Նահանջ դեմարշից. ինչն է հետ պահում Միքայել Հարությունյանին

«Մարտի1»-ի գործով մեղադրյալ, 2008-ին Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության նախարար Միքայել Հարությունյանը Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացի է: Այդ մասին գրությունը Հատուկ քննչական ծառայությանը Ռուսաստանից տրամադրել են օրերս, ինչի մասին ՀՔԾ-ն իրազեկեց հանրությանը, հայտնելով նաեւ, որ լրացուցիչ հարցում են ուղարկել՝ պարզելու, թե Հարությունյանը երբ է ստացել Ռուսաստանի քաղաքացիություն։ Հարությունյանն անցնում է Մարտի 1-ի հայտնի 0038 հրամանի գործով, հենց նրա ստորագրությունն է դրված հույժ գաղտնի 0038 հրամանի տակ, որով, ըստ ՀՔԾ-ի, բանակը 2008-ին ներգրավվել է Երևանում ծավալված ընդդիմության հանրահավաքները ցրելու գործողություններում: Հարությունյանը սակայն գտնվում է Ռուսաստանում: ՌԴ իրավապահները նրա վրայից հանել են հետախուզումը ՌԴ տարածքում: Ավելի վաղ ռուսական լրատվամիջոցները հայտնել էին , որ 2002 թվականից Հարությունյանը Ռուսաստանի քաղաքացի է, իսկ ՌԴ Սահմանադրությամբ՝ Ռուսաստանի քաղաքացիները չեն կարող հանձնվել այլ երկրի, այդ թվում՝ քրեական հետապնդման ենթարկվելու պարագայում: Ռուսաստանը, հղում անելով Սահմանադրությանը, իր քաղաքացուն չի արտահանձնի, բայց անհասկանալի է նաեւ հայաստանյան իրավապահների գոծողությունները, նանք լավ իմանալով, որ Հարությունյանը գտնվում է Մոսկվայում, այդ հարցով մի քանի ամիս շարունակ որեւէ գրություն չեն ուղարկել: Ռոբերտ Քոչարյանի պաշտպաններիս Ռուբեն Սահակյանը դեռ շաբաթներ առաջ Հայելու առաջ հաղորդման ժամանակ անդրադառնալով հարցին, զարմանք հայտնեց հայաստանյան իշխանությունների այս անգործությունից, նա հայտարարեց, որ այդ դեպքում Ռուսաստանի իրավապահ մարմիններն են քննելու այդ գործը՝ ներառյալ դատարանը, ապա վերահաստատեց, որ նոր իշխանության կողմից Քոչարյանի եւ Հարությունյանի դեմ կարված այս գործն ամբողջությամբ ջուր է: Այսպիսով՝ նա ակնարկեց, որ հայաստանյան իշխանությունների նման <<անգործությունը>> թերեւս այս հանգամանքով է բացատրվում, որպեսզի ռուսական կողմը չտարաքացնի նրանց փչած փուչիկը, ի լուր աշխարհի հայտնելով, որ թե երկրորդ նախագահին, թե Միքայել Հարությունյանին վերագրվող մեղադրանքն անհիմն է: Ռուբեն Սահակյանը միաժամանակ հավելեց, որ եթե Հարությունյանը գար ու ցուցմունք տար, ապա կբացահայտվեր ողջ ճշմարտությունը եւ պարզ կդառնար, որ գործն անհիմն է: Ըստ ամենայնի՝ Հարությունյանը խուսափում է այս ամենից այն պատճառով, քանի որ տեսնում է, թե մի քանի ամիսների ընթացքում իշխանություններն ինչպիսի քաղաքական արդարադատություն են իրականացնում: Եւ այս պարագայում ինչ երաշխիք, որ նա Հայաստան վերադառնալուց հետո ընդմիշտ չի հայտնվի ճաղերի ետեւում: Որ հայաստանյան իրավապահ մարմինները չեն տիրապետում համալսարանական մակարդակի իրավաբանությանը, պարզ է արդեն մի քանի ամիս, բայց որ տարրական տրամաբանություն չունեն, դա երեւում է Հարությունյանի քաղաքացիության վերաբերյալ արցումից: Դժվա՞ր էր ՌԴ իրավապահներին հարցնել ոչ միայն քաղաքացի լինել-չլինելու, այլ նաեւ քաղաքացիության ստացման թվականը հայտնելու մասին, որպեսզի հարկ չլիներ մի առանձին հարցում էլ անել դրա վերաբերյալ ու սպասել պատասխանի: Անի Սահակյան