Փաշինյանը կարող է խնդրել Ռոբերտ Քոչարյանին. դեռ ժամանակ կա

Աշխարհին պատուհասած կորոնավիրուսը լակմուսի թուղթ էր բոլոր իշխանությունների համար, այսպիսի ֆորսմաժորային իրավիճակներում է բացահայտվում ցանկացած իշխանության ինտելեկտը, կառավարչական հմտությունները, հակաճգնաժամային կառավարման առումով մաստեր-կլասներ ցուցադրեցին Շվեդիան, Բելոռուսը, դե իսկ Չինաստանի մասին խոսելն ավելորդ է: Անցած երեք ամիսները ցույց տվեցին, որ եւ ավտորիտար համակարգերում է հնարավոր  ռացիոնալ եւ ճշգրիտ կառավարել, կանխել վարակի տարածումը, եւ եվրոպական դեմոկրատական երկրներում:
Այսպիսի արտակարգ իրավիճակներում է նաեւ բացահայտվում աշխարհի հետ ունեցած հարաբերությունները, կապերը, փոխվստահության ու համագործակցության արդյունքն էլ լինում է փոխօգնությունը: Հայաստանն այդ առումով պարզվեց գործընկեր չէ ոչ Արեւմուտքի, ոչ, հատկապես, մեր ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի համար: Այն աջակցությունը, որ ցուցաբերվեց մեր պետությանը, եթե չասենք խայտառակություն էր, գոնե գործընկերային չէր: Մենք այս մասին ծավալուն գրել ենք նախորդ հրապարակումներում, թե աշխարհի մեկնած աջակցությունն ինչ ծավալներ ունի եւ որքան փոքր է այն հարեւանների հետ համեմատության հետ: Եւ առհասարակ, չկա մի ասպեկտ, որտեղ կարելի է դրական նոտա տեսնել եւ ասել՝ այ, այս հարցում գոնե հաջողեցինք:

Պոպուլիզմից, անպատասխանատու վարքագծից ու մեղքը այլոց վրա դնելուց բացի այս իշխանությունը կարծես ուրիշ ոչինչ չի կարողանում անել: Կառավարման տապալում, կաթվածահար եղած տնտեսություն եւ ամենակարեւորը՝ վտանգված քաղաքացի: Պետության ղեկավարի հուսահատ խոսքն արդեն իսկ մատնում է, թե ուր ենք հասել: Պետությունն օրեկան 40-60 միլիոն դրամ է կորցնում, բայց իրավիճակը դրանից միայն վատանում է՝ պատասխանատուներին դնելով ցայտնոտի մեջ, քանզի պետության փլուզման սխեման արդեն ընթացքի մեջ է ու թվում է, թե դեմն առնել հնարավոր չի լինելու:

Կյանքը ցույց տվեց, որ Սերժ Սարգսյանի եւ-եւ-ի քաղաքականությունն աշխարհի հետ առավել արդյունավետ էր, իսկ Փաշնյանի դեպքում ստացվեց՝ ոչ-ոչ-ի քաղաքականություն, ոչ Արեւմուտքն է նրան վստահելի գործընկեր դիտարկում, ոչ առավել եւս Ռուսաստանը: Վերջինի հետ կարեելի է ասել գրեթե հարաբերություններ չկան, ասվածի առհավատչյան՝ Լավրովի աղմկոտ բացահայտումից սկսած, վերջացած Արցախում նոր իշխանության ձեւավորմամբ: Նիկոլ Փաշինյանից հետո Հարությունյանը, թվացյալ փայլուն հարաբերությունների մասին պարբերաբար հիշեցնելուց հետո, Արցախի ԱԽՔ է նշանակում մի մարդու, ով ՌԴ-ում պերսոնա նոնգրադա է, արտգործնախարարը նույն կարգավիճակում, կամ աջակցեց Արայիկ Հարությունյանին, ով նույնպես խնդիրներ ունի Ռուսաստան հետ:

Մենք այս ամենի մասին բազմից խոսել ենք եւ կարիք չկա այս հակասությունների քաղաքականության ցանկը պարբերաբար հիշեցնել: Մյուս կողմի հակաքայլերն էլ արդեն պարզորոշ երեւում են՝ գազի գին, Լարսի անցակետում խնդիրներ, Լավրովի հայտարարություն եւ այլն: Հայ-ռուսական փոխհարաբերություններում բացված այս վիհը գնալով առավել վտանգավոր է դառննում, գուցե շատերին հասու չէ, բայց այդ հարցում ծանրակշիռ է նաեւ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի կալանքի հարցը, վերջինս հայ-ռուսական փոխհարաբերությունների անհերքելի սիմվոլներից մեկն է, եւ Պուտինը նրա կալանքն իր անձննական հարցն է համարում: Դժվար թե Նիկոլ Փաշինյանը չհասկանալով է Քոչարյանի հանդեպ այսպիսի ժանդարմություն անում: Իսկ եթե իսկապես չի գիտակցել, ապա դեռ շանս կա Քոչարյանին դիմելու, եւ փրկելու պետությունը փրկելու փլուզման ընթացքից: Հատկապես, որ հայ-ռուսական արդեն վտանգավոր դարձած հարաբերություններից զատ Քոչարյանը մարդկային այն տեսակն է, որը արտակարգ իրավիճակներում կարող է տնտեսությունը փրկել փլուզումից: Մանավանդ, որ Քոչարյանը հանուն պետության կարող է ներողամիտ գտնվել նույնիսկ կարմիր գծեր տրորած մարկանց նկատմամբ:

Անի Սահակյան