Քոչարյանը ճիշտ էր. Փաշինյանը հաստատեց

Նիկոլ Փաշինյանը Ռուսաստանից ժամանած լրագրողների հետ զրույցում, մեկնաբանելով Ռոբերտ Քոչարյանի խափանման միջոցը փոխելու Արցախի ներկա եւ նախկին նախագահների՝ դատարան ներկայացրած միջնորդությունը, ասել է, որ ինքն այդ մասին նախապես տեղյակ է եղել, սակայն մտադիր չէ միջամտել այդ հարցին. «Բակո Սահակյանը դիմելուց մեկ օր առաջ ինձ տեղեկացրել է, ես իմ վերաբերմունքը հայտնել եմ. բարոյական տեսանկյունից ես դրան նորմալ եմ վերաբերվում, քաղաքական տեսանկյունից՝ որոշ հարցեր կան։ Ինչպե՞ս կվերաբերվեին Ղարաբաղի դատարանում, եթե ես փորձեի երաշխավորել ինչ-որ մեկի համար»,– հայտարարել է Փաշինյանը։

Նախ Արցախի նախագահները միջնորդել են ոչ թե ինչ-որ մեկի, այլ Արցախի առաջին նախագահի համար, ով նաև Հայաստանի Հանրապետության երկրորդ նախագահն է եղել: Իսկ նախագահները, անկախ իրենց հետագա գործունեությունից և քաղաքական իրադրությունից, միշտ պահում են իրենց կարգավիճակը: Փաշինյանը ճիշտ է` բարոյական տեսանկյունից Բակո Սահակյանն ու Արկադի Ղուկասյանը չէին կարող մոռանալ իրենց համատեղ անցյալը, ուստի դիմելը մարդկային տեսանյունից առավել քան պարտադիր էր: Բայց ուշագրավ է, որ Փաշինյանը Քոչարյանի ազատ արձակման գործընթացը դիտարկում է միայն բարոյական և քաղաքական հարթությունում` բացարձակապես անտեսելով հարցի իրավական կողմը: Սրանով թերևս Հայաստանի հեղափոխական վարչապետն անուղղակիորեն վերահաստատում է Քոչարյանի ու նրա կողմնակիցների այն պնդումը, թե Քոչարյանի կալանավորումը քաղաքական որոշում է:

Հասկանալի է, որ Փաշինյանը քաղաքական տեսանկյունից չէր կարող ողջունել Քոչարյանի ազատ արձակումը, քանի որ դա կհակասեր նրա ողջ քաղաքական կենսագրությանը: Սակայն անձին կալանավորելը կամ ազատ արձակելը իրավական և ոչ թե քաղաքական գործընթաց է, եթե իհարկե հավատալու լինենք Փաշինյանի այն պնդումներին, թե դատարաններն ազատ են, և ինքը դատական պրոցեսներին չի միջամտում: Փաշինյանի այս հայտարարությունը ուղղակի կամ անուղղակի հաղորդագրություն է առ այն, որ ինքը Քոչարյանի ազատության հետ կապված քաղաքական խնդիր է տեսնում: Այս իրողության հետ եթե ոչ այս փուլում, ապա դատավարության հետագա ընթացքում, գործը քննող դատավորները, ուզեն թե չուզեն` առերեսվելու են: Սա մեկ: Գլխավոր դատախազի ներկայությունը դատական նիստերին, նրա մուտքը դատարանի դահլիճ դատավորի համար նախատեսված դռնով, ճնշում է դատարանի և գործը քննող դատավորի վրա, ով իսկապես աննախանձելի վիճակում է: Բավական է նշել, որ դատավորը, ով այսօր պարտադրված է վճիռ հրապարակել Քոչարյանի կալանքի վերաբերյալ, մեկ անգամ արդեն հրաժարվել էր այս գործի քննությունից, սակայն անտեսելով այս իրողությունը` գործը կրկին նրան տրվեց: Սա ի՞նչ է, եթե ոչ ճնշում:

Հայկ Դավթյան