Ալո, Նիկոլն է Փաշինյան. զանգել եմ` ասեմ` ինձ վրա հույս չդնեք

 Նիկոլ Փաշինյանի ՊՌ-շոուները գնալով ավելի են կատարելագործվում, և նա այս պահին ունի բոլոր հնարավորությունները` գերազանցելու ինքն իրեն: Այս անգամ նա որոշել է անձամբ զանգել քաղաքացիներին և հարցնել, թե ինչպես են անցկացնում արտակարգ դրությամբ պայմանավորված ինքնամեկուսացման օրերը: 

Ներկա պահին, երբ պետությունը արտակարգ դրության մեջ է, և պարզ չէ, թե դա վերջնարդյունքում ինչ տնտեսական հետևանքներ կունենա, երբ տնտեսության փլուզման հետևանքով բյուջեն կանգնած է չկատարման ռիսկի առաջ, թվում է, թե երկրի վարչապետի գերհագեցած առօրյայում նման շոուների համար ժամանակ չպիտի լինի: Ի վերջո, ենթադրենք` վարչապետն անձամբ զանգեց 50 քաղաքացու` շատ պատահական ընտրությամբ: Արդյոք այս 50 քաղաքացու կարծիքը բավարար է` իրավիճակն ամբողջապես պատկերացնելու համար: Ճիշտ է, մենք` լրագրողներս, հաճախ ենք տարբեր մարդկանց անհատական խնդիրներին անդրադառնում, բայց ամեն դեպքում իրավիճակի վերաբերյալ իրական տեղեկատվություն ստանալու և դրա վրա պետական քաղաքականություն կառուցելու համար մարդկությունը վաղուց հայտնագործել է սոցիոլոգիա գիտությունը, որի հիմքում մեթոդաբանական հարցումներ և մասնագիտական վերլուծութուններ են դրված: Այս առումով Փաշինյանի հեռախոսային շոուն անգամ, որպես ՊՌ ակցիա, չստացված էր:
Ամեն դեպքում, խնդիրները, որոնք բարձրացնում էին մեր քաղաքացիները, ցույց տվեցին մի բան, որ անկախ կորոնավիրուսից` Հայաստանի աշխատաշուկան խայտառակ վատ իրավիճակում է գտնվում, որ ստեղծված աշխատատեղերի մասին Նիկոլ Փաշինյանի նախկինում արված պերճախոս գրառումները դատարակ փուչիկներ են եղել, քանի որ իրականության մեջ դրանք գոյություն չունեն: Հեռախոսից այն կողմ գտնվող քաղաքացիները արտասվում էին` ապրելու միջոց չունենալու համար, ասում էին, որ վարկեր են վերցրել, որ կարողանան կոմունալ վճարումներ կատարել, տարեցները միայնակ էին, իսկ ստացած թոշակը անգամ դեղերի համար բավարար չէ: Մարդն ասում էր, որ իրեն հումանիտար օգնություն պետք չի, ինքն արժանապատիվ աշխատանք է ուզում, որը չկա:

Իսկ ի՞նչ է արել Նիկոլ Փաշինյանը իր կառավարման երկու տարիներին` բացի ՖԲ լայվերից: Նա այս մարդկանց հավատացրել էր, թե իրենք ապրելու են երջանիկ Հայաստանում, դրա համար էլ նրանք հեղափոխություն արեցին: Հիմա նրանք չունեն աշխատանք, չունեն հացի, լույսի, գազի ու դեղի փող, ունեն վարկեր, որոնց տակից չեն կարողանում դուրս դալ, ընկճված ու դառնացած են, որ չեն կարողանում իրենց մեծահասակ ու հիվանդ ծնողների լիարժեք բուժումն ապահովել: Բայց կարևորն այն է, որ հավատում են, թե ապրում են երջանիկ Հայաստանում: Եթե մինչ կորոնավիրուսը այս մարդիկ կարող էին արտագնա աշխատանքի հույս ունենալ, հիմա արդեն դա էլ չունեն:

Հպարտ քաղաքացիների թավշյա վարչապետը զանգել էր` ասելու, որ իր վրա հույս չդնեն: Եթե եղունգ ունեն, թող իրենց գլուխը քորեն կամ էլ սեփական երջանկության համար բավարար պայման համարեն վարչապետի զանգը: Ի վերջո, նախկինում դա էլ չէին ստանում:

Հայկ Դավթյան