դեղին ինդուստրիան» հիմնված է նախանձի և թերարժեքության բարդույթի վրա

«Առավոտ»-ի խմբագիր Արամ Աբրահամյանը գրել է.« Հենրիխ Մխիթարյանը ինչ-որ տեղ է գնացել ինչ-որ աղջկա հետ, մարդիկ երկու օր է՝ չեն կարողանում հանգստանալ՝ քննարկելով այս սովորական և որևէ հասարակական հետաքրքրություն չներկայացնող փաստը: Իսկ քննարկման հիմքում ընկած է հետևյալ շատ պարզ հոգեբանական մեխանիզմը՝ իսկ ինչու ես այդքան ճանաչված և հռչակված չեմ, որ չեմ կարողանում ինքս գնալ ինչ-որ տեղ այդ տղայի կամ այդ աղջկա հետ. «Վայ, բախտ բաժանող»: Ամբողջ «դեղին ինդուստրիան» հիմնված է նախանձի և թերարժեքության բարդույթի վրա, երբ մարդկանց տրվում է «հաջողության» ու «շքեղության» ինչ-որ կեղծ չափանիշ, որով բոլորը պարտավոր են առաջնորդվել: Մարդը, որի կյանքը գորշ է և աղքատ, ձգտում է ուրիշների, որպես կանոն, որոշակի հռչակ ունեցող մարդկանց կանքի «գունագեղությանը»: Թե ով ինչպես է պատկերացնում այդ «գունագեղությունը», կախված է երևակայության ուժից՝ գուցե դա պարզապես օրը 3 անգամ քաբաբ ուտելն է, իսկ գուցե դրանք զբոսանավերն են, դղյակներ կամ ինչ-որ «կլասի» ավտոմեքենաներ: Նաև պլպլան ամսագրերի էջերից իջած «մոդելներ»: Նրանցով հիանում են, նրանց նաև դատափետում են՝ «Տեսա՞ր էն անամոթը ինչ շոր էր հագել»: Կյանքի դատարկությունը լցնելու միջոցների շարքում առանձնապես մեծ ընտրության հնարավորություն չկա: Իրականում դա ծխախոտի նման է՝ մի քանի վայրկյան հանգստացնում է, հետո գցում ավելի խորը դեպրեսիայի մեջ: Հոդվածն ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում: