Իշխանությունները գերադասում են PR ժամավաճառությունը.

Վլադիմիր Մարտիրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Իշխանությունները վերջերս հաճախ են նշում, որ ամեն օր իրենք բախվում են կառավարման խնդիրների հետ՝ նկատի ունենալով նախորդ իշխանություններից մնացած խնդրահարույց ժառանագությունը: Իհարկե, սա խնդիր է և այս դիտարկումը թերևս նաև տեղին է: Սակայն այդ խնդիրների օպերատիվ և կարծես այլևս անկաշկանդ լուծման համար ահռելի միտք, լուծումներ և ժամանակ ծախսելու և փնտրելու փոխարեն իշխանությունները գերադասում են երկար էքսկուրսիոն PR ժամավաճառությունը:Այս իրավիճակը՝ կառավարման որակի և նրբությունների, խնդիրներին լուծումներ տալու կարողության, հանրային կարծիքի վրա ազդեցության և վերջապես որոշումների ընդունման մեթոդաբանության և ամենակարևորը՝ ունակության լրջագույն ցուցիչներ են: Այս տեսանկյունից պետք է նշել, որ նույնիսկ Ամուլսարի հարցում`այն հեղհեղուկ դիրքային կայունությունը, որը դրսևորվում է իշխանությունների կողմից և դարձել է արդեն շատ հստակ և տեսանելի ցուցիչ՝ որոշման կայացման անկարողության առումով, վտանգավոր է, հիասթափեցնող և հետևությունների տեղիք է տալիս:

Առհասարակ Ամուլսարի խնդրի առումով թույլ արգումենտացիաները երկար հնարավոր չի լինելու ձգձգել, սա «Ստամբուլյան կոնվենցիայի» խնդիրը չէ: Այս խնդրի այո-ի կամ ոչ-ի պատասխանը հենց անձամբ Վարչապետի որոշման տիրույթում է հստակ պատասխանատվությամբ, որն ամբողջությամբ այլևս քաղաքական է:

Որքան էլ նա խուսափի և փորձի իրեն բազմակողմանիորեն ապահովագրել այս հարցի վատ քաղաքական հետևանքներից, դա այլևս անխուսափելի է:

Իշխանությունները խնդիրների լուծումների անկարողունակության կամ սեփական քաղաքական և կառավարչական թերացումները a priori հիմնավորմամբ փոխհասցեագրելը դարձրել են սովորություն, իսկ «իներցիոն» որակումը աշխատելաոճ:

Հստակ և աներկբա ասում եմ, որոշում ընդունելը, այն էլ իր հետևանքներով քաղաքական որոշում ընդունելը, Ձեր ամենաառաջնային պարտականությունն է, այն էլ Ձեր «70%» լեգիտիմության բազայով: Մինչդեռ քաղաքական լիդերի որակական հատկանիշները և ունակությունները դրսևորվում են հատկապես ճգնաժամային իրավիճակներում:

Ընդունեք այն իրողությունը, որ Դուք այլևս պատասպանատվություն կրող եք, այլ ոչ թե Ձեր իրավունքի իրացման շահառու: Ես ձեռնպահ կմնամ «լավ կառավարման» (good governance) տեսանկյունից քննարկել կառավարման ոճը և որակը և կսահմանափակվեմ միայն գոնե կառավարման վերապահումներով: Սակայն նույնիսկ այդ տեսանկյունից արդեն հստակ է, որ գոյություն ունի «որոշում ընդունելու» կարողության խնդիր և այն միայն կառավարման և լիդերության կարողությունների խնդիր չէ, այլ նաև սեփական իշխանության և անձնական լեգիտիմության կորստի վախ,իսկ սա ևս ցուցիչ է իր հեռուն գնացող ենթադրություններով»: