Նիկոլ Փաշինյանի պլանը տապալված է

Սահմանադրական դատարանը (ՍԴ) Քրեական օրենսգրքի 300.1 հոդվածը, դա սահմանադրական կարգը տապալելու մեղադրանքն է, ճանաչել է Սահմանադրության 78-րդ և 79-րդ հոդվածներին հակասող և անվավեր։ ՍԴ որոշումը հրապարակել է ՍԴ նախագահ Արման Դիլանյանը։ Սահմանադրական դատարանի որոշումները օրենք են և ենթակա անվերապահ կատարման։ Դրանք չեն կարող վիճարկվել որևէ այլ դատական ատյանում։

Սահմանադրության 78-րդ (համաչափության սկզբունքը) հոդվածով սահմանվում է՝ «հիմնական իրավունքների և ազատությունների սահմանափակման համար ընտրված միջոցները պետք է պիտանի և անհրաժեշտ լինեն Սահմանադրությամբ սահմանված նպատակին հասնելու համար: Սահմանափակման համար ընտրված միջոցները պետք է համարժեք լինեն սահմանափակվող հիմնական իրավունքի և ազատության նշանակությանը»։ 79-րդ (որոշակիության սկզբունքը) հոդվածը սահմանում է՝ «հիմնական իրավունքները և ազատությունները սահմանափակելիս օրենքները պետք է սահմանեն այդ սահմանափակումների հիմքերը և ծավալը, լինեն բավարար չափով որոշակի, որպեսզի այդ իրավունքների և ազատությունների կրողները և հասցեատերերն ի վիճակի լինեն դրսևորելու համապատասխան վարքագիծ»:

Ինչպես հայտնի է, 300.1 հոդվածով Մարտի 1-ի գործի շրջանակում մեղադրանք է առաջադրված Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին՝ սահմանադրական կարգի տապալման համար։ Ահավասիկ եթե Սահմանադրական կարգի տապալման հոդվածը ճանաչվել է հակասահմանադրական, կնշանակի հաջորդաբար դատարանը պետք է կարճի և կասեցնեի Ռոբերտ Քոչարյանի դեմ հարուցված քրեական գործը։ Ավելին՝ երկրորդ նախագահն ունի սահմանադրական իրավունք՝ պահանջելու հատուցում՝ իր անվանն ու համբավին հասցված բարոյական վնասի, ինչպես նաև իրեն մեկուկես տարի ազատությունից ապօրինաբար զրկելու համար։

 Այսպիսով՝ տեղի ունեցավ այն, ինչն ակնհայտ էր անգամ իրավաբանականի առաջին կուրսի տարրական գիտելիքներ ունեցող ուսանողի համար։ Սահմանադրական կարգի տապալման նկարագրությունը 300.1 հոդվածով սահմանված չէ, հետևաբար որևէ դատարան չի կարող որոշել այդ հանցանքի իրագործումը՝ անկախ նրանից, թե ում է վերագրվում հիշյալ արարքը։ Նման մեղադրանքի վերագրումը հատկապես երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին, կրկնակի աբսուրդի ժանրից է, որովհետև 2008 թվականի Մարտի 1-ին Քրեական օրենգրքի 300.1 հոդվածը գոյություն չի ունեցել․ այն Քրեական օրենսգրքում ներմուծվել է հետագա խմբագրման ժամանակ։ Իսկ օրենքը, ինչպես հայտնի է, հետադարձ ուժ չունի։

Իշխանության գալու առաջին իսկ օրվանից երկրորդ նախագահի դեմ անձնական վրեժի հիմքով քաղաքական հետապնդում սկսած Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա կիսագրագետ իրավաբանների թիմը հերթական ֆիասկոն է ապրում։ Ո՛չ Սահմանադրական դատարանի դեմ սկսած պատերազմը, ո՛չ Հրայր Թովմասյանին ՍԴ նախագահի պաշտոնից ապօրիանաբար զրկելը, ո՛չ Հրայր Թովմասյանի ընտանիքին ու մերձավորներին ԱԱԾ հարցաքննության հրավիրելն ու նրանց դեմ սարքած խայտառակ գործերը, ո՛չ ՍԴ մյուս դատավորների դեմ սկսած հետապնդումները, ո՛չ էլ Ալվինա Գյուլումյանին ու Ֆելիքս Թոխյանին ու Հրանտ Նազարյանին ՍԴ անդամությունից զրկելը, ո՛չ յուրային դատավորներին ՍԴ մտցնելը չփրկեցին իրավիճակը։ Մարտի 1-ի պատմական մեղքը կամայականորեն Ռոբերտ Քոչարյանի վրա բարդելու Նիկոլ Փաշինյանի պլանը տապալված է։ Փաստորեն, մոտ երեք տարվա ջանքերը, անօրինական և հակասահմանադրական բազմաթիվ քայլերը զուր դուրս եկան։

Մարտի 1-ի թիվ մեկ քաղաքական և քրեական մեղավորը Նիկոլ Փաշինյանն է․ այդ փաստը վկայող օրինական դատավճիռ կա։

Հայկ Դավթյան