Մանվել Գրիգորյանը հայրենասիրության, տուշոնկայի եւ վրեժի արանքում

Մանվել Գրիգորյանի պաշտպանները շարունակում են պնդել, որ գեներալի դեմ քաղաքական դատավարություն է իրականացնում, որ իշխող ռեժիմը քաղաքական որոշում ունի գեներալին մինչեւ վերջ պահել անազատության մեջ՝ թքած ունենալով մարդասիրության, թքած ունենալով հումանիզմի եւ , ի վերջո, կառավարության այն որոշման վրա, որտեղ սեւով սպիտակի վրա գրված է կալանքի հետ անհամատեղելի հիվանդությունները, իսկ Մանվել Գրիգորյանը դրանցից մի քանիսն ունի, ընդհանուր 15 հիվանդություն: Եւ զարմանալին այն է, որ այս հանգամանքներում գեներալի պաշտպանները հայտարարում են, որ չեն պատրաստվում դիմել ՄԻԵԴ, որ Մանվել Գրիգորյանը պետության դեմ ելնողը չէ: Իհարկե, պատերազմ հաղթած հերոսների մոտ գուցեեւ պետականության եւ երկրի վարկանիշի հարցն ավելի թանձր նստվածք ունի, բայց սա այն դեպքն է, երբ պարզապես չի կարելի իշխանությանը նույնացնել պետության հետ, ոչ միայն չի կարելի, այլ անհրաժեշտ է այդպիսի իշխանությանը ցույց տալ իր տեղը, որը թքելով արդարադատության երեսին փորձ է անում նոր Հայաստան կերտել: Եթե կուզեք այդպիսի իշխանությունը նույնքան վտանգավոր է ժողովրդավարացման ուղին բռնած Հայաստանի համար, ոքան արտաքինը: Դեռ մի կողմ դնենք, որ Մանվել Գրիգորյանի կալանավորմամբ եւ անմեղության կանխավարկածի ինստիտուտի ոչնչացմամբ պետության ներքում մի շարք արժեհամակարգեր ոչնչացվեցին՝ սկսած Ղարաբաղի անվտանգության իմունիտետից վերջացրած ղարաբայան պատերազմի հաղթանակած հերոսների ինստիտուտից : Այո, ընդունում ենք եւ միանշանակ, որ արցախյան պատերազմում ավանդ ունեցող գեներալը, ում վաստակը ռազմի դաշտում գրեթե վիճարկելի չէր,խաղաղ պայմաններում իր զինակիցների հետ պատուհաս էր դարձել նույն պետության գլխին: Բայց ուրանալ հաղթանակած գեներալի ռազմական ավանդը եւ դատել նրան միայն ռազմի դաշտից դուրս թույլ տված սխալների համար, առնվազն արդար չէ: Արդար կլիներ, եթե մեղադրյալի աթոռին հայտնվեին նաեւ նրա հանցակիցները՝ սկսած Լեւոն Տեր-Պետրոսյանից վերջացրած Սերժ Սարգսյանով։ Որոնք այդպես էլ չհասկացան, որ Մանվել Գրիգորյանը հերոս էր այն միջավայրում, որտեղ նա ապացուցել էր իր հերսությունը, որտեղ նա դարձել էր այդպիսին։ Չհասկացան, որ գեներալ Մանվել Գրիգորյանը խաղաղության դաշտում չուներ մի անելիք, որով կշարունակեր լինել հերոս։ 1994 թվականից սկսած իշխանությունը պետք է այնքան բարոյական ու հեռատես լիներ, որ քաղաքական նպատակներով չօգտագործեր «երկրապահներին» եւ չտար նրանց վերնախավին այն, ինչին նրանք արժանի չեն: Ավաղ, 1996-2000 թվականներին հիմնադիր նախագահի ձեռամբ գեներալ-մայորի կոչումով Մանվել Գրիգորյանը նշանակվեց ՀՀ ՊՆ առաջին կորպուսի հրամանատար։ 2000 թվականին ստացավ գեներալ-լեյտենանտի կոչում։ Քոչարյանի պաշտոնավարման տարիներին նա անգամ Պաշտպանության փոխնախարար նշանակվեց ու ազատվեց ոչ պաշտոնական այն հիմնավորմամբ, որ «խաղեր տվեց» Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հետ եւ 2008 թվականին քիչ էր մնացել միանար համաժողովրդական շարժմանը։ Սերժ Սարգսյանը նույնպես զերծ չմնաց Մանվել Գրիգորյանին քաղաքական նպատակներով օգտագործելու գայթակղությունից, նա երկրորդ ժամկետ ԱԺ գործուղեց Գրիգորյանին, ով պատգամավորության առաջին ժամկետում որեւէ բառ, ելույթ չունեցավ ԱԺ ամբիոնից, որեւէ օրենսդրական նախաձեռնության մասնակից չեղավ։ Ցավալին այն է, որ նախկին երեք նախագահների պահվածքը Մանվել Գրիգորյանի նկատմամբ՝ նրան հեռացրեցին «հերոսի» իր կոչումից, ճիշտ շարունակություն չգտավ համաժողովրդական շարժման արդյունքում իշխանության եկած Նիկոլ Փաշինյանի կողմից։ Կար մեկը, որ կասկածում էր Մանվել Գրիգորյանի կատարած «զանցանքների» հարցում, կար մեկը, որ մտածում էր, թե գեներալը «հերոս» է ամենուր՝ թե ռազմի , թե քաղաքական դաշտում։ Բայց արժե՞ր այսպես հրապարակային ոչնչացնել այն մարդկանց, որոնք գոնե թշնամու մոտ որոշակի խնդիրներ էին լուծում։ Մանվել Գրիգորյանին ներքին կարգով կարելի էր դաշտից, անգամ երկրից հեռանալու խորհուրդ տալ, բայց չարվեց, ավելին այսօր ոչնչացվում է նաեւ քաղաքացի Մանվել Գրիգորյանը, ով պետության գթասրտության, կարեկցանքի կարիքն ունի որպես առողջական լուրջ խնդիրներ ունեցո մարդու, իսկ նրան Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը մերժում է ճիշտ այնպես, ինչպես Հաց բերող եղբորը Սերժ Սարգսյանի ռեժիմն էր վերաբերում: Անի  Սահակյան