Պատերին ծեփել «մինուճարին»
Երեւանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր, ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի գործը քննող, նրան ազատություն շնորհած Դավիթ Գրիգորյանի աշխատասենյակում կատարված խուզարկությունը մեր իշխանության եւ դատական համակարգի նկատմամբ ունեցած ամոթալի դիրքորոշման ապացույցն է։
Հիշեցնենք, որ խուզարկության արդյունքում ինչպես պարզվեց ագրավվել են Ռոբերտ Քոչարյանի գործին առնչվող փաստաթղթեր եւ կրիչներ։ Խուզարկություն է իրականացվել ոչ միայն Դավիթ Գրիգորյանի, այլեւ նրա օգնականի եւ գործավարի աշխատասենյակներում եւ առգրավվել նրանց համակարգիչները։ Արդյունքում ըստ Մելիքյանի՝ կազմալուծվել է դատավորի գրասենյակի աշխատանքը եւ խոչընդոտվել արդարադատության իրականացմանը։ Դավիթ Գրիգորյանի աշխատասենյակում խուզարկություն եւ առգրավումներ կատարելու համար դատախազությունը նոր շունչ է հաղորդել շուրջ մեկ տարվա վաղեմության հաղորդմանը։ Ընդ որում «Փաստինֆոյի» տեղեկություններով՝ տվյալ հաղորդման հիման վրա քրեական գործի հարուցումը նախկինում մերժվել էր, դատախազության կողմից էլ օրինականությունը ստուգվել, բայց հունիսի վերջերին որոշել են փոխել դիրքորոշումը։
Կասկած չկա, որ դատավորի նկատմամբ այս հետապնդումը բացառապես քաղաքական դրդապատճառ ունի եւ պայմանավորված է բացառապես Քոչարյանի գործի քննությամբ։ Պրոսեցը դեռ ընթացքի մեջ է, բայց կատարվածից կարելի է մի քանի հետեւություններ անել։
Առաջին՝ պարզվեց, որ ի տարբերություն Նիկոլ Փաշինյանի որակումներից անդին իրականությունն այնպիսին է, որտեղ կան ազատ կարծիք ունեցող, ինքնուրույն դատավորներ, որոնք չեն վախենում իշխանական ճնշումներից ու կայացնում են զուտ իրավական որոշումներ, ինչպիսին Քոչարյանին Արցախի նախագահների երաշխավորությամբ ազատ արձակելն էր։
Ի դեպ, Նիկոլ Փաշինյանն այս փաստը կարող էր օգտագործել սեփական փիառ շահերի համար՝ հայտարարելով, որ դատական իշխանությունն այնքան անկախ է, որ նրանց աշխատանքին կա զրո միջամտություն, ու այդ ամենի արդյունքում է, որ դատավորները կարող են ազատ որոշումներ կայացնել։ Սակայն բռնապետական համակարգերում առաջնորդներին ոչ փիառն է հետաքրքրում, ոչ էլ նման ձեւական բաներ, նրանք անում են այն, ինչ իրենց է հարմար։ Իսկ Փաշինյանը այս դատավորի աղմկահարույց որոշումից հետո նախընտրեց հակասահմանադրական, հակաիրավական ճանապարհը։ Դատարանների մուտքերը պաշարելու կոչով հանդես եկավ ու դատավորներին սպառնաց վեթթինգով։
Սինգապուրի վարչապետ Լի Կուան Յուն ժամանակին Չինաստանի հայտնի ղեկավար Դեն Սյաոպինի մասին մի առիթով ասել է, որ վերջինս մնում է ամենատաղանդավոր առաջնորդներից մեկը նրա համար, որ 74 տարեկան հասակում անգամ պատրաստ էր իր կարծիքին հակադիր կարծիք լսել , եւ եթե այն համոզիչ ներկայացվեր, փոխել սեփական կարծիքը։
Սա է լայնախոհ առաջնորդի, պետական մտածողի կարեւոր առաքինությունը։ Ոչ թե անձնական վրեժխնդրության ու քաղաքական ամբիցիաների պատճառով հետապնդում սկսել դատավորի նկատմամբ։
Երբ Նիկոլ Փաշինյանը վստահեցնում էր, որ ինքը դատավորների վրա ազդեցություն չի ունենում, չի միջնորդում, հընթացս պարծենում՝ ցույց տվեք այդ դատավորին, որ իմ ասածը չանի, դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի հետ կատարվածից հետո այլեւս նման դատավոր չի մնա եւ ինքնաբերաբար կկատարեն վարչապետահաճո որոշումներ՝ խուսափելու համար հետապնդումից։
Այսքանից հետո ինչպես համեմատություն չանել Փաշինյանի ու Սերժ Սարգսյանի միջեւ, ինչով է նա Սարգսյանից լավը, եթե իր իշխանության ժամանակ էլ նույն ձեռագիրն էր գործում։
Անի Սահակյան
Հետևեք մեզ Viber-ում
