Մրցույթ՝ Նիկոլին գովելու թեմայով
Հայաստանի նախընտրական մթնոլորտը երկու իրականություն է հիշեցնում: Մեկում իշխող վարչակարգն է եւ նրա միակ իրական ընդդիմություն ՀՀԿ-ն, չհաշված Սասնա Ծռերին, որոնց նպատակը կրկին իշխանության գալն է, միայն թե 1-2 տարի հետո, մյուս իրականությունում մնացած ուժերն են, որոնց պայքարը ընդդիմության տեղի համար է: Եթե նախկինում ընդդիմադիրները կամ իշխանությունից դուրս գտնվող ուժերը հայտարարում էին, որ պայքարում են իշխանություն դառնալու համար, ապա այժմ, բացի «Իմ քայլը» դաշինքից, բոլորը հայտարարում են, որ իրենք ամենալավ ընդդիմությունը կդառնան: Իհարկե, հետհեղափոխական մթնոլորտում առնվազն ռեալ պոլիտիկից պետք է հեռու լինել այնքան, որքան հայտնի կենդանին տուռնիկից, հավատալու համար, որ դեկտեմբերյան ընտրություններում կարելի է իշխանություն վերցնել, սակայն ոչինչ չի խանգարում այդ ուժերին հավակնություններ ցույց տալ, կամ քննադատել թեկուզ ութ ամսվա իշխանություններին, ինչը սակայն չի արվում: Ճիշտ հակառակը՝ ընտրություններին հայտ ներկայացրած որոշ ուժեր կարծես համարում են, որ Նիկոլ Փաշինյանի ու իր թիմի քարոզարշավը բավական չէ, եւ իրենց սուրբ պարտքն է սեփական արշավը վերածելու Փաշինյանին երկրպագելու մի էպիկական ծեսի: Դրանք Փաշինյանի ոչ վաղեմի գործընկերներ Արամ Սարգսյանն ու Էդմոն Մարուքյանն են: Վերջինս ուր գնում է, հայտարարում է, որ սա ընդդիմության պայքարի ընտրություններ են, իսկ իրենք լինելու են երկրորդ ուժը խորհրդարանում: Արամ Սարգսյանն էլ արթիկցիներին բառացիորեն ասում է.<<Ես վստահաբար գիտեմ, համոզված եմ, որ մեր ժողվուրդը իր քվեն տալու է «Իմ քայլը» դաշինքին՝ Նիկոլ Փաշինյանին: Ասեմ` Նիկոլ Փաշինյանը վաստակել է, որ էդ քվեն տաք իրեն, որ ինքը լինի հաղթողը, վարչապետը, բայց ժողովուրդ ջան, ուզում եմ հասկանաք` Աժ-ն չի կարող լինել միայն մի կուսակցությամբ. թե՛ ժողովրդավարական առումով է վատ, թե՛ ցանկացած այլ առումով: Ցանկացած կուսակցություն իր սեփական շահն ունի, երբ մի կուսակցություն եղավ ամենամեծը, էդ կուսակցությունն, ինքն իրենով պառակտվելու է. լիքը խնդիրներ են առաջանալու: Հետևաբար, ԱԺ-ում պետք են նաև այլ կուսակցություններ լինեն, որոնք պետք է մտնեն ու այնտեղ պիտի ճիշտ աշխատեն»: Իհարկե, Արամ Սարգսյանը նաեւ ասում է, որ հեղափոխությունից հետո բազմաթիվ թերություններ ու բացթողումներ կան, սակայն Փաշինյանին իրենցից շատ գովելուց հետո դիմացինը ավելի շատ կհավատա Փաշինյանին, որ ընտրություններից հետո կգա ու կշտկի այդ բացթողումները, քան Արամ Զավենիչին, ով ասում է, որ իրենք պետք է լինեն հենց էդ ընդդիմությունը, որ <<երբեմն>> քննադատեն այդ բացթողումնեի համար, որպեսզի ամեն ինչ կարգի բերվի: Առավել յուրօրինակ է ՀՅԴ-ի քարոզարշավը: Հեղափոխությունից հետո թվում էր, թե ՀՅԴ-ն ասելիքն ու անելիքը չի ունենա, քանզի իրենց բնորոշ մի քիչ ընդդիմություն, մի քիչ իշխանություն լինելը հեղափոխական մթնոլորտում հնարավոր չէ: Սակայն արի ու տես նրանք էլ որոշել են իրենց հեռու պահել կերակրատաշտից ու դիրքավորվել են ընդդիմության դաշտում: Իսկ Հրանտ Մարգարյանը նույնիսկ համարձակվեց ասելու, որ ապրիլից հետո հայոց բանակին զենք չի մատակարարվում, իհարկե, դրան հաջորդեց Փաշինյանի ջղաձիգ հայտարարությունը «Քիչ է մնում՝ ասեն՝ տղե՛րք, մայիսից այս կողմ Հայաստանին զենք չի մատակարարվել, հարձակվեք, իսկական ժամանակն է, դուք՝ այդ կողմից, մենք՝ այս կողմից: …Ուզում եմ հավաստիացնել, որ ՀՀ Զինված ուժերը և հայ ժողովուրդը ի հեճուկս ՀՅԴ-ի ներկայացուցչի ու ՀՀԿ-ի պատրաստ են կանգնել մինչև վերջ հայրենիքը պաշտպանելու գործում»,- հայտարարեց Փաշինյանը, իսկ Մարգարյանը ունեցավ այնքան լայնախոհություն՝ չարձագանքելու նրան, ասելով, թե չի ցանկանում իջնել այդ մակարդակի և տոնով բանավեճի: Իսկ ՀՅԴ-ականները մի քանի օր է տարբեր համայնքներում առաջ են տանում այն թեզը, որ անցյալի մերջումն ամենեւին էլ չի նշանակում երաշխավորված ապագա: Արսեն Համբարձումյանն Արարատի մարզում ընտրողներին հավաստիացնում էր, որ այլեւս վերադարձ անցյալին չի լինելու, բայց ժամանակն է ծանրութեթեւ անել, թե ով ինչ կարող է տալ ապագայում: Անի Սահակյան
Հետևեք մեզ Viber-ում
