Մեծ գայթակղության առաջ. Փաշինյանն ի՞նչ կընտրի

Վրաստանում երեկվանից մեկնարկեց նախագահական ընտրությունների քարոզարշավը, որը կշարունակվի 60 օր՝ մինչև հոկտեմբերի 28-ին նշանակված քվեարկությունը: Թեև առաջադրման համար դեռ 10 օր ժամանակ կա, սակայն երեք տասնյակից ավելի թեկնածուներ արդեն իսկ հայտ են ներկայացրել Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողով: Նրանց թվում են արտգործնախարարությունը տարբեր ժամանակահատվածներում ղեկավարած Սալոմե Զուրաբիշվիլին ու Գրիգոլ Վաշաձեն, խորհրդարանի երեք նախկին խոսնակներ՝ Նինո Բուրջանաձեն, Դավիդ Ուսուպաշվիլին ու Դավիդ Բաքրաձեն, մի շարք կուսակցությունների առաջնորդներ ու պատգամավորներ, մեծ մասը՝ ընդդիմադիր դաշտից: Հետաքրքրականն այն է, իշխող «Վրացական երազանքը» որոշել է թեկնածու չառաջադրել: Ինչպես ավելի վաղ պարզաբանել էր կուսակցության առաջնորդ Բիձինա Իվանիշվիլին, այդպիսով ուզում են երաշխավորել նախագահական նստավայրի անկախությունն ու ժողովրդավարական ինստիտուտների կայացումը: «Մեր դիրքորոշումը հստակ է՝ այսօր բոլոր պաշտոնները՝ համայնքապետերից մինչև վարչապետ, «Վրացական երազանքի ձեռքում են», ողջ իշխանությունը պատկանում է «Վրացական երազանքին», ինչն այնքան էլ լավ չի ընդունվում Եվրոպայում: Երկրի արագ, ժողովրդավարական զարգացման համար առավել նպատակահարմար է, որ մենք աջակցենք անկախ թեկնածուներից մեկին: Իսկ եթե նրանց շարքում արժանի թեկնածու չգտնվի, թող այդ պաշտոնն ընդդիմությունը ստանձնի»,- ասել էր Իվանիշվիլին: Հակադիր ճամբարում այս հավաստիացումներին, մեղմ ասած, չեն հավատում: Նույնիսկ հայտարարում են, թե իշխող «Վրացական երազանքը», ԿԸՀ ղեկավար Թամար Ժվանիայի հետ, պատրաստվում է լայնածավալ կեղծիքների: Ի դեպ, հոկտեմբերի 28-ին Վրաստանը վերջին անգամ է երկրի նախագահին ընտրելու ուղիղ, համապետական քվեարկությամբ: Վրաստանի Սահմանադրության վերջին՝ մարտին ընդունված փոփոխություններով, այդ ժամկետի ավարտին, 2024-ին, քվեարկությունն արդեն կայանալու է 300 հոգանոց ընտրական կոլեգիայում, որի կազմում ընդգրկված են լինելու խորհրդարանի 150 պատգամավորներ և տեղական ինքնակառավարման մարմինների 150 ներկայացուցիչներ: Ավելի վաղ՝ 2010-ին ընդունված սահմանադրական փոփոխություններով, Վրաստանն անցել է խորհրդարանական կառավարման, որի պայմաններում իշխանական հիմնական լիազորությունները վարչապետի ձեռքում են, իսկ նախագահը երաշխավորում է երկրի ամբողջականությունն ու անկախությունը՝ մնալով զինված ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատար: Հայաստանն ու Վրաստանը վերջին ժամանակներին՝ թավշյա հեղափոխությունից հետո բավական համամետավում են: Վրաստանում Սաակաշվիլիի հեռացումից հետո իշխում է Բիձինա Իվանշվիլին: Ի դեպ, շատերը համոզված էին, որ նա կառաջադրվի, բայց նա խորամանկ քայլի դիմեց՝ ասելով, որ անկախ թեկնածուներից մեկին կսատարեն: Գործնականում դա նույնն է, ինչ սեփական թեկնածու ունենալը, բայց վրացական ժողովրդավարությունը գտնում է ելքեր՝ քաղաքական մենաշնորհն ակնհայտ չդարձնելու համար: Իսկ ինչ կլինի՞ գարնանը թավշյա հեղափոխության արդյունքում իշխանության եկած Փաշինյանի կառավարության հետ՝ մի քանի տարի անց: Կկարողանա՞ Փաշինյանը երկրում ժողովրդավարությունը չխարխրել, զերծ մնալ այն ամենի, ինչում քննադատել իր նախորդ իշխանությանը, այն բոլոր արատավոր երևույթներից ու ավանդույթներից, որոնք մատնանշել ու դրանց համար հուժկու ընդդիմացել է նախորդներին: Ցույց կտա ժամանակը: Մետաքսյա Շալունց