Հայաստանում անիշխանություն իրավիճակ է.Նիկոլ Փաշինյանի անհասկանալի «փախուստը»

Մի քանի օր է Ամուլսարի հանքի մատույցներում «իրավիճակ է փոխվել»: «Լիդիանի» պահնորդական նոր ծառայույթյան կողմից հանքավայրի շահագործման դեմ հանդես եկող ակտիվիստների վագոն-տնակները տարածքից հեռացնելուց, փոխարենը իրենց վագոն-տնակները տեղադրելուց հետո այստեղ իրավիճակը կտրուկ լարվեց եւ արդեն մի քանի օր է բախումներ են տեղի ունենում հանքի շահագործմանը դեմ ցուցարարնեի եւ ոստիկանական մեծ խմբերի միջեւ:
Ջերմուկիցներն ու բնապահպանները պահանջներ են ներկայացրել կառավարությանը՝ հեռացնել պահնորդական ծառայության կողմից տեղադրված տնակները, սադրանքներ հրահրող պահնորդական ծառայությանը զրկել լիցենզիայից եւ վերջնական դիրքորոշում հայտնել խնդրի վերաբերյալ։
Իշխանությունը,սակայն, լուռ է: Տպավորություն է, որ Հայասստանում անիշխանություն իրավիճակ է, պատկան մարմիններից եւ ոչ մեկի ձայնը դուրս չի գալիս:

Ավելի քան երկու տարի է ձգվում Ամուլսարի շահագործման հարցը: Իշխանություննեը միլիոններ տրամադրեցին նոր շմագ անցկացնլու համար, որպեսզի հստակ կողմնորոշվեն՝ թույլատրել հանքի շահագործումը, թե ոչ: Սակայն միլիոնները վատնվեցին, բաց իշխանության դիրքորոշումն այդպես էլ չորոշակիացավ: Հասկանալի է, որ Ամուլսարի հանքի հարցը ոչ միայն ու ոչ այնքան բնապահպանական, որքան քաղաքական ու աշխարհաքաղաքական է դարձել։
Հատկապես, երբ նայում ենք, թե ովքեր են խառնված ակցիաներին՝ երկրի շպիոնները: Եթե մի տեղ իշխանությունների կամակատար տխրահռչակ Արման Բաբաջանյանն է, ուրեմն ամեն ինչ հասկանալի է ու միամտություն է հայկական շահ փնտրելը։ Բայց իշխանությունը հենց նրա համար է, որպեսզի կարողանա որոշումներ կայացնել:

Հանքը վնասո՞ւմ է Ջերմուկի ջրերին ու Սևանին, ուրեմն չպետք է շահագործվի, իսկ եթե վտանգներ չկան, ապա հանքը չշահագործելը հանցագործություն է պետության, մեր տնտեսության դեմ։ Սա մի անլուծելի թվացող խնդիր չէ, առավել եւս երկամյա իշխանությունից հետո, երբ Փաշինյանը պարտավոր էր հասկանալ խնդրի էությունը ու հանքի շահագորման հարցում որոշում կայացներ:
Ամուլսարի հանքը ցույց տվեց Փաշինյանի գլխավորած կառավարության անգործությունը, անճարակությունը և անպատասխանատվությունը։
Պոպուլիզմը ժողովրդի վարչապետին ստիպում է դուր գալ բոլորին՝ ստորադասելով պետական շահը:
Առհասարակ, պետական կառավարման գործընթացում անորոշությունը, ռազմավարական հարցերում չկողմնորոշվելը, ուշացած որոշումներ կայացնելը կարող է ճակատագրական նշանակություն ունենալ ոչ միայն որևէ ոլորտի հետագա զարգացման համար, այլև կասկածի տակ դնել պետության և պետական իշխանության հեղինակությունը:
Ստեղծված իրավիճակը հաստատ լավ ուղերձ չէ այլ ներդրողների համար, որոնք ինչ որ պահի կարող էին մտածել Հայաստանում ներդրում անելու ուղղությամբ: Այնպես որ իշխանությունը վայրկյան առաջ պետք է հստակ դիրքորոշում հայտնի, արդեն կարեւոր չէ, թե ինչպիսին պետք է դա լինի:

Անի Սահակյան