Մի՜ խլեք Ամիրյանից իր ուրախությունը

Ով կպատկերացներ, որ  մի ժամանակ հանրության կողմից այդքան սիրված, այդքան ժպտերես ու այդքան փամփլիկ Արմեն Ամաիրյանը  պաշտոնը ստանալուց հետո գլուխն այնքան կկորցներ, որ շշմելու հայտարարությունների մրցույթ  կհայտարարեր, նախարար ընտրվելուց հետո գրեթե մի փունջ ծաղկեփունջ գնելու և տուն գնալու նման հայտարարությունների պակաս նախարարը չի թողնում: Արմեն Ամիրյանն իր պաշտոնավարման առաջին իսկ օրերին տպավորություն գործեց անտարբերների վրա, երբ հայտարարեց, թե չի պատրաստվում դառնալ կուսակցական: Ավելին, նա կտրականապես դրեց հարցը. «Որևէ կերպ ինձ չեք տեսնի ՀՀԿ-ի շարքերում, որովհետև իմ խորին համոզմամբ մշակույթի նախարարը պետք է լինի անկուսակցական»: Թվում էր, թե  այսքանը լիովին բավարար էր վերջ դնելու շրջանառվող այն խոսակցություններին, թե նոյեմբերին կայանալիք ՀՀԿ համագումարում ՀՀԿ-ացման շքերթ կլինի՝ վարչապետ Կարեն Կարապետյանի հետ մեկտեղ Հանրապետականի շարքերը պիտի համալրեն բոլոր անկուսակցական նախարարները: Սակայն, դա թվում էր ոչ միայն շատերին, այլ նախևառաջ կրակոտ ու կայտառ Արմեն Ամիրյանին, որի կենսուրախ դեմքին իջած մանթոն այսօր տեսանելի էր ոչ նրբանկատներին: ԱԺ-ում նախարարը,  փաստացի, չհերքեց տեղեկություններն այն մասին, որ անդամակցելու է ՀՀԿ-ին: «Ես ասել եմ, որ կառավարման խորհրդարանական կարգը ենթադրում է թիմային աշխատանք, անդամակցելու հետ կապված պետք է որոշում կայացնել»: Իր դեմքը փրկելու համար Ամիրյանն ապավինել է այսպիսի պարզունակ արդարացման, մինչդեռ շատ ավելի ազնիվ կլիներ, եթե, գոնե, ասեր, թե ինքը չի ուզում եւ իր շատ զգայուն ու թրթիռներ արձակող կինն է համոզել՝ հերթական անգամ ծաղկեփունջը ձեռքին տուն մտնելիս ու ՀՀԿ-ից նման առաջարկ ստանալու խոսքեր շշնջալիս, քանզի  պարոն նախարարի զգայուն տիկինն ի տարբերություն լավատես ու միամիտ ամուսնու հասկացել է, թե ինչ կպատահի, եթե ամուսինը չդառնա ՀՀԿ-ական… Ախր, այնքան անուշ է ժպտում մեր Արմեն Ամիրյանը, որ ուզում ես զգալ նրա փոսիկով թշերը, մի՜ զրկեք մեզ այդ հաճույքից, մի՜ խլեք Ամիրյանից ուրախությունը, մի՜ ոչնչացրեք նրա ժպտալու մշակույթը... Անի Սահակյան