Մոսկվան նորից փրկում է Ալիևին՝ Հայաստանին մեղավոր մատնացույց անելով

Ռուսաստանը ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի գործընկերների հետ աշխատում է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացի արագ վերականգնման ուղղությամբ: Այդ մասին «Տրուդ» պարբերականին տված հարցազրույցում ասել է ՌԴ ԱԳՆ ղեկավար Սերգեյ Լավրովը։

Լավրովը նշել է՝ հուլիսին սահմանային հակամարտությունը 1994 թվականի հրադադարի մասին համաձայնագրի երկրորդ մեծածավալ խախտումն է դարձել։

Նրա խոսքով, վերջին 26 տարում առաջին անգամ բարձր ինտենսիվության ռազմական բախումները՝ հրետանու, ականանետների և հարվածային անօդաչուների օգտագործմամբ, ընթացել են ոչ թե ԼՂ շփման գծում, այլ անմիջաբար Հայաստանի և Ադրբեջանի պետական սահմանի հատվածում։

Լավրովն ասել է, որ հակամարտությանն է հանգեցրել պատճառների մի ամբողջ համալիր. սահմանի երկու կողմում հանրային տարածքի բացառիկ թեժացումը։

Լավրովն անդրադարձել է նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանին հուլիսին սկսված բախումներին, պնդելով, թե դրան նպաստել են մի շարք պատճառներ։ «Առանցքայինը բնականաբար այն է, որ հակամարտությունը կարգավորված չէ», - ասել է Ռուսաստանի արտգործնախարարը՝ հավելելով. - «Դրան ավելացավ սահմանի երկու կողմերում հանրության թեժացումը և աշխարհագրությունը»:

«Բացի այդ յուրատեսակ ձգան է հանդիսացել աշխարհագրական գործոնը․ հայկական կողմի որոշումը հին սահմանակետը վերակենդանացնելու մասին, որը տեղակայված է ադրբեջանական արտահանման խողովակաշարերից 15 կմ հեռավորությամբ, առաջացրել է ոմանց մեծ մտահոգությունը, մյուսների չարդարացված պատասխան արձագանքը և արդյունքում գործարկել է դիմակայության թափանիվը՝ ամենաանկանխատեսելի հետևանքներով»։

Սերգեյ Լավրովն հարցազրույցում, այսպիսով, հայկական կողմին է մեղավոր նշում, քանի որ մատնանշում է, որ հենց հայկական կողմն է որոշում կայացրել՝ «վերագործարկել հին սահմանակետը, որը տեղակայված է ադրբեջանական խողովակաշարերից 15 կմ հեռավորությամբ»:

Իսկ ադրբեջանական կողմին Լավրովը, փաստորեն «մտահոգություն» է նկատել, իսկ մյուս կողմին, ենթադրվում է՝ «հայկական կողմի» քայլերին, չարդարացված պատասխանող:

Դե ինչ, Մոսկվան, կրկին փրկում է Ալիևի դեմքը: Արդեն՝ երկրորդ անգամ...
2016թ. ապրիլյան պատերազմում նույն վիճակն էր. Բաքուն, ըստ ամենայնի, ռուսական կողմի համաձայնությամբ սկսեց պատերազմ, 2 օր հետո, երբ պարզվեց, որ Ադրբեջանն է մեծ կորուստներ կրում, Ալիևը հանկարծ «խաղաղասերի» ու «զինադադար կնքողի» դերում սկսեց ելույթներ ունենալ:

Այնուհետև, ապրիլյան քառօրյայից 2 շաբաթ անց Լավրովը շտապեց Երևան՝ «Լավրովի պլանով»:

Ռուսական «պոստ-ֆակտում» սրբագրումները, Ալիևին ամեն կերպ հրեշտակ ներկայացնելու փորձերն ուղղակի անընդունելի են: Այստեղ, պաշտոնական Երևանի թերացումն է նաև:

Անշուշտ, կա ռուսական շահի գործոնը, սակայն հիմա պետք է հասկանալ, թե ԵԱՀԿ Մինսկի խմբում համանախագահող Ռուսաստանը, որը նաև Հայաստանի ռազմավարական գործընկերն է՝ ինչու՞ է պատերազմի սպառնալիքներ հնչեցնող, միջնորդների պահանջներն արհամարհող Ալիևին այսքան ինքնամոռաց փրկելու շտապում:

Մետաքսյա Շալունց