Նախընտրեց դավաճանությունը, քան՝ ստորագրելուց հրաժարվելը

Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է առցանց զրույցները՝ արդարացնելու հայկական կողմի համար կապիտուլյացիոն փաստաթղթի ստորագրումն իր կողմից:

Զարմանալի է, թե որքան կարելի է սեփական պարտությունը արդարացնելու ճանապարհին հիմա ուժ գտնել ու մեղքը գցել բոլորի վրա, բանակի վրա, որի ուժով ու համարձակությամբ մինչև մի քանի օր առաջ հպարտանում էինք ու համոզում, որ «հաղթելու ենք»:

Մեզ երկուսուկես տարի համոզում էին, թե՝ «ժողովուրդ, կարևորը Արցախի կարգավիճակն է ու անվտանգությունը»: Սրանցից ոչ մեկը չի ապահովում այս փաստաթղթով:

Մեզ երկուսուկես տարի ասում էին, «մենք մեր կետից ենք բանակցում», «մենք գիտենք ինչ ենք բանակցում», բայց միայն երեկ տեսանք, թե ինչ են այս ընթացքում բանակցել Ադրբեջանի նախագահի հետ:

Ի՞նչ պատճառներ կարող են արդարացնել ի վերջո հայկական կողմի կապիտուլյացիան...
Մի՞թե Հայաստանի նախկին բոլոր նախագահները նույն բարդ վիճակում չեն հայտնվել, նրանց առջև չի դրվել հինգ ու յոթ շրջանների վերադարձի պահանջը:

Իհարկե՝ դրվել է: Բայց բոլորը, բոլորն անխտիր կարողացել են բանակցել, հակառակվել, ընդվզել, պայմանավորվել, որ ոչ՝ սա հնարավոր չի, սա բացառվում է, սա չեմ ստորագրի:
Մի՞թե Փաշինյանն ի վերջո չկարողացավ արտասանել ընդամենը մեկ նախադասություն՝ «սա չեմ կարող ստորագրել, սա իմ ժողովուրդը չի ընդունի»:

Հայաստանի նախկին բոլոր նախագահների ժամանակ ադրբեջանական կողմն է մերժել կարգավորման բոլոր տարբերակները՝ պաշտոնապես, այդ մասին գիտեն բոլորը: Մի՞թե հնարավոր չէր, որ այս անգամ էլ Փաշինյանը ասեր մեկ նախադասություն՝ «ես չեմ ստորագրի այս ստորացուցիչ փաստաթուղթը», եթե սա է վերջնականը ինձնից պահանջվում՝ «ես հրաժարական եմ տալիս»:

Թե՞ իշխանության մնալն այս գնով ավելի նախընտրելի էր Փաշինյանի համար:
Կամ՝ այսպիսի գնով իշխանությունն ո՞ւմ է պետք...

Եվ ի վերջո՝ Փաշինյան անվերջ կրկնում էր, կարգավորումը պետք է լինի ընդունելի, Արցախի, Հայաստանի և Ադրբեջանի ժողովուրդների համար: Հիմա ինչպե՞ս ստացվեց, որ այն ընդունելի է միայն Ադրբեջանի ժողովրդի համար:

Ինչու՞ է Արցախի ժողովրդի ճակատագիրը որոշել մի մարդ, որը նախկինում ասում էր, թե մանդատ չունի Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի փոխարեն որոշում կայացնելու:
Հաջորդ հարցը շատ կոնկրետ է՝ ընդհանրապես, ի՞նչ է զիջել Ադրբեջանը հայկական կողմին այս եռակողմ փաստաթղթով:

Եվ ի վերջո, նման կապիտուլյացիոն փաստաթղթի տակ ստորագրություն դնելով՝ Փաշինյանն առհասարակ Հայաստանի անվտանգության մասին մտածե՞լ է:
Ադրբեջանն ու Թուրքիան, շատ է ասվել, որ հեռահար նպատակներ ունեն Սյունիքի, նույնիսկ՝ Երևանի ուղղությամբ: Ստորագրված կապիտուլյացիոն փաստաթղթի հիմքում՝ այդ թուրք-ադրբեջանական նպատակների իրագործումը բավական հեշտացել են: Բայց հավանաբար, սա էլ չի նկատել Փաշինյանը:

Մի խոսքով, դիվանագիտական կապիտուլյացիան, դիվանագիտական պարտությունը ռազմականից՝ հարյուր անգամ ավելի ծանր պարտություն է: