Հայաստանը դավաճանեց Միհրան Հարությունյանին

Ռիոյի օլիմպիադայում հայաստանցի հունահռեմոեական ոճի ըմբիշ Միհրան Հարությունյանի հանդեպ մրցավարական անարդարության վերաբերյալ Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտեի՝ ՀԱՕԿ-ի արձագանքը ծայրաստիճան բորբոքել է Հայաստանի հասարակական ակտիվ շրջանակներում շիկացած կրքերը։ Խայտառակ կողմնակալ մրցավարության պայմաններում հունահռոմեական ոճի ըմբիշ, 66 կգ քաշային Միհրան Հարությունյանը ինչպես հայտնի է մրցավարական անարդարության արդյունքում զրկվեց ոսկե մեդալից։ Եզրափակչում Հարությունյանի մրցակիցը սերբ Դավոր Ստեֆանեկն էր։ Ազգությամբ սերբ է նաև Ըմբշամարտի միջազգային միության նախագահ Նենադ Լալովիչը։Այսինքն՝ Հարությունյանից փաստացի գողացան ոսկե մեդալը ու ենթադրվում էր, որ պաշտոնական Երեւանը պետք է «գողոնը» վերադարձնելու վճռական քայլեր աներ։ Եղավ հակառակը ,ՀԱՕԿ-ի արձագանքը այլ կերպ, քան ծաղր, դժվար է կոչել։ Կոմիտեն կարծում է, որ հայ ըմբիշը պարտվել է «գեղեցիկ և համառ» պայքարում:« Եզրափակչում Հարությունյանի մրցակիցը սերբ, աշխարհի նախկին չեմպիոն Դավոր Ստեֆանեկին էր: Գեղեցիկ և համառ պայքարն ավարտվեց 1-1, և քանի որ սերբը վերջինն էր միավոր վաստակել, հաղթանակը մրցավարները տվեցին Ստեֆանեկին», ասվում է ՀԱՕԿ-ի տարածած հաղորդագրությունում՝ փաստացի արդարացնելով անարդար մրցավարին կամ համակերպվելով արդյունքների հետ, որոնց հետ ակտիվ հանրությունը որեւէ կերպ չի համակերպվում։ Հանրային կոչվող հեռուստաընկերությունն անգամ պատրաստ է ներել մարզական մեկնաբան Կարեն Գիլոյանին, ով մարտը մեկնաբանելիս դուրս էր եկել ընդունված էթիկայի սահմաններին ու «թքել» էր այս Օլիմպիադայի վրա։ Հ1-ի ուղիղ եթերում «Այ քեզ Օլիմպիական խաղեր: Սա՞ է օլիմպիադան, այսպե՞ս են Օլիմպիական խաղեր անցկացնում, թքել եմ նման Օլիմպիադայի վրա» Կարեն Գիլոյանի բացականչության առիթով Հանրայինից պարզաբանել էին, որ պատասխանատվության խնդիր առաջ չի գա, քանի որ «Սա Կարեն Գիլոյանի ու բոլորիս հայրենասիրական մղումների արտահայտման ձևն էր»։ Ստացվում է, որ Հայաստանի մարզա-քաղաքական ղեկավարությունը միայն չունի հայրենասիրական մղումներ, որպիսին կա բոլորի մոտ։ Մինչդեռ մի քանի օր է ակտիվ հանրությունը լուծումների ուղիներ է մատնանշում։ ՀՀ նախկին վարչապետ Արմեն Դարբինյանը ֆեյսբուքյան իր էջում անդրադարձել էր Միհրան Հարությունյանին. «Մեր սպորտի պատասխանատուները ուղղակի պարտավոր են այս դեպքի կապակցությամբ մեծ աղմուկ բարձրացնել, միջազգային հետաքննություն պահանջել և սպորտային դատավարության ամենաբարձր ատյաններում վերականգնել արդարությունը: Ազգովի պիտի բարձրացնենք նման տղաներին պատվանդան»: Մեկ ուրիշն էլ հիշեցրել էր 1984 թ. Միջազգային Օլիմպիական Կոմիտեի հիմնած Սպորտի արբիտրաժային դատարանի (ՍԱԴ) մասին, որը զբաղվում է սպորտային վեճերի լուծմամբ։ Հայաստանի պետական շահն ու արժանապատվության խնդիրը ուղղակի պահանջում էր վիճարկել արդյունքները,վերադարձնել գողացված արժանապատվությունը։Մինչդեռ Հայաստանն իր հերթին դավաճանեց հայ մարզիկին ու առհասարակ վիճարկելի չեն Միհրանի մոր դիտարկումները, թե կատարվածի մեջ ոչ միայն մրցավարներն են մեղավոր, այլև մեր «վերևները, որոնք թույլ տվեցին, որ այս ամենը կատարվի»։ Մի բան հստակ է, որ եթե չի վիճարկվում եւ հետ նվաճում մեր հաղթանակը , կնշանակի, որ հայկական կողմն իր հերթին ինչ-ինչ կախվածության մեջ է այդ օլիմպիադայի կազմակերպիչներից։ Նախօրեին, տոմսերի անօրինական վաճառք կազմակերպելու կասկածանքով Ռիո դե Ժանեյրոյում եվրոպական օլիմպիական կոմիտեի նախագահ Պատրիկ Հիկիի ձերբակալության առիթով շատերը հիշեցին, որ նա 2014 թվականի հոկտեմբերին ՄՕԿ նախագահ Ռիչարդ Բախի հետ այցելել էր Հայաստան եւ Հայաստանի իշխանությանն ու ազգային օլիմպիական կոմիտեին համոզել, որ պետք է մասնակցել 2015 թվականին տեղի ունենալիք Բաքվի եվրոպական օլիմպիադային, որը անկախ մասնագետների համար այլ բան չէր, քան պարզապես Ալիեւի միջազգային PR միջոցառում, որն առավել ծանրակշիռ դարձավ Հայաստանի մասնակցությամբ։ Հիմա շատերն են վստահ, որ մեր մասնակցությունը հստակ գին է ունեցել, որը, փաստորեն, ավելի կարեւոր է եղել, քան Հայաստանի վարկանիշը։ Գուցե հիմա էլ ավելի կարեւոր շահեր կան, քան մարզիկի ու ընդհանրապես պետության արժանապատվությունն է։ Անի Սահակյան