Ստեփանակերտն ու Երևանը տարբեր լեզուներով են խոսում. Ինչո՞ւ է խուսափում Փաշինյանը

Արցախի Հանրապետության ԱԳՆ-ն հայտարարություն է տարածել 2016 թ. ապրիլյան պատերազմի կապակցությամբ, որում հիշեցնում է, որ երեք տարի առաջ՝ ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը, ադրբեջանական կողմը, կոպտորեն խախտելով 1994 թ. մայիսի 12-ին ձեռք բերված կրակի և ռազմական գործողությունների ամբողջական դադարեցման մասին համաձայնագրով ամրագրված հրադադարի ռեժիմը, Արցախի հետ սահմանի ողջ երկայնքով նախաձեռնեց պատերազմական գործողություններ։

«Հարձակողական գործողությունների ծավալն ու ինտենսիվությունը, օգտագործված զինտեխնիկայի և կենդանի ուժի քանակը, ինչպես նաև ադրբեջանական իշխանությունների ներկայացուցիչների կողմից արված հայտարարությունները վկայում են, որ ապրիլյան իրադարձությունները ոչ այլ ինչ էին, քան նախօրոք ծրագրված ռազմական ագրեսիա։ Ադրբեջանը նպատակ էր հետապնդում զավթել Արցախի ողջ տարածքը՝ փորձելով ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտությունը լուծել ուժի կիրառման միջոցով, որը, սակայն չհաջողվեց Արցախի Հանրապետության Պաշտպանության բանակի վճռական գործողությունների շնորհիվ», ասվում է Արցախի ԱԳՆ-ի տարածած հայտարարության մեջ։

Այնուհետև ուշագրավ դիտարկում է արվում. «Ռազմական գործողությունների ավարտից հետո անցել է երեք տարի, սակայն դեռ արդիական է Ադրբեջանի ագրեսիվ նկրտումները զսպելու միջազգային քաղաքական և դիվանագիտական միջոցներ ձեռնարկելու անհրաժեշտությունը՝ ապահովելու 1994 թ. մայիսի 12-ի և 1995 թ. փետրվարի 6-ի համաձայնագրերի լիակատար իրագործումը։ Անհրաժեշտ է նաև ներդնել հրադադարի ռեժիմի վերահսկման միջազգային մեխանիզմներ, և հատկապես ապրիլյան պատերազմից հետո Վիեննայում և Սանկտ-Պետերբուրգում ձեռք բերված պայմանավորվածությունների իրագործման միջոցով»։

Ուշագրավ է, որ Արցախի ԱԳՆ-ն առավել գրագետ տեքստերով է հանդես գալիս, ինչպես ասում են, խփում է «մեխերին» ճշգրիտ պատկերացնելով հայկական կողմի համար նպաստավոր շեշտադրումները:

Ի դեպ, երբ վերջերս Փաշինյանը Արցախում էր, և ելույթ ունեցավ, նրա ելույթից հետո էլ Բակո Սահակյանը շեշտեց Արցախի միջազգային ճանաչումը, մի բան, որ իր խոսքում Փաշինյանը խուսափում է նշել:

Ահա, Արցախի ԱԳՆ-ն հիշեցնում է հրադադարի ռեժիմի վերահսկման միջազգային մեխանիզմներ, և հատկապես ապրիլյան պատերազմից հետո Վիեննայում և Սանկտ-Պետերբուրգում ձեռք բերված պայմանավորվածությունների իրագործումը, մի բան, որ պաշտոնական Երևանը չի էլ բարձրաձայնում:

Ապրիլի 2-ին նաև պաշտոնական Երևանն է արձագանքել ապրիլյան քառօրյանին: ՀՀ ԱԳՆ-ի մամլո հաղորդագրությունն առավելապես ընդհանրական է, առանց՝ հայկական կողմի համար փաստաթղթային կարևոր սկզբունքների մասին հիշատակման: ՀՀ ԱԳՆ-ի տարածած հաղորդագրությունում ասվում է. «Ապրիլյան պատերազմը կրկին ապացուցեց, որ ուժի կիրառումը չի կարող ճնշել Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը: Արցախի կարգավիճակը և անվտանգությունը ցանկացած արդյունավետ բանակցությունների բովանդակության անփոխարինելի տարրերն են` ուղղված Արցախի ժողովրդի խաղաղ կենսագործունեության ապահովմանը: Ուժի չկիրառումը կամ կիրառման սպառնալիքի բացառումը, հրադադարի խստիվ պահպանումը, ռիսկերի նվազեցման և վստահության ամրապնդման միջոցառումների ներդնումն էական նշանություն ունեն խաղաղության համար նպաստավոր միջավայրի ձևավորման գործում: Ապրիլյան ագրեսիայի պատճառով հիմնահարցի կարգավորման գործընթացում ստեղծված փակուղին ցույց տվեց, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների հովանու ներքո Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ և բանակցային հանգուցալուծումն այլընտրանք չունի»:

Ինչո՞ւ է պաշտոնական Երևանը խուսափում 1994թ. զինադադարի, 2016թ. Վիեննայում և Սանկտ-Պետերբուրգում ձեռք բերված պայմանավորվածությունների մասին արձանագրել:
Դա բարդո՞ւյթ է, թե՞ մտածված քաղաքականություն:

Մետաքսյա Շալունց