Նույնիսկ սաունայով հասարակաց տուն պահողը չի խոստովանի, որ ինքն այդպիսին է

«Առավոտ» թերթն իր խմբագրականում գրում է. «Նախընտրական գործընթացը Հայաստանում բացահայտել է, որ մեզանում առայժմ չեն մշակվել որոշակի չափանիշներ, որոնցով կարելի է գնահատել հասարակության մեջ առաջատար դեր խաղացող մարդկանց։ Այդպես է բոլոր՝ ոլորտներում, բայց հատկապես քաղաքական դաշտում։ Որպես հետեւանք՝ այդ դաշտի մարդիկ իրենց մասին մտածում են ոչ այն, ինչ նրանք կան իրականում։ Քրեականը չի ընդունում, որ քրեական է, խուլիգանը չի ընդունում, որ խուլիգան է, անգրագետն իրեն անգրագետ չի համարում։ Եթե նրան 4-րդ դասարանի թելադրություն տաս, նա «1»-ի կգրի, բայց միեւնույն է՝ կմերժի իր անգրագիտության փաստը։ Նույնիսկ սաունայով հասարակաց տուն պահողը չի խոստովանի, որ ինքն այդպիսին է, ավելի շուտ՝ կպարծենա, որ աշխատատեղեր է ստեղծում ՝ մարմնավաճառների համար։ Փոխարենը՝ բոլորը «կառուցապատող» են եւ «եկեղեցաշինարար»։ Եվ բոլորն անխտիր ցանկանում են, որ այս երկիրը փոխվի։ Դեպի լավը, բնականաբար։ Եթե «եկեղեցաշինարար» քրեականների, խուլիգանների եւ անգրագետների նկատմամբ լիներ համընդհանուր մերժողական վերաբերմունք, ապա նրանք չէին համարձակվի ասպարեզ մտնել եւ խաղի կանոններ թելադրել նրանց, ովքեր փորձում են քաղաքականությամբ զբաղվել, եւ չէին դառնա կուսակցությունների ու դաշինքների շարժիչ ուժը։ Բայց իրականում դա այդպես չէ. «ժողովուրդը» թեեւ առերեւույթ հայհոյում ու անիծում է նրանց, բայց մյուս կողմից այդ մարդկանց նկատմամբ որոշակի հարգանք ունի՝ «գող է, բայց հայրենասեր մարդ է»։ Իսկ եթե ընդհանրացնենք, ապա արմատն այն է, որ մեր հասարակական գիտակցության մեջ շատ խորն է նստած մոլորությունը, իբր կարելի է սիրել հայրենիքը՝ չսիրելով պետությունը։ Պետության հանդեպ այդ դաժան վերաբերմունքի համար մենք գտնում ենք բազմաթիվ արդարացումներ։ Հետո զարմանում ենք, թե ինչու են վերեւում հայտնվում ուղեղի երկուսուկես ծալք ունեցող «բարերար կառուցապատողները»։ Առավել մանրամասն՝ թերթի այսօրվա համարում