Շանտաժը պոզով-պոչով է՞ լինում

ԲԴԽ անդամները շարունակում են հրաժարականի դիմումներ ներկայացնել: ԲԴԽ անդամներից Սերգեյ Մեղրյանն է երեկ երեկոյան դիմում գրել, որ նպատակահարմար չի գտնում իր հետագա աշխատանքը ԲԴԽ անդամի կարգավիճակում և այսօր պաշտոնապես կներկայացնի հրաժարականի դիմումը՝ կրկին չնշելով որևէ պատճառ: «Ստեղծված իրավիճակում այլևս նպատակահարմար չեմ գտնում իմ հետագա աշխատանքը Բարձրագույն դատական խորհրդի անդամի կարգավիճակում և վաղը պաշտոնապես կներկայացնեմ հրաժարական (պատճառները կշարադրեմ հրաժարականի տեքստում)։ Նրա գրառումից մի քանի ժամ առաջ էլ հրաժարական է ներկայացրել ԲԴԽ դատավոր Արեմն Խաչատրյանը: Նրանից առաջ հրաժարական էին ներկայացրել Գևորգ Դանիելյանը, ամենաառաջինը՝ Գագիկ Հարությունյանը: Փաստացի ԲԴԽ 10 հոգանոց կազմից մնում է ընդամենը 6 հոգի, եթե հաշվի առնենք, որ թափուր երկու տեղ կար մինչ հայտնի իրադարձությունները, ապա կփաստենք, որ ԲԴԽ-ն այլեւս գոյություն չունի եւ չի կարող նախկինների ձեւավորած բարձրագույն դատական այս խորհուրդը այլեւս որոշումներ ընդունել, քանի իշխանությունը չի համալրել նոր անդամներով:Փաստացի ԲԴԽ անդամների հրաժարականի շքերթը սկսվեց այն պահից հետո, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց դատարավական ոլորտը բարեփոխելու եւ դատավորներին վեթինգի ենթարկելու մասին: Իսկ այդ հայտարարությանն էլ նախորդել էին բանկերը շրջափեակելու Փաշինյանի կոչը, որը քննադատության ենթարկվեց բոլոր կողմերից եւ ահազանգեցին, թե գործադիր իշխանությունը ճնշում է գործադրում դատական իշխանության դեմ, ինչի իրավունքը Սահմանադրությամբ չունի: Ստացվում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը փոխեց մարտավարությունը, բայց ոչ ռազմավարությունը: Այլեւս դատարանների վրա բացահայտ հարձակվելու փոխարեն Փաշինյանը դա անում է քողարկված, ծածուկ ԲԴԽ անդամներին կանչում, բացատրական զրույցներ են ունենում, որոնց հաջորդում են նրանց հրաժարականները: Այսինքն ճնշումը պոզով-պչով հո չի լինում: Նկատենք, որ որեւէ մեկի հրաժարականում ըստ էության պատճառների մասին խոսք անգամ չի նշվում: Ստացվում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը ԲԴԽ-ում անձամբ է վեթինգ իրականացնում, հասկանալով, որ դասական կանոններով վեթինգը երկարատեւ գործընթաց է եւ դրա համար պահանջվում է սահմանադրական փոփոխություն:
Դատական օրենսգրքի համաձայն՝ դատավորներին կարգապահական պատասխանտվության ենթարկելու համար անհրաժեշտ է ԲԴԽ անդամների առնվազն 2/3-ի ձայները (առնվազն 7 հոգի)։
Այսպիսով, շարունակվող հրաժարականների ֆոնին ԲԴԽ-ն դառնում է անգործունակ կառույց, եւ իշխանությունները անհապաղ պետք է լուծեն թափուր հաստիքների հարցը։ Սա նշանակում է, որ պետք է հրավիրվի Դատավորների ընդհանուր ժողով, որի ժամանակ դատավորների ձայների մեծամասնությամբ պետք է ԲԴԽ անդամի պաշտոնի համար թեկնածու ընտրեն։
Հ.Գ.-Այս գործընթացում զավեշտալին Փաշինյանի արդարացումներն են, թե հանրությունը դժգոհ է դատական համակարգից, այդ պատճառով էլ գնում են զտման ճանապարհով: Հետաքրքիր է կա մի պետություն, որտեղ քաղաքացիները գոհ են դատարաններից, ի վերջո, դրանք այնպիսի կառույցներ են, որ հասրակության մի խմբի համար նույն վճիռը կարող է գոհունակություն բերել, մյուսի մոտ՝ դժգոհություն: Փաշինյանը մտածում էր, որ վեթինգի հարցը շրջանառության մեջ դնելով որոշ դատավորնեի կմղի ինքնավեթինգի, բայց տեսավ, որ իրնից վախեցող չկա, հիմա ացել է բացահայտ շանտաժի:

Անի Սահակյան