Ցանցային արշավ ընդդեմ ԶԼՄ-ների

Իշխող թիմը օրերս ձեւավորեց հանձնաժողով, որը պետք է զբաղվի ատելության խոսքի դեմ օրենսդրական փոփոխություններով: Պարզ է, որ ատելության խոսքի անվան տակ իշխող թիմը կարող է շատ հեռուն գնալ ու ոչ ցանկալի լրատվամիջոցների դեմ սանկցիաներ կիրառել: Ավելի վաղ՝
դեկտեմբերի 2-ին ԱԺ պատգամավոր Արման Բաբաջանյանն է շրջանառության մեջ եդրել «Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում լրացում կատարելու մասին» օրենքի նախագիծը, որով առաջարկում է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգիրքը լրացնել նոր՝ 325.1-րդ հոդվածով:
Դրանով կանոնակարգվելու է սուտ տեղեկություն տարածելու համար նախատեսվող քրեական պատասխանատվությունը: Մասնավորապես, հոդվածի առաջին մասով՝ սուտ տեղեկություններ տարածելը, սուտ տեղեկություններ տարածելու նպատակով մեկ ուրիշ անձի նյութապես շահագրգռելը՝ պատժել կալանքով` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` երկու տարի ժամկետով: Նույն հոդվածի երկրորդ մասով գույքային օգուտ ստանալով կամ ստանալու նպատակով կեղծ տեղեկություններ տարածելու համար առաջարկվում է սահմանել պատիժ՝ կալանք՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` երկու տարի ժամկետով: Միևնույն ժամանակ այդ հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված հանցագործություն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքի կատարումից հետո՝ ոչ ուշ, քան եռօրյա ժամկետում, այդ մասին կամովին հայտնել է քրեական հետապնդման մարմիններին և աջակցել հանցագործությունը բացահայտելուն:
Արդարադատության նախարարությունը օրերս շրջանառության մեջ է դրել նախագիծ, որով նախատեսվում է հնարավորություն տալ Հանրային հեռուստաընկերությանը վճարովի գովազդ ցուցադրել: Հիշեցնենք, որ 2013 թվականին որոշվեց, որ «Հանրայինում» չպետք է լինի գովազդ, ինչի արդյունքում հեռուստաընկերության բյուջեն կրկնապատկվեց, որպեսզի փակի այդ դեֆիցիտը: Հիմա, կրկին, «Հանրայինն» այդ բյուջեով ցանկանում է նաև գովազդ ունենալ մեկ ժամում հինգ րոպե:
Մասնավոր հեռուստաընկերության ներկայացուցիչները հասցրել են ահազանգել, որ այս փոփոխությամբ նպատակ կա թուլացնել մասնավոր հեռուստաընկերությունները, նրանց գովազդը այսպես ասած տեղափոխել Հանրային:
Դեռեւս տարեսկզբին վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը դժգոհում էր, որ իրենք հեռուստաընկերությունների 90 տոկոսի նկատմամբ վերահսկողություն չունեն. Այդուհանդերձ Հանրային հեռուստսաընկերություն այսօր, ըստ էության, չկա, դա իշխանական հեռուստաընկերություն է և արտահայտվում է զուտ իշխանության կարծիքը, շահերը եւ կա մտադրություն այլոց հաշվին ուժեղացնել դա:
Բացի այդ Հեռուստռադիոխորհուրդը սկսել է հաճախ զգուշացնել, որ բոլոր հեռուտաընկերությունները խիստ մոնիթորինգի տակ են եւ ոչ մեկը չի պլստալու: Օրենսդրական այս ցանցային գրոհը ակնհայտ է դարձնում, որ իշխանությունը ցանկանում է տոտալ վերահսկողություն սահմանել անցանկալի լրատվամիջոցների նկատմամբ եւ բոլոր կարգավորումները, ի վերջո, կարող է մահակ դառնալ ոչ իշխանահաճո լրատվամիջոցների գլխին: Օրինակ, երբ իշխանականները հայտարարում են, որ պատժվելու են ատելության խոսք տարածողները, ամենեւին էլ հասկանալի չէ, ինչպես են որոշելու այդ այդ խոսքի սահմանները, ինչպես են տալու դրա բնորոշումը: Ենթադրենք Նիկոլ Փաշինյանը դատավորներին տվել է վնգստացող բնորոշումը եւ որեւէ հեռուստաընկերության եթերից հնչում է այդ համեմատությունը , արդյոք համարելու են, որ տվյալ հաղորդումը ատելության խոսք է քարոզում: Ի վերջո, որեւէ իշխանություն այնքան ատելության խոսք բաց չի թողել մթնոլորտ, որքան Նիկոլ Փփաշինյանի, էլ չենք հիշում, որ հայհոյանքը, վիրավորանքը Նիկոլ Փաշինյանն է ներմուծել թերթային լեքսիկոն եւ իր խմբագրած թերթը այս գործում առաջամարտին էր:
Ոչ վաղ անցյալում էլ մամուլի ակումբներում գովազդի արգելքը հանգեցրեց նրան, որ այդ ակումբների թիվը կրճատվեց, ապա նաեւ ծխախոտի արգելքը, ու չնայած այդ արգելքը հանվեց, բայց իներցիայով ծխախոտ արտադրող ընկերությունները հնարավորինս խուսափեցին գովազդ տրամադրել: Արդյունքում տուժողը միայն ԶԼՄ-ներն էին: Հիմա էլ ակնհայտ է, որ իշխանությունները բոլոր ուղղություններով փորձում են ճնշել, վախեցնել, սահմանափակել ԶԼՄ-ների ազատությունը:

Անի Սահակյան