«Լիդիան Արմենիա» ՓԲ սպառնում է. ահազանգում են իրավապաշտպան կազմակերպությունները

• Հետևաբար, մենք ՀՀ իրավապահ մարմիններից պահանջում ենք

  համարժեքորեն արձագանքել՝ Հայաստանի տարածքում ապահովելով

  մարդու իրավունքների լիարժեք պաշտպանությունը։ Մենք հայտարարում

  ենք, որ հետևելու ենք ՀՀ իրավապահ մարմինների հետագա քայլերին՝

  դիտարկելով այն իրավապաշտպանական սկզբունքներին

  համապատասխանելիության տեսանկյունից։

  Ծանուցում․

  ՀՀ Սահմանադրության 44-րդ հոդվածով է ամրագրված յուրաքանչյուրի՝

  խաղաղ, առանց զենքի հավաքներին ազատորեն մասնակցելու եւ դրանք

  կազմակերպելու իրավունքը։

  Խաղաղ հավաքների իրավունքն ամրագրված է մարդու իրավունքներին

  վերաբերվող մի շարք միջազգային փաստաթղթերում, այդ թվում` 1948

  թվականին ընդունված ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների համընդհանուր

  հռչակագրի 20-րդ հոդվածում, 1950 թվականին ընդունված «Մարդու

  իրավունքների եւ հիմնարար ազատությունների պաշտպանության

  մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 11-րդ հոդվածում, 1966 թվականին

  ընդունված «Քաղաքացիական եւ քաղաքական իրավունքների մասին»

  ՄԱԿ-ի միջազգային դաշնագրի 21-րդ հոդվածում եւ այլն։

  Իր հերթին Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն

  անդրադառնալով «Մարդու իրավունքների եւ հիմնարար

  ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի

  11-րդ հոդվածով երաշխավորված հավաքների ազատության

  իրավունքին՝ արձանագրել է, որ հասարակական վայրում տեղի ունեցող

  ցանկացած հանրահավաք կարող է առաջ բերել բնականոն կյանքի

  որոշակի աստիճանի խաթարում, ներառյալ երթեւեկության խաթարում,

  եւ եթե ցուցարարները բռնի գործողություններ չեն կատարում, ապա

  կարեւոր է, որ իշխանությունները որոշակի աստիճանի

  հանդուրժողականություն ցուցաբերեն խաղաղ հավաքների նկատմամբ,

  այլապես կոնվենցիայի 11-րդ հոդվածով երաշխավորված հավաքների

  ազատության սկզբունքը կիմաստազրկվի (տե՛ս «Օյա Ատամանն ըննդդեմ

  Թուրքիայի» («Oya Ataman v. Turkey») 05.12.2006 թվականի գործով վճիռ,

  գանգատ №74552/01, «Աշուղյանն ընդդեմ Հայաստանի»

  17.07.2008թվականի գործով վճիռ, գանգատ №33268/03)։

  Միաժամանակ, դատարանի գնահատմամբ անձը

  պատասխանատվության չի կարող ենթարկվել խաղաղ հավաքներին

  մասնակցելու համար, քանի դեռ այդ անձն ինքնին որեւէ պատժելի

  արարք չի կատարել (տե՛ս «Գալստյանն ընդդեմ Հայաստանի» 15.11.2007

  թվականի գործով վճիռ, գանգատ №26986/03, «Էզելին ընդդեմ

  Ֆրանսիայի» («Ezelin v. France») 26.04.1991 թվականի գործով վճիռ,

  գանգատ №11800/85)։
•