Երբ կրքերը բեկվում են

Հայաստանում քաղաքական դաշտի ու կյանքի դեգրադացումը նորանոր երանգներ է ստանում, բանը հասել է նրան, որ քաղաքական կյանքի մասին լրջագույն դատողություններ են անում մարդիկ, որոնց տեղը քաղաքակիրթ նորմալ երկրներում ոչ թե քաղաքական դաշտում է, այլ, Աստված գիտե, թե որտեղ: Ավելին, այդ դեգրադացումը մետաստազներով տարածվել է հանրային կյանքի գրեթե բոլոր ոլորտներ: Օրինակ՝ տևական ժամանակ է, ինչ իշխանական կայքերում լուրեր են պտտվում, թե ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարար Գագիկ Բեգլարյանը նեղացել է ՀՀԿ վերնախավից, որ ցանկանում է կուսակցություն հիմնել: Եւ ահա, «Ժողովուրդ» օրաթերթը Բեգլարյանին հանդիպել է Թումանյան փողոցում` իր գրասենյակ շտապելիս և «ոտքի վրա» հետաքրքրվել իր նեղացվածության մասին.«Ուրեմն Ձեզ ասեմ, որ նեղանալը տղամարդուն վայել բան չի: Սա մեկ: Երկրորդ՝ ումի՞ց պիտի նեղանամ. ես թիմի անդամ եմ, ընդհանուր որոշում է կայացվել, ես իմացել եմ այդ որոշման մասին։ Էս ի՞նչ խոսակցություններ են, ինչի՞ համար, ես չեմ հասկանում»,- ասել է նախկին նախարարը. «Իհարկե, իմ համար անակնկալ բան չկար»,- շարունակել է Բեգլարյանը: Մի երկրում, ուր որեւէ չափորոշիչ չի գործում, թե ով կամ ինչու եւ ինչ պաշտոն պետք է զբաղեցնի, որտեղ մարզպետը մեկ օրվա մեջ կարող է վարչապետ նշանակվել , որտեղ հայտնի ընտրակեղծարարին կարող են պարգեւատրել նախարար կամ որեւէ բուհում ղեկավարել բարձր պաշտոն, ռեկտոր, պրոռեկտոր եւ այսպես շարունակ: Առնվազն հետաքրքիր է, թե ինչից կամ ումից պետք է նեղանան նման մարդիկ, արդյոք այն բանի համար, որ իրենց բարձր գիտելիքները չեն գնահատվել ու անձերի փոփոխության արդյունքում կարող է անգործ մնալ: Մյուս կողմից, Կարեն Կարապետյանի քաղաքական նորամուտը փոփոխությունների շղարշ է, որովհետեւ դժվար է ակնկալել համակարգային ու ռադիկալ փոփոփոխություն, երբ համակարգն ու միջավայրն ինքնին փոփոխության չի ենթարկվել, ամեն ինչ նույնն է, փոխվել են միայն անձերը: Բոլորը բոլորի ընկերն են, մեկը մյուսի քավորը եւ այդ ընկերական ու քավորսանիկական հարաբերությունները շաղկապում են գրեթե բոլորին ու մեծ հաշվով պաշտոնից հեռացվածները, որոնց մասին մամուլը տեւական ժամանակ աղմկահարույց բացահայտումներ է արել, մնում են անպատիժ հենց վերը նշված պատճառով, որ գործնականում գրեթե անհնար է , որ նոր վարչապետը այսպես ասած <<դուրս կգա>> պաշտոնանկ եղածների վրա ու կլծվի նրանց մութ գործերի բացահայտմանը: Օրինակ՝  Կարեն Կարապետյանը նույն Գագիկ Բեգլարյանի նկատմամբ կաշկանդվածություն ունի Սամվել Կարապետյանի գործոնով պայմանավորված, վերջինը Բեգլարյանի հետ քավորսանիկ է: Ինչեւէ, այս իրականության մեջ առնվազն ծիծաղելի է խոսել նեղացվածության եւ նման այլ զգացողությունների մասին, քանի որ այս պահին <<նեղացածը>> հաջորդ պահին կարող է ինչ որ ծառայության դիմաց դառնալ իշխանության սիրելին: Խնդիրն այն է, որ Գագիկ Բեգլարյանը այն եզակիներից է, որին անգամ պաշտոնը զսպվածություն չի հաղորդել, նա որեւէ կերպ չի կտրվել գողական դաշտից,  ու քաղաքական դաշտում էլ գողական է գնում: Հարցին, թե ինչու վարչապետի հետ չի գնացել նոր նախարարին ներկայացնելու, Բեգլարյանն այսպես է պատճառաբանել. «Ես ո՛չ ՀՀ վարչապետի հետ խնդիր ունեմ, ո՛չ էլ նորանշանակ նախարարի: Ուղղակի ես այդ ձևաչափը չեմ ընդունում, կարծես խորհրդային տարիներից մնացած լինի, դրա համար էլ չգնացի: Ուրիշ բաներ, ավելորդ ենթատեքստեր մի՛ փնտրեք», - ասել է նա: Մինչդեռ սա քաղաքական հաստատված մշակույթ է, որի կրողն է ժամանակին եղել նաեւ Բեգլարյանը: Անի Սահակյան