Հերոսների ու հեղափոխականների պայքար. Արցախը թրենդի մեջ

Ամենայն հավանականությամբ այսօր կամ առաջիկա օրերին համագուծակցություն տեղի կունենա Արցախում նորընտիր նախագահ Արայիկ Հարությունյանի գլխավորած քաղաքական ուժի եւ ընտրություններին երկրորդ տեղը զբաղեցրած Սամվել Բաբայանի Միասնական հայրենիք կուսակցությունների միջեւ: Այդ համագործակցության արդյունքում Բաբայանը, ըստ որոշ տեղեկությունների, կզբաղեցնի Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնը, որն օրեր առաջ թողեց Արշավիր Ղարամյանը: Արցախի նախկին իշխանության առանցքային պաշտոնյաները բոլորն էլ, ըստ ամենայնի, կլքեն պետական կառավարման համակարգը, քանզի այդպիսին է Հայաստանի իշխանության, ի մասնավորի` Նիկոլ Փաշինյանի կամքը:

Հայաստանում թավշյա հեղափոխությունը նա սահուն կերպով տեղափոխում է Արցախ` իր բոլոր դավադիր ծրագրերով հանդերձ, իսկ այդ ծրագրերը կյանքի կոչելու ճանապարհին բնական է, որ պետք է վերացվեին բոլոր խոչընդոտները, այն է՝ արցախյան ազատամարտի հերոսները, ինչպիսիք են Ղարամյանը, Վիտալի Բալասանյանը ու մյուսները, որոնք այս կամ այն կերպ հեռացվեցին ու դեռ կհեռանան կառավարման համակարգից:

Իսկ ինչ ունենք փոխարենն այսօր: Այո, հեղափոխական Արցախ, որտեղ առաջնորդվում են Նիկոլ Փաշինյանի քմահաճություններով: Արայիկ Հարությունյանի ինագուրացիան ու հրավիրյալների ցանկը ասվածի ապացույցն էր: Արցախը մեր գոյության հիմքն է, մեր ուժը, կորովը, բայց Հայաստանը միայն Նիկոլ Փաշինյանն ու իր հպատակները չեն, որոնցով սկսվում եւ ավարտվում է ամեն ինչ: Ինչպես կարելի է Արցախի նախագահի երդմնակալությանը շրջանցել մարդկանց, որոնք կյանք չեն խնայել արցախյան շարժման ժամանակ եւ այն հաղթանակել սեփական կյանքն ու ընտանիքները վտանգելով , ինչպիսիք ՀՀ նախկին նախագահներ Սերժ Սարգսյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը: Այս պարագայում անգամ արդարացում չի կարող լինել, որ երկրորդ նախագահն անազատության մեջ է եւ օբյեկտիվորեն նրա ներկայությունն անհնարին էր դառնալու, կարելի էր հրավիրել նրա ընտանիքին, գրասենյակին եւ վերջապես այս մարդկանց ավանդի մասին հիշատակել ելույթում, այլ ոչ թե հերթական անգամ սիրաշահել հեղափոխությունն ու նրա լիդերներին: Արցախը կանգուն պահողը ոչ թե այսօրվա կամ վաղվա նախագան է լինելու, այն Արցախը կանգուն է մնալու այն մարդկանց շնորհից, որոնք մեծ ավանդ են ունեցել գոյամարտում: Իսկ այդ հարցում, անշուշտ, Ռոբերտ Քոչարյանի դերակատարումը գրեթե անգերազանցելի է: Եւ խոսել միասնության, Արցախը Հայաստան է եւ վերջ կարգախոսի ներքո, առնվազն տարակուսելի է, որ հրավեր չեղավ այս մարդկան եւ ոչ միայն: Հայաստանն ասենք առաջին նախագահն է, վեհափառը, Հայաստանի չորրորդ պաշտոնյան՝ Սսահմանադրական դատարանի նախագահը: Այս մարդիկ եւս անտեսվեցին նորընտիր նախագահի կողմից միայն ու միայն մի պատճառով, քանի որ այդպիսին է եղել մեծն Փաշինյանի կամքը: Փփաստացի Արայիկ Հարությունյանը կենսունակ դարձրեց, կյանքի կոչեց Նիկոլ Փաշինյանի՝ իր վերջին ասուլիսի ընթացքում հնչած <<Արցախի ընտրված ներկայացուցիչ>> լինելու թեզը եւ իր քայլերով ցույց տվեց, որ ինքն իշխանություն չունի, իշխանությունը Փաշինյանի ձեռքում է, ինքն ընդամենը ներկայացուցիչ է:
Գործնականում էլ Հարությունյանը նախագահի երդում տալուց հետո ի հակառակ միասնականության եւ Արցախում բոլորին բարեկամաբար վերաբերմունքի մասին հայտարարությունների, մեծ տուգանքներ սահմանվեցին Վիտալի Բալասանյանի մի քանի կողմնակիցների նկատմամբ, ովքեր համարձակվել էին բողոքի ցույցեր իրականացնել: Վերադառալով կադրային քաղաքականությանը պետք է նշել, որ Սամվել Բաբայանի հետ համագործակցությունն ունի եւ լավ, եւ վատ կողմեր: Բաբայանն ինքը հակասական կերպար է եւ միանշանակ կանխատեսել, թե ինչ հունով կընթանան գործընթացները, չենք կարող անել: Մի բան փաստ է, որ Բաբայանին, ով ըստ մամուլի Ռուսաստան մուտքի թույլտվությունից զրկվել է վերջերս, Արցախի բարձր պաշտոններից մեկը տալուց հետո ոճ հաճելի պրոբլեմներ են ստեղծվելու մեզ համար: Բայց որ Բաբայանն անառարկելի հերոս է եւ չի գնա Արցախի հարցում որեւէ սակարկումների , հող հանձնելու, դա արդեն ուրախալի փաստ է:

Անի Սահակյան