Եթե կարեւորագոյն ազգային նպատակի՝ ՔԱՂԱՔԱՑՈՒՆ ԵՐԿՐԻ ՏԷՐԸ ԴԱՐՁՆՈՂ ԲԺ-ից մի քիչ հասկանային

Այո, ես առանց ԱԻՄ նախագահութեան հատուկ որոշման եմ ազդարարել, որ չենք մասնակցելու առաջիկայ արտահերթ «ընտրութիւններին», բայց դա կամայական որոշում չէ․ բխում էր Նախգահութիւնում ընդունուած որոշումից՝ մինչեւ վերջ փորձել անել հնարաւորը։ Դաշինքը չստացուեց, իսկ ինքնուրոյն գնալու համար պէտք է վստահաբար ապահովուած լինել անհրաժեշտ նաեւ առարկայական նախապայմաններով։ Կարո՞ղ է բոլոր բախտախնդիրների նման մենք էլ մեզ համար էինք գնալու ընտրութեան։ Գնացել եւ գնալու էինք յանուն քաղաքացու՝ ժողովրդի եւ ժողովրդավարութեան։ Այդ պատճառով էլ շատ բան թողնուած էր քաղաքացիներին։ Կամ մենք արժանի չենք իրենց, որ բաւարար աջակցութիւն չստացանք, կամ իրենք արժանի չեն մեզ պէս «ծառաներ» ունենալու։ Այս է բացատրութիւնը եւ ես չափազանց հանգիստ եմ ընկալում եղելութիւնը, մանաւանդ որ տուժողը միշտ «որկրամոլն ու բթամիտն» է լինում Որոշուած էր գնալ միայն յաղթելու համար, ինչն առաւել իրատեսական էր համազգային դաշինք ստեղծելու դէպքում։ Բոլորն են վկայ, որ մինչեւ վերջին պահն աշխատեցինք։ Մարդիկ ի սկզբանէ երկրորդ «պատուաւոր» տեղի կռիւ են տալիս։ Դրանց հետ ի՞նչ դաշինք։ Երկրորդ տեղի համար «համազգային ընտրութիւնների» գնացողների տրամաբանութիւնը թոյլ տուեք համարել ոչ բաւարար տրամաբանական։ Աւելի լաւ չէ՞ր լինի յանուն կարեւորագոյն ազգային նպատակի նպատակային դաշինք ստեղծել եւ դաշնակիցների հետ միասին պայքարել առաջին տեղի համար։ Այս տարրական իրողութիւնը հասկանալու մակարդակ երեւի կունենային եթէ կարեւորագոյն ազգային նպատակի՝ ՔԱՂԱՔԱՑՈՒՆ ԵՐԿՐԻ ՏԷՐԸ ԴԱՐՁՆՈՂ ԲԺ-ից մի քիչ հասկանային։ Պարույր Հայրիկյանի ֆեյսբուքի էջից