Փաշինյանը «դուխի» միջոցով հաղթելու համոզմունքով տապալեց բանակցությունները, անգամ պատերազմի ընթացքում նրան թվում էր` ինչ-որ հրաշքով, «դուխի» շնորհիվ հնարավոր է «բեկում մտցնել» և հաղթել
«Մեր պետության կրած պարտությունից և ազգային նվաստացումից հետո «հաճելի» և «ոգևորիչ» բաներ խոսելը նշանակում է դասեր չքաղել կատարվածից և գնալ հետագա պարտությունների ճանապարհով: Նախևառաջ, պետք է ընդունել, որ այն, ինչ տեղի է ունեցել, պարտություն էր և նվաստացում, ինչը մեր այսօրվա իշխանությունը չի ընդունում, որովհետև, եթե ընդունի, հարց կծագի՝ բա այդ դեպքում ինչո՞ւ եք դեռևս նստած ձեր աթոռներին: Իսկ երկրորդ քայլը պետք է լինի՝ ընդունել դառը ճշմարտությունները, ճշմարտություններ, որոնք, մասնավորապես, ինձ համար տհաճ է արտաբերել:
Մինչև 2020 թվականը, մինչև կորոնավիրուսը և պատերազմը, շատերն աշխարհում՛ [այդ թվում՝ ես] համոզված էինք, որ ժողովրդավարությունը, ազատական արժեքները դավանող երկրները բոլոր պարագաներում առավելություններ ունեն բռնապետական, մարդու իրավունքները ճնշող պետությունների հանդեպ: Մեր այդ համոզմունքը հիմնված է այն «կանխավարկածի» վրա, որ մարդը, անհատը՝ իր ներաշխարհով, իր արժեքային համակարգով, իր հմտություններով բոլոր հարցերում ամենակարևոր գործոնն է: Բայց այսօր իմ հավատն առնվազն սասանվել է, և պատճառը տեխնոլոգիաների զարգացումն է: Բերեմ մի պարզ օրինակ, տաքսու վարորդը, անշուշտ, ունի իր ներաշխարհը, բայց ձեզ՝ որպես ուղևորի, չի հետաքրքրում, թե ինչ ծխախոտ է նա ծխում, ինչ երաժշտություն է լսում և ինչ քաղաքական հայացքներ ունի՝ ձեզ պետք է, որ նա արագ և անվտանգ հասցնի ձեզ տնից աշխատավայր: Եվ եթե համակարգչով ղեկավարվող մեքենան առանց վարորդի մեզ տեղ հասցնի ավելի անվտանգ, ավելի արագ և ավելի էժան, դուք, բնականաբար, կգերադասեք այդ տիպի փոխադրումը: Եթե արդյունավետության առումով ներաշխարհը, հայացքները, ազատ կամքը՝ այն ամենը, ինչին մենք՝ ազատականներս, հավատում ենք, պակաս կարևոր են, քան տեխնոլոգիաները, ուրեմն եկեք ևս մեկ անգամ մտածենք, թե ինչպիսի աշխարհում ենք մենք ապրում:
Հիմա այդ դատողությունները տեղափոխենք ռազմական ոլորտի վրա. մի՞թե նույն օրինաչափությունը չի գործում: Գուցե հենց այդ օրինաչափության պատճառով ոտից գլուխ կոռումպացված բռնապետ Էրդողանն իր համար բարենպաստ արդյունքների է հասնում տարածաշրջանում [նաև Արցախում], և այսպես կոչված «քաղաքակիրթ աշխարհը», որը ղեկավարվում է ազատական գաղափարներով, դրան ոչինչ չի կարող հակադրել:
Նիկոլ Փաշինյանը, գալով իշխանության, համոզված էր, որ եթե պատերազմ սկսվի, ապա մարդկանց, անհատների, ժողովրդի «դուխի» միջոցով հնարավոր է հաղթել և նոր տարածքներ գրավել՝ չնայած մասնագետները, այդ թվում՝ ԶՈւ շտաբի պետը, նրան զգուշացնում էին, որ դա այդպես չէ: Այդ համոզմունքով պայմանավորված՝ նա, ըստ էության, տապալեց բանակցությունները և անմիտ, խելահեղ հայտարարություններ էր անում: Ավելին՝ անգամ պատերազմի ընթացքում նրան թվում էր, թե ինչ-որ հրաշքով, «դուխի եռալու» շնորհիվ հնարավոր է «բեկում մտցնել» և հաղթել»,-գրում է թերթը:
Նյութն ամբողջությամբ կարդացեք «Առավոտ» թերթի այսօրվա համարում:
Հետևեք մեզ Viber-ում
