Լապշինը հայտնվեց միանգամից ՉՈՐՍ բռնապետի արանքում՝ Ալիեւ, Լուկաշենկո, Պուտին եւ Սարգսյան. Խզմալյան

Լապշինի դեպքը որքան էլ խայտառակ է, այնքան էլ բնորոշ ցանկացած բռնապետությանը, իսկ նա հայտնվեց միանգամից ՉՈՐՍ բռնապետի արանքում՝ Ալիեւ, Լուկաշենկո, Պուծին եւ Սարգսյան: Նրանցից ամեն մեկը խաղում է իր խաղը եւ դեռ հասկանալ է պետք, թե որն է ամենասարսափելին: Մի բան ինձ թվում է կարեւոր ՝ Լուկաշենկոն օգտագործում է Լապշինին ոչ թե Հայաստանի դեմ՝ մենք նրան չենք էլ հետաքրքրում, ՀՀ պարզապես գոյություն էլ չունի նրա հաշվարկներում: Լապշինը խաղադրույք է Պուծինի հետ Լուկաշենկոյի խաղում, չէ որ Լապշինը ՌԴ քաղաքացի է եւ մի քանի օր առաջ հենց ՌԴ օմբուդսմեն Մոսկալկովան պաշտոնապես բողոքել էր ՌԴ քաղաքացի Լապշինի հանդեպ Բելառուսի նման վարվելաձեւի դեմ, ասելով, որ ՌԴ սահմանադրությունը արգելում է ՌԴ քաղաքացիների արտահանձնումը այլ երկրներին, իսկ ՌԴ ու Բելառուսի միջեւ ընդհանուր պետության համաձայնագիր է գործում, ուստի Լապշինը պետք է փոխանցվի Ռուսասատնին: Սակայն Լուկաշենկոն հենց այս օրերին զգաց ռուսական ներխուժման կամ որեւե այլ միջամտության վտանգը եւ օգտագործեց ՌԴ քաղաքացի Լապշինին իբրեւ քավության նոխազ՝ իր ինքնուրույնությունը Պուծինին ցուցադրելու համար: Պուծինն անպայման կօգտագործի այս խայտառակության ՛՛մարդասիրական՛՛ կողմըն հակաբելառուսական իր խաղում, իսկ մեզ մնում է հարց տալ՝ ինչու՞ է այդքան լուռ պաշտոնական Երեւանը: Արդյո՞ք Արցախ այցելած Լապշինը կամ մեկ այլ օտարերկրյա քաղաքացին գոնե դիվանագիտական աջակցության իրավունք չունի ՀՀ-ի կողմից: Լռության պատճառը այն է, որ մարդու իրավունքներից չի կարող ու իրավունք չունի խոսելու մի երկիր, որը ոտնահարում է սեփական քաղաքացիմների իրավունքները, որը կեղծում է քվեարկությունները, որը տասնյակ քաղբանտարկյալներ է պահում բանտերում եւ հարյուրավոր գող ու մարդասպան՝ իշխանական աթոռներում: Եւ ահա ինչու Լապշինի խնդիրը լուծվելու է ոչ թե այս չորս տարբեր տրամաչափի բռնակալների կողմից, այլ բոլորովին այլ՝ հինգերրորդ պետության ջանքերով՝ Իսրայելի: Բարեբախտաբար, Լապշինն ունի նաեւ իսրայելական քաղաքացիություն եւ հենց այդ պետությունն է սուս ու փուս ազատագրելու իր քաղաքացուն մոտ օրերս: Որովհետեւ այդ պետությունը հազար ահաբեկիչ է փոխանակում իր մեկ զինվորի դիմաց: Որովհետեւ այդ պետությունը սեփական նախագահին բանտարկում է բռնաբարության, իսկ վարչապետին կաշառակերության համար: Որովհետեւ այնտեղ պետությունն է մարդու ծառա, այլ ոչ թե մարդիկ՝ պետության: Լապշինին տոկունություն: Տիգրան Խզմալյանի գրառումը