Հրաչյա Թամրազյանին՝ հրաժեշտի փոխարեն

Ամանոր: Երևանյան ջերմիկ-ջերմիկ երեկո: Հրաչյա Թամրազյանի հարկի ներքո զրնգում են կենացները, բարեմաղթանքները: Հրաչիկն ու Լևոն Խեչոյանը աստղանկար խոսքեր են փոխանակում, շռայլում: Հրաչիկի տիկինը, գեղեցկուհի դուստրը նոր ուտեստներ են հրամցնում: Տաք, հաճելի անսահմանության մեջ ըմբոշխնում եմ սարսուռն ամեն բառ ու հնչյունի, անսովոր պոետական երեկո էր: Հիշեցինք, որ ծանոթացել ենք Հրանտ Թամրազյանին նվիրված մի միջոցառման ժամանակ՝ հանրային գրադարանի ճեմասրահում. լրաբերյան ռեպորտաժ էի պատրաստում: Ու մնացել ենք բարեկամներ: Հիմա դրվագներ եմ ուզում առանձնացնել և հիշում եմ Նարեկացուն նվիրված գիտաժողովը, իր ելույթը: Պետք է լուսաբանեի, մոտեցա, շնորհավորեցի, նաև ընդգծեցի, որ անվանս համար Նարեկացուն եմ պարտական: Ժպտաց վարդավառի ժպիտով ու արտասանեց այս երկու տողը,- «Գոհար վարդն վառ առեալ ի վեհից վարսիցն արփենից»,- ավելացնելով,- «Էդպես էլ գիտեի»: Եվ վերջին մեր զրույցն եմ հիշում. «Գրական թերթում» տպագրված, սրբադասված հիշողություն շարքն էր առիթը: Ասացի, որ որոշ հատվածներ ընդգրկելու եմ Ապրիլքսանչորսյան անդրադարձում: Այսպես որոշեցի մի վերջին անգամ խոսել քեզ հետ, Հրաչյա Թամրազյան՝ քոնը քեզ վերադարձնելով. Բաշխվում է կյանքը նշխար առ նշխար, Համասփռվում ծվեն առ ծվեն, Եվ հանուն նրանց, որ վաղուց չկան, Եվ հանուն նրանց, որ դեռ չեն ծնվել: ...Ու քայլում են նրանք մեզ հետ, Ու դողում է մայր հողը սուրբ, Անձնավորված մայր տիեզերք, Սրբադասված հիշողություն: ...Իմ հայրենիք, վերջին իմ սեր, Ոգիների շրջող երկիր, Մենք վերապրած հիշողությամբ Միանում ենք նրանց երթին: ՀՐԱՉՅԱ ԹԱՄՐԱԶՅԱՆ ՄԱԳԱՂԱԹ.am