Ապրել հանուն ոչնչի,հոշոտել հանուն ամեն ինչի

Վարչապետի մեկ եւ փոքր ընտանիքում Արցախի թեման պարապ վախտի խաղալիք է դարձել, ում մտքով ինչ անցնում է, ում խելքին ինչ փչում է Արցախի ու նրա գեներալիտետի մասին, առանց երկար-բարակ մտածելու հայտնում է: Երբեմն էլ Փաշինյանը ուրիշների ձեռքով է փորձում կրակից շագանակներ հանել: Գեներալիտետի դեմ սկսված արշավանքը եւ փոփոխությունները պաշտպանության բանակում թվում էր, ավարտվում է, երբ սկսեցին գրոհ ձեռնարկել Արցախի հերոս Վիտալի Բալասանյանի դեմ, ով ասել էր, թե Արցախը ինքնուրույն հանրապետություն է եւ տասնամյակների կռիվն էլ աշխարհին նրա սուվերենությունը ապացուցելու եւ ընդունելու շուրջ է: Եւ նրանք, ովքեր կհայտարարեն Արցախը Հայաստանի մարզ հռչակելու մասին, չպետք է ոտք դնեն Արցախ: Բալասանյանի հորդորը սվիններով ընդունողները մինիմում բան չեն հասկանում դիվանագիտությունից ու դիվանագիտական լեզվից՝ մոռանալով, որ միասնական պետությունը բոլորիս՝ թե Արցախում, թե Հայաստանում ապրող հայրենակիցներիս երազանքն է, սակայն ռեալ պոլիտիկան ու խառնակչությունը հակադիր բեւեռում են , իսկ իշխանությունները ակնհայտորեն ընտրել են վերջին ճանապարհը:

Հիմա էլ բան ու գործ թողած թիրախավորել են Բակո Սահակյանի՝ ապրիլյոթյան շնորհավորական ուղերձը, քննադատում են այն բանի համար, որ նախագահն օգտագործել է <<արցախուհիներ>> բնորոշումը: Հայաստանյան իշխանության կողմից Արցախի ու նրա գեներալիտետի դեմ այս արշավը երկու նպատակ ունի, նախ իրագործել սեփական պլանը, իսկ երկրորդ՝ ազդեցություն ունենալ Արցախում նոր իշխանությունների ձեւավորմանը, հայտնի է, որ եկող տարի նախագահական ընտրություններ են սպասվում եւ միայն խառնակչությամբ է հնարավոր Արցախում տրոհել ժողովրդին ու ի կատար ածել սեփական կամքը:
Բայց այս ճանապարհին պարզ է դառնում, որ հեղափոխականների անբարոյականությունը սահմաններ չի ճանաչելու: Նսեմացնելու եւ արժեզրկելու են արցախցուն ու նրա հաղթանակներ թույլատրելի եւ անթույլատրելի միջոցներով:

Ահավասիկ կրկին խոսել է վարչապետի տիկին Աննա Հակոբյանը ասելով, որ մեր հազարավոր տղերքը զոհվել են հանուն ոչնչի: Իհարկե, դժվար է գուշակելը, թե ինչու է տիկին Աննան որոշել մտնել այդ դաշտ եւ խաղաղության դեսպան հանդես գալ, բայց մի բան փաստ է, որ այս հայտարարությամբ, նա փաստացի վիճարկում է արցախյան գոյամարտում ընկած հազարավոր մեր տղաների հերոս լինելը։ Քանզի հանուն ոչնչի կյանքը կորցրածները պարզապես զոհեր են, բայց ոչ հերոսներ։

Ստացվում է, որ հայրենիքի պաշտպանությունը ոչ մի բան է, անիմաստ զբաղմունք։ Հետաքրքիր է՝ այսօր Արցախում ծառայողներն էլ են հանուն ոչնչի ծառայում:Ստացվում է, որ հերոսների մասին իշխանությունների պատկերացումները սահմանափակվում են Ռոբերտ Աբաջյանի ֆեյք պապուն հրապարակում խոսեցնելով եւ դա սեփական շահերին ծառայեցնելով:Չէ՞ որ այդ ոչինչի համար զոհվածների շնորհիվ է, որ քսան տարուց ավելի է, պահպանվում է հարաբերական խաղաղությունը, ի վերջո հենց այդ գիտակցումն է, որ ապրեցնում է զոհվածների ծնողներին, հարազատներին, նրանց մայրերին ու քույրերին, որոնց սփոփում է միայն մի բան, որ իրենց սիրելի զավակը, ամուսինը, եղբայրը կյանքը տվեցին հանուն հայրենիքի: Հիմա ձեր արածը սրբապղծություն է ոչ միայն մարդկանց, այլ հայրենիքի նկատմամբ: Իսկ եթե թվում է, թե խաղաղասիրական կոչերով Ադրբեջանում համարժեք վերաբերմունք կձեւավորեք, չարաչար սխալվում եք, նրանք գիտեն, որ իրենք չեն կռվում հանուն ոչնչի , գիտեն, որ իրենց ուզածի համար թանկ պիտի վճարեն:

Անի Սահակյան