Կարմեն Դավթյան. «#Երկուսը սև, մեկը՝ սպիտակ», «#Երկուսը որձ, մեկը՝ գառ»
էրեխեք` -Էդ Աննայից չի. -Էդ «Հայկական ժամանակ» թերթից ա.. Հ.Գ. -Էդ թերթի թղթակցուհիներից մեկ էլ -Որ պատգամավոր էր. -Գնում էրև Բրյուսել-բան -Սամվել Մկրտչյանը պահանջում էր` -Հեռախոսը`չաթը` սաղ վախտ «ժիվոյ» պահել` դեպ Հայաստան. -Դաժը գիշերը… Հ.Գ. -Վայ, ոնց էի խնդում էդ պատումի վրա. -Ոնց էի ներքին ջերմություն ապրում Սամվելի հանդեպ… Հ.Գ. -Էնքա՜ն եմ սիրում Սամվելին` -Իր նման թարգմանիչ չենք ունեցել. -Իմ արեւ… -Բառերի նման ժանգլյոր, կախարդ` -Արարման նման էներգետիկ կապ` բառի ներքին` -Էության հետ… բառի նման հոսոնությւոն ու խաղարկունություն… -Մենակ Սամվել կարար արարեր.. -Շունչս կտրվում ա իր Ջոյսը կարդալիս… մնացածն էլ, բայց` Ջոյս` «Ուլիսես» կարդալիս…. -Ընեն՜ենց անմարդկային թարգմանություն է. -Ասե`լ եմ, ասելո`ւ եմ` -Ինքը Ջոյսից` ավելին էր` իր թարգմանական կապելլայով.. Հ.Գ. -Զայլա չտանեմ, ասելս էն ա… -Որ Սամվելին ամեն ինչ կարելի էր… -Իսկ մնացածին… -Չէ` չեմ տեսել…
Հետևեք մեզ Viber-ում
