Երբ է Նիկոլ Փաշինյանը «խառնակչության մեծ վարպետ» Տեր-Պետրոսյանին ներգրավվելու Մարտի 1-ի գործով

Թավշյա հեղափոխությունից հետո Մարտի ի գործի քննությունը կարծես դարձել է Նիկոլ Փաշինյանի գոյության անկյունաքարային հարցերից մեկը։ Եւ գաղտնիք չէ, որ այս գործով մեղադրանք է առաջադրվել միայն նախկին իշխանության ներկայացուցիչների, մասնավորապես ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ՝ սահմանադրական կարգը տապալելու վերաբերյալ։ ԱԺ նախկին պատգամավոր Ռուբեն Հակոբյանի կարծիքով Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը Մարտի 1-ի բացահայտման հարցում շարունակում է նախորդ իշխանությունների քաղաքականությունը․« Նախորդ իշխանությունները 2008 թվականի մարտյան իրադարձությունների համար միանգամից մեղադրյալ նշանակեցին եւ ասացին՝ դատական համակարգ մարտի 1-ի համար մեղավոր է ընդդիմությունը։ Հասկանալի է, որ դա լուծում չէր ու չէր կարող լինել, քաղաքական որոշում էր կայացվել եւ արեցին այն, ինչ պիտի չանեին։ Նոր իշխանությունները, երբ ասում են, որ իրավիճակ է փոխել, իրականում շարժվում են նույն ճանապարհով։ Անմիջապես մեղադրյալ են նշանակել Ռոբերտ Քոչարյանին, ասացին, որ նա մարդասպանն է։ Եւ հիշում եք մի առիթով էլ ասաց, թե էդ որ դատարանն է, որ իմ խոսքը չպիտի կատարի, հիմա իրավապահ մարմինները պիտի ամեն ինչ անեն, որ ապացուցեն Քոչարյանը այդ տասը զոհերի մեղավորն է», «Հայելու առաջ» հաղորդաշարի ժամանակ նման կարծիք հայտնեց Ռուբիկ Հակոբյանը՝ անդրադառնալով Մարտի 1-ի գործին, նա կարծում է, որ եթե նոր իշխանությունները մեղադրյալի աթոռին են տանում Ռոբերտ Քոչարյանին, ապա նրա կողքին պետք է նստեցնեն նաեւ Նիկոլ Փաշինյանին, Սերժ Սարգսյանին, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին․«Սա , իհարկե, անհեթեթության դաշտ է գնում, բայց եթե Քոչարյանին նշանակել եք, ուրեմն սա էլ պետք է անեք»,-ասաց Հակոբյանը։ Խոսելով Նիկոլ Փաշինյանի այն հայտարարության մասին, որ Քոչարյանին պատասխանատվության կանչելու հանրային պահանջ կա եւ այդ ամենի վկայությունը տարիներ շարունակ ԶԼՄ-ների հրապարակումներն են, Ռուբիկ Հակոբյանը հիշեց 2015 թվականին Նիկոլ Փաշինյանի խմբագրած «Հայկական ժամանակ» օրաթերում հրապարակված «Մեծ խառնակչություն» հոդվածաշարը՝ Ա․Սմբատյանի հեղինակությամբ, որը Հակոբյանի խոսքով՝ իրականում հենց Նիկոլ Փաշինյանն է, որը կեղծանունով էր հանդես գալիս։ Հիշեցնենք, որ 6 մասից բաղկացած հոդվածաշարում հեղինակը ներկայացնում է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի՝ պաշտոնավարման առաջին տարիներից սկսած «խառնակչություններին» եւ հասնում մինչեւ 2008-2011 թվական։ Հոդվածաշարում անդրադարձ է կատարվում մարտյան իրադարձություններին։ Հակոբյանը հիշեցրեց հատկապես այն դրվագը, երբ հոդվածում անդրադարձ էր կատարվել առաջին նախագահի՝ որդուն այդ օրերին Հայաստանից հանելու մասին:«Ընդհանրապես Նիկոլ Փաշինյանը ցուցմունք է տալիս այդ հոդվածով, որ ամեն ինչի կենտրունում Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն է եղել»,- ասաց Հակոբյանը հավելելով․«Տղային Հայաստանից դուրս հանելու մասին ասում է՝ պետք է զգուշանար, որովհետեւ գիտեր, որ շատ լուրջ բաներ է կատարվում Հայաստանում»։ Ռուբեն Հակոբյանի խոսքով՝ այս կտրվածքով հարցին նայելու դեպքում կհասկանանք, որ դատական իշխանությունը կրակն է ընկել թե նախկին, թե ներկա իշխանության ձեռքում։ Հիշեցնենք, որ հիշատակված հոդվածում հեղինակը մասնավորապես գրում է․« Հունվարի 22-ին Ազատության հրապարակում հռչակելով «թող ոչ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի» կարգախոսը՝ Տեր-Պետրոսյանը հետագա քաղաքական գործունեության ընթացքում փաստացի շատ բան եւ շատերին զոհելու զարմանալի պատրաստակամություն է ցուցաբերում, բացի ինքն իրենից: Հազարավոր մարդիկ ընկնում են քոչարյանասերժական մարդակեր մեքենայի ատամնանիվների տակ, բայց Տեր-Պետրոսյանի անմիջական, մերձավոր շրջապատի որեւէ անդամ որեւէ հիշարժան նեղության մեջ չի ընկնում: Խնդիրն այն չէ, որ պարտադիր նրանց ինչ-որ բան պիտի պատահեր՝ նրանց ձերբակալեին, կալանավորեին կամ ծեծեին: Խնդիրն այն է, որ եթե հազարավոր հետեւորդներ բերման են ենթարկվում, ծեծվում, ձերբակալվում, կալանավորվում, դա պետք է ինչ-որ կերպ ազդեր նաեւ այն մարդկանց վրա, ում հետ Տեր-Պետրոսյանը վերջին տասը տարիներին շփվում է ամենօրյա ռեժիմով, ովքեր ապահովում են նրա խաղաղ կյանքի խաղաղ միջավայրը: Բայց նման բան տեղի չի ունենում, եւ մինչեւ օրս անհասկանալի է, թե ինչու: Ի՞նչ է, նրանք բոլորը ավելի բախտավո՞ր էին, քան մյուսները, իսկ գուցե ավելի խելո՞ք, իսկ գուցե ավելի օրինապա՞հ: Իսկ գուցե գիտեին խաղի այնպիսի կանոններ, որ մյուսնե՞րը չգիտեին: Եթե այդպես է, ովքե՞ր էին սահմանել այդ կանոնները, որտե՞ղ, ի՞նչ պայմաններում, եւ որո՞նք էին այդ կանոնները: Եւ ամենակարեւորը. ինչո՞ւ դրա մասին մյուսները չգիտեին, Ազատության հրապարակում կանգնած տասնյակ հազարավոր մարդիկ, հարյուրավոր քաղբանտարկյալները, զոհերը ի վերջո»: Անի Սահակյան