Վիլյամ Սարոյանը Չարենցի մասին
1935-ի մայիսին կամ հունիսին Մոսկվայի մեջ առաջին անգամ և, ավա՜ղ, վերջին անգամ, գտնվեցանք դեմ դիմաց... Չարենց պարզապես շատ ավելի էր անկե, որ պետք է եղած ըլլար: Իր մեծությունն ու այլազանությունը զինք կմղեին դեպի խելագարություն և կանխահաս մահ՝ անձնասպանությամբ: Կարևոր չէ, թե իր մահը ինչ ձև պիտի առներ իրականության մեջ: Ինձմե մոտավորապես տասը տարի մեծ էր, այսինքն 37 տարեկան, բայց ան իմ ճանչցած մարդերեն որևէ մեկեն ավելի արագ կընթանար: Ես ինձի մտածեցի, ով ալ ըլլա այս մարդը՝ ժամանակին, փորձառության, հնարավորություններու և ընտրության ընդմեջեն կճամփորդի ավելի արագ, քան ես... Մենք կեցանք ու խոսեցանք: Սիրեցի Չարենցը, որովհետև այնքան կենսունակ էր, ես խորապես մտահոգվեցա իրեն համար, որովհետև ամեն անգամ այնքան մոտ կթվեր մահվան, խելագարության․․․
