Մինչև «մահվան գազել»-ի հերթական պայթյունը. նման դեպք եղել էր նաև նախկինում

Երևան-Երասխավան ավտոճանապարհին ողբերգական ավտովթարը լակմուսի էֆեկտով ակներև դարձրեց տրանսպորտային համակարգի չգոյությունը:
Տարիներ շարունակ այս համակարգի հանդեպ ցուցաբերվել է տոտալ քաղաքական վերաբերմունք, հասարակական տրանսպորտը դիտվել է հարստանալու և առանձին կլանների շահերը պաշտպանելու միջոց: Վթարներ իհարկե լինում են աշխարհի բոլոր երկրներում, ընդ որում ավելի շատ, մահվան ելքերով՝ նույնպես: Վթարներից ապահովագրվել հնարավոր չէ, բայց հնարավոր է և պետք է ձեռնարկել բոլոր քայլերը՝ վթարից հետո հնարավորինս քիչ կորուստներ ունենալու և մարդկային զոհերից խուսափելու համար: Վթարի հետևանքով 6 մարդ մոխրացել է, այրվել է մինչև վերջ, 12 մարդ տուժել է: Բոլոր այրվողները եղել են գազելի ուղևորները:
Խնդիրն այստեղ այն չէ, թե վարորդներից ով որքան է մեղավոր: Խնդիրն այլ բանի մեջ է՝ ինչու է բախումից անմիջապես հետո գազելը միանգամից և արագ բռնկվել, ինչու մարդիկ չեն կարողացել դուրս գալ գազելից և փրկվել: Հարցերն անշուշտ պահանջում են մասնագիտական պատասխան: Բայց պետք չէ մասնագետ լինել՝ հասկանալու համար, որ ա.՝ «Գազել»-ն աշխատել է հեղուկ գազով, բ.՝ մարդիկ զոհվել են ոչ թե բախման հետևանքով առաջացած վնասվածքներից, այլ չեն կարողացել փրկվել հրդեհից: Ցանկացած ուղևոր, ով օգտվել է«Գազել» կոչվող հասարակական տրանսպորտից, կարող է պատկերացնել, որ դրանցում ապահովված չեն անվտանգության նորմեր և անհրաժեշտության դեպքում ուղևորը չի կարող արագ դուրս գալ մահաբեր տրանսպորտային միջոցից:
Սա առաջին նմանատիպ դեպքը չէ: 2014 թվականի նոյեմբերի 10-ին Երևանից Գյումրի վերադարձող «Տրանս ակնթարթ» ընկերության «Գազել 32» մակնիշի ու «Իմեքս գրուպ» ՍՊԸ հաշվեկշռում գտնվող «Կամազ» մակնիշի ավտոմեքենաների բախման հետևանքով մարդատար «Գազելը» այրվել էր: 7 հոգի, այդ թվում «Գազելի» վարորդը տեղում մահացել էին, իսկ մյուս 7 ուղևորները տարբեր աստիճանի մարմնական վնասվածքներ էին ստացել: Այն ժամանակ ևս զոհված ուղևորներից մեկն ամբողջությամբ այրվել էր: Հոռոմի ողբերգական ավտովթարի գործով մեղադրյալը՝ բեռնատարի վարորդը, դատապարտվեց 8 տարվա ազատազրկման, իսկ պատահարից 5 տարի անց մենք ունեցանք երկրորդ ողբերգական պատահարը ՝ մահվան բազմաթիվ ելքերով:
Դեռ քանի «Գազել» պիտի այրվի, քանի մարդ պիտի մոխրանա, որ համապատասխան պետական ատյանները վերջապես հասկանան՝ անթույլատրելի է «Գազել»-ներով մարդ տեղափոխել: «Գազել»-ը չի կարող հասարակական տրանսպորտի անվտանգ ու ապահով միջոց համարվել: Պետությունն այստեղ պահանջներ դնելու, նաև անհետաձգելի ֆինանսական պարտավորություն վերցնելու խնդիր ունի. քաղաքացու համար անվտանգ ու ապահով հասարակական տրանսպորտ ապահովելը պետության ուղղակի պարտավորությունն է: Այդ հարցին պետք է հրատապ լուծում տալ և ոչ թե տարատեսակ հայեցակարգեր քննարկել՝ սպասելով հերթական «Գազել»-ի մահաբեր պայթյունին:

Հայկ Դավթյան