Պալմիրան, Ղարաբաղը և «Պանամայի փաստաթղթերը». An Nahar

Սիրիական բանակի զորքերի կողմից Պալմիրայի ազատագրման գործողությունը, Սիրիայում սահմանված փխրուն զինադադարը ոչ ոքի համար անակնկալ չդարձան: Հին քաղաքի և մի քանի բնակավայրերի վերադարձը սիրիական զորքերին հնարավորություն տվեցին մտածել Դեյր-էզ-Զոր, Ռաքքա քաղաքներ շարժվելու և Սիրիայի ու Իրաքի սահմանին Թանաֆն անցնելու մասին: Պալմիրայի ազատագրումն առանձնակի չուրախացրեց ԱՄՆ-ին, Ֆրանսիային և Մեծ Բրիտանիային: Ընդհակառակը՝ այդ երկրները, ինչպես նաև տարածաշրջանային խաղացողները՝ Թուրքիայից մինչև Պարսից ծոցի երկրներ, այդ լուրը դառնությամբ ընդունեցին, հատկապես վերջինները: Սիրիական բանակի ցանկացած հնարավոր առաջխաղացում դեպի Ռաքքայի սահմաններ անմիջապես կհանգեցնի խաղի կանոնների փոփոխության Սիրիայում՝ անկախ Ժնևում խաղաղ գործընթացի ընթացքից: Հենց Ռաքքան կարող է ռեժիմն այն աստիճան վերականգնել, որ ԱՄՆ-ը գնա Դամասկոսի հետ համագործակցության, քանի որ նա իրական վտանգ է ներկայացնում ԴԱԻՇ-ի «մայրաքաղաքի» համար: Այդ պատճառով Պենտագոնը որոշում ընդունեց մեծացնել ամերիկյան հատուկ նշանակության ուժերի թիվը Սիրիայի հյուսիսում՝ պատրաստվելով ցամաքային գործողություններին ԱՄՆ-ի մասնակցության ընդլայնման: Հնարավոր է՝ այդ պատճառով է ԱՄՆ-ը մշտապես դանդաղում իրաքյան Մոսուլ քաղաքում գորոծողություն սկսելու հարցում. նրա համար առաջին հերթին կարևոր է Ռաքքան, քանի դեռ այնտեղ չի մտել սիրիական բանակը: Ռաքքայի ուղղությամբ այսօր հատուկ ուշադրություն է սևեռված: ԱՄՆ-ը և նրա դաշնակիցները գիտակցում են այդ բնակավայրի ռազմավարական կարևորությունը՝ և՛ քաղաքական, և՛ ռազմական առումով: Դամասկոսը, Մոսկվան և Թեհրանը նույնպես դա պարզ հասկանում են: Պետք է նկատել, որ Պալմիրան ընկավ հենց որ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Կրեմլում ընդունեց ԱՄՆ պետքարտուղար Ջոն Քերիին: Վաշինգտոնը հասկացավ Մոսկվայի հղումը, որն անմիջական մասնակցություն է ունեցել Պալմիրայում գործողությանը: ԱՄՆ-ը որոշում ընդունեց իր տարածաշրջանային դաշնակիցներին դրդել կանաչ լույս տալ զինված խմբավորումներին, որոնց ինքը հովանավորում է, Հալեպում խախտելու կրակի դադարեցման մասին համաձայնագիրը: Հալեպի արվարձանում ռուսական կործանիչի կործանումը, դրա վրա «երկիր-երկինք» դասի հրթիռի ընկնելու հետևանքով, ակնհայտորեն ԱՄՆ-ի պատասխան ուղերձն է Ռուսաստանին: Վաշինգտոնը նորից սկսել է խոսել նախագահի պաշտոնից Բաշար Ասադի հեռանալու անհրաժեշտության մասին երկրում անցումային շրջանի գործընթացում: Եվ այդ նորից առաջացած հռետորությունը սովորական համընկնում չէ վերջին դեպքերի համատեքստում: Ամերիկա-թուրքական ուղերձը Ռուսաստանին իրագործվել է հարաբերական լռության երկար շրջանից հետո Լեռնային Ղարաբաղում ռազմական գործողությունների վերսկսման տեսքով: Վաշինգտոնը մտադիր է Դամասկոսին և Մոսկվային թույլ չտալ ավարտել այն գործընթացը, որը նրանք սկսել են Պալմիրայում: ԱՄՆ-ը կօգտվի ցանկացած հնարավորությունից, որ ճնշի Կրեմլին: Նույնիսկ սկանդալային «Պանամայի փաստաթղթերի» հայտնվելը փորձ է Ռուսաստանին խոչընդոտելու հետագայում ևս սիրիական ռեժիմին աջակցելուն և նրան լեգիտիմությունը վերադարձնելուն՝ Սիրիայում ԴԱԻՇ-ի ահաբեկիչների դեմ պայքարում հաջողությունների միջոցով: Այդպիսի ձեռքբերումներն անպայման կհանգեցնեն ուժերի քաղաքական և ռազմական դասավորության կտրուկ փոփոխության ռեժիմի կողմը, ինչը, իհարկե, անթույլատրելի է ԱՄՆ-ի և նրա դաշնակիցների համար: