Առեղծվածային օրինաչափություն, անպաշտպան պաշտպան

Հայաստանի մարդու իրավունքների պաշտպան Կարեն Անդրեասյանը երեկ հրաժարականի դիմում գրեց: Պաշտպանը շնորհակալություն է հայտնում բոլոր գործընկերներին` համատեղ աշխատանքի համար և հույս հայտնում, որ մարդու իրավունքների պաշտպանությունը կշարունակի մնալ մեր պետության և հասարակության առաջնահերթությունը: Այդ մասին նշված է օմբուդսմենի ֆեյսբուքյան պաշտոնական էջում: Նաև նշվում է, որ այդ կապակցությամբ այլ մեկնաբանություններ չեն լինելու: ւ Ազգային ժողովից այսօր տեղեկացրեցին, որ ստացել են Անդրեասյանի դիմումը: Քանզի Կարեն Անդրեասյանի հրաժարականը դժվար է անկանխատեսելիների շարքում դասել, եթե նկատի ունենանք, թե նրա նկատմամբ ինչ արշավ էին սկսել երիտհանրապետականներն ԱԺ-ում։ Տպավորություն էր ստեղծվում, որ ՄԻՊ-ն իրավունք չունի նույնիսկ մարդու իրավունքների ոլորտում ամենաանմեղ խնդիրների մասին բարձրաձայնել։ Կարեն Անդրեասյանը հրաժարվում էր ԶԼՄ-ներին որեւէ մեկնաբանություն տալ՝ իրավիճակի շուրջ պահպանելով խորհրդավոր լռություն ու միայն ակնարկելով, որ երիտհանրապետականները իր դեմ պատվեր են կատարում, թե ում պատվերը, նա անուններ չհրապարակեց,մամուլն անցավ վերլուծությունների … Անդրեասյանն, իհարկե, կարող է չմեկնաբանել, սակայն հանրությունը հազիվ թե իրեն զրկի այդ հաճույքից և արդեն լծվել է սույն գործին: Առաջին անդրադարձներն այն մասին են, որ պաշտպանը պարզապես չդիմացավ ճնշումներին ու զենքերը վայր դրեց: Տևական ժամանակ օմբուդսմենը իր շահերն ու իրավունքները պաշտպանողի կարիք ուներ: Ի վերջո, չկա երկրորդ մի երկիր, որի ՄԻՊ-ին իշխող կուսակցությունն այնպես խարազանի բոլորի աչքի առաջ ու խորհրդարանի բարձր ամբիոնից, որպիսին եղավ մեր Անդրեասյանի դեպքում: Նրա դեմ պայքարի առաջամարտիկը ՀՀԿ-ական Սամվել Ֆարմանյանն է ով հայտնի է իշխանության վերին էշելոնի առանցքային դերակատարների հետ իր հարաբերություններով,ՀՀԿ-ական պատգամավորին ՄԻՊ զեկույցի ներկայացման օրը ԱԺ-ում այն օրը Կարեն Անդրեսայանին, որ շունը ձեռքից հաց չէր վերցնի: Նրան ձայնակցեցին որոշ ՀՀԿ-ականներ, որոշներն էլ զվարճացան, ինչպես օրինակ Շարմազանովը հայտարարեց՝ «Մենք բոլորս Կարեն Անդրեասյան ենք»: Հետո Անդրեասյանին պատերազմ հայտարարեց ԿԳ նախարար Արմեն Աշոտյանը, հայտնի դպրոցի առիթով ծագած բանավեճը զերծ չմնաց վիրավորանքներից: Այսպիսով՝ ժամանակին իշխանությունների սիրելին համարվող Մարդու իրավունքների պաշտպան Կարեն Անդրեասյանը տարիներ անց դարձավ նույն իշխանությունների աչքի փուշը: Տեսակետ կա, թե իշխանությունների եւ նրա ծնած Պաշտպանի միջեւ վիհն առաջացավ այն պատճառով, քանզի Կարեն Անդրեասյանը օգտվելով աջակցությունից երբեմն-երբեմն ավելին էր ծավալվում ու ազատություն տալիս խոսքին ու հայտարարություններին: Կարճ ասած՝ աշխատանքային գործունեության ընթացքում պայմանավորվածություններ խախտեց, ինչը բերեց նրա հրաժարականին՝ մոտ մեկ տարի շուտ իր պաշտոնավարման ժամկետից , կա նաեւ տեսակետ, որ Անդրեասյանը ամենամեծ ցանկության դեպքում էլ չէր կարող գործնականում հատել թույլատրելիի սահմանը, քանզի ամեն բան իսկզբանէ նա համաձայնեցնում էր այն անձի հետ, ում որ պետք էր, խնդիրը բացառապես անձնական դաշտում է, միջանձնային չթույլատրվող հարաբերություններն ու հակասությունները Անդրեասյանին ստիպեցին հեռանալ համակարգից: Արդյունքում ունենք մի իրողություն, երբ անգամ Մարդու իրավունքների պաշտպանն անպաշտպան է մեր երկրում: Արդեն իսկ առեղծվածային օրինաչափություն է դառնում. ՀՀ Մարդու իրավունքների ոչ մի պաշտպան չի պաշտոնավարել մինչեւ իր ժամկետի ավարտը։ Լարիսա Ալավերդյանը պաշտոնավարել է 2004-2006թ.թ., որից հետո նա «Ժառանգություն» կուսակցության ցուցակով դարձավ ԱԺ պատգամավոր։ Արմեն Հարությունյանը պաշտոնավարել է 2006-2011թ.թ., որից հետո նա հրաժարական տվեց՝ ստանձնելով Կենտրոնական Ասիայում ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարի հատուկ ներկայացուցչի պաշտոնը։ Մարտի 1-ի իրադարձություններին վերաբերող Արմեն Հարությունյանի զեկույցից հետո Ռոբերտ Քոչարյանը նրան անվանեց իր ամենաանհաջող կադրը։ Այժմ նա Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում դատավոր է եւ ներկայացնում է Հայաստանը։ Իսկ Կարեն Անդրեասյանը ՄԻՊ պաշտոնում պաշտոնավարում է 2011 թվականի փետրվարից, նրա պաշտոնավարման ժամկետի ավարտին մնացել էր մեկ տարի։ Չի բացառում, որ Սերժ Սարգսյանն էլ նրան համարի իր ամենաանհաջող կադրը: Փաստն այն է, որ ՄԻՊ ինստիտուտը Հայաստանում տասնամյակից ավել է չի կայանում՝ նկատի ունենալով մյուս Պաշտպանների նկատմամբ ճնշումները եւ վաղաժամկետ հրաժարականները: Եւ սա այն դեպքում, երբ ՄԻՊ-ը մեծ հաշվով Հայաստանում ռեալ գործիք չունի բացահայտած օրինախախտումների պատժելիության հարցում: Այս կառույցն ընդամենը արձանագրողի դերում է եղել, մինչդեռ բազմաթիվ խախտումները մնացել են թղթի վրա: Անի Սահակյան