Չգիտես՝ լաս, թե՞ խնդաս

ՀՀ ոստիկանության պետ գեներալ-լեյտենանտ Վլադիմիր Գասպարյանը Սերժ Սարգսյանի հրամանագրով ստացել է գեներալ-գնդապետի կոչում: Հայ ազգի համար այս այս կոչումը ամանորյա էկզոտիկայի շարքից էր. ինչպես տարիներ առաջ սուպերմարկետներից մեկում կոկորդիլոսի հայտնությունն էր փոթոկել ազգի անդորրը, այնպես էլ Վովա Գասպարյանի բարձր կոչումը, որի մասին հայտնի դարձավ Ամանորից հաշվված ժամեր առաջ: Արտառոցն այն էր, որ տարվա կեսից հետեւողականորեն մամուլը չէր թուլացնում ոստիկանապետի պաշտոնանկության մասին լուրերի հոսքը՝ դրանք պայմանավորելով բազում հանգամանքներով, այնինչ ոչ միայն պաշտոնանկությունը տեղի չունեցավ, այլեւ բարձրացրեցին Ոստիկանապետի կոչումը: Անցնող տարում ոստիկանապետի հեղինակազկման գլխավոր պատճառը ՊՊԾ գնդի գրավման միջադեպն էր: Բոլորի թիրախում առաջին հերթին Վովա Գասպարյանն էր ու հարցը՝ ինչպե՞ս ստացվեց, որ մի խումբ զինված անձինք հաջողացրեցին գրավել Ոստիկանության կարեւորագույն կառույցներից մեկը, որտեղ հսկայածավալ զենք-զինամթերք է պահ տված ու պատկերացնելն արդեն սարսափելի էր, թե ինչ կլիներ այդ զինմթերքի պայթեցման պարագայում: Պատասխանը մեկն էր՝ ոստիկանության բարձիթողի վիճակն էր գրավման պատճառը, եւ այն էլ մի ոստիկանության, որը տարածաշրջանում ամենամեծաքանակն է, ամենածախսատարը ու յուրաքանչյուր տարի մեր աղքատիկ բյուջեից ահռելի հատկացում է արվում մի կառույցի, որտեղ փաստորեն անվտանգության խնդիրներով անգամ չեն զբաղված ու ոչ էլ հասարակական կարգի պահպանման, չէ՞ որ մենք տեսանք, թե ինչպես ՊՊԾ գնդի գրավման օրերին քաղաքացիական հագուստի տակ ծպտված ոստիկանները ջարդուխուրդ արեցին ոչ միայն ապստամբներին աջակցություն հայտնող ու փողոց դուրս եկած հանրությանը, երեխաներին, այլեւ անգամ իրենց մասնագիտական պարտքը կատարող լրագրողներին, ԶԼՄ ներկայացուցիչներին: Մինչեւ վերջերս ոստիկանության արտաբյուջե էր ուղղվում արագաչափերի ու տեսանկարահանող սարքերի տուգանքները, եւ տարիներ շարունակ ըստ մամուլի անհայտ է մնացել, թե ինչպես են այդ գումարները տնօրինվել: Պարգեւատրվեց մի կառույցի ղեկավար, որը կրկին ըստ մամուլի հրապարակումների հովանավորչություն է ցուցաբերում կրիմինալ օղակներին. այս տարիներին Հայաստան ազատ ելումուտ են արել օերնքով գողեր, սխոդկաներ կազմակերպել ու որեւէ մեկի գլխից մազ չի պակասել: Բարձրացվեց մի պետական ծառայողի կոչում, որի ղեկավարած համակարգում թեպետ հայտարարվում է աննախադեպ բարեփոխումների մասին, բայց կառույցի գործունեության արդյունքը չի երեւում, գողությունների, սպանությունների, օրը ցերեկով փոխհրաձգությունների պակաս գոնե անցնող տարում չզգացվեց: Էլ չենք խոսում բարեփոխումների իմիտացիայի մասին,որի դրսեւորումներից մեկն էլ չհիմնավորված, անվերջանալի կադրային փոփոխություններն են, ավելի ճիշտ՝ տեղափոխումները, առավոտյան համակագրում ազատումների շքերթ է տեղի ունենում, երեկոյան նույն անձինք պաշտոնի նշանակվում այլ տեղում: Եւ վերջապես, այնքան անհանդուրժողականություն, որքան այս համակարգում են տածում ԶԼՄ-ների ու լրագրողների նկատմամբ, ու շատերը կփաստեն, որ սեփական մաշկի վրա են զգացել համակարգի ճնշումները, որեւէ այլ ոլորտում չես գտնի, ոստիկանությունը, որը քաղաքացուն պաշտպանելու բարձր կոչումով է օժտված, մի րոպեում դառնում է իր քաղաքացուն հակառակորդ: Բայց քանի որ հասարակության ու իշխանության միջեւ առաջացած անջրպետը որեւէ կերպ լցնելու փորձեր չեն արվում, այլ հակառակը շարունակվում է միմյանց նկատմամբ անհաղորդությունը, որի ապացույցը նաեւ այս կոչման արարողություններն են, ապա չգիտես լաս, թե խնդաս նման դեպքերում: Իմիջիայլոց, գաղջ մթնոլորտի մասին անընդհատ հիշատակող պաշտոնյաներին չէր խանգարի գեթ մեկ անգամ մտածել՝ հասկանալով, որ այդ մթնոլորտը ու հասարակության միջեւ անջրպետը խորանում է նման կոչումներով նաեւ: Դավիթ Մանուկյան