Գործը քնել է․ուր մնացին տղերքը

Թավշյա հեղափոխությունից հետո նախկին իշխանությունների համար թավիշը դադարեց եւ իշխանությունն անցավ բիրտ գործողությունների: Աղմկահարույց մի շարք քրեական գործեր հարուցվեցին նախկինների դեմ: Հատկապես Մարտի 1-ի գործով մի աստղաբույլ ձեւավորվեց՝ Յուրի Խաչատուրով, Վահագն Հարությունյան, Միքայել Հարությունյան: Այս մարդիկ հասցրեցին պատսպարվել Ռուսաստանի ապահով տանիքի տակ: Նրանց միացավ նաեւ գեներալներից Միհրան Պողոսյանը, նա չի անցնում մարտյան իրադարձությունների գործով, մեղադրվում է պաշտոնական լիազորությունները գերազանցելու, խոշոր պետական միջոցների յուրացում կատարելու մեջ, բայց համաձայն չէ իր նկատմամբ իրականացվող արդարադատությանը, մի քանի կոշտ հայտարարություն անգամ տարածեց ու հասցրեց միանալ ընկերներին: Քրեական գործեր հարուցվեցին նաեւ Սերժ Սարգսյանի մերձավոր շրջապատի մարդկանց՝ երկու եղբայրներ Լեւոն եւ Սաշիկ Սարգսյանների, ինչպես նաեւ վերջինիս որդու նկատմամբ, նա էլ ապաստանել է Չեխիայում:

Քրեական գործեր հարուցվելուց, մեկ-երկուսին հարցաքննելուց հետո այն, ինչ եղավ այս ամենի հետ, շատ հուզիչ էր: Ակնհայտ է, որ գործերը քնցվել են, ձերբակալություններ չկան, մարդիկ վայելում են իրենց ազատությունը, Սաշիկ Սարգսյանի շրջագայություններն անգամ հայրենի իշխնություններն են թույլատրել, նա անարգել կարող է բացակայել Հայաստանից ի տարբերություն շատերի, որոնց անձնագրերն իրավապահները վերցրել են: Նյուրմբերգյան դատավարություն խոստացող իշխանությունները մոտ մեկ տարի է չեն կարողանում ոչ դաշնակից, ոչ գործընկերային պետությունների հետ փոխըմբռնման հասնել եւ վերադարձնել դատաստանից փախուստի դիմած մարդկանց: Մի կողմից Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում է, որ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները փայլուն են, այսքան լավ երբեւէ չեն եղել, մյուս կողմից իրականությունն այլի մասին է վկայում:

Եթե մարտիմեկյան գործերում քաղաքական տարր կարելի է գտնել, ապա Միհրան Պողոսյանը ըստ իշխանության մեղադրանքի՝ պետությունը թալանած գեներալ է, կարող են գոնե նրան վերադարձնել: Բայց Ռուսաստանը կարծես արմատական է այս հարցում եւ չի զիջում ոչ մի թիզ: Նույնը Գոնսալեսի պարագայում, սա էլ իշխանությունների ապավեն Արեւմուտքում է թաքնվում ու այստեղ էլ իշխանության ապաշնորհությունը փաստացի է նկատվում: Իսկ եթե այս ամենին գումարեն թավշյա կոռուպցիոն գործը՝ ՊՎԾ պետ Դավիթ Սանասարյանի վերաբերյալ, ապա ամբողջական կդառնա, թե ինչով է զբաղված իշխանությունը:
Փաստն այն է, որ գործեր հարուցվելուց, մանր ու մեծ շոուներ ապահովվելուց բացի սայլը տեղից չի շարժվում, ինչը նշանակում է, որ կամ այդ գործերի տակ բան չկա, կամ էլ իշխանությունն այնքան ապաշնորհ է, որ չի կարողանում սկսած պրոցեսն ավարտին հասցնել:

Անի Սահակյան