Ե՞րբ, ե՞րբ նորից կիրակին պարգև կդառնա

Ո՞վ կմտածեր, որ Չարենցավանի կոմունալ ծառայության ձյունահեր, ձյունածածկ աշխատակցուհու շնորհիվ ես կգտնեմ իմ նոր երգի պակասող տողը։

Հոգսերի շաբաթից հետո մարդուն տրվում է կիրակին` որպես պարգև, որպես շնորհակալ լինելու և շնորհը վայելելու օր։
Շաբաթվա մեջ թողնելով աղմուկը, հոգնությունը, առօրյա վազքը` մարդը ստանում է իր բաժին կիրակին, որ այն օգտագործի բոլորովին այլ կերպ։ Օգտագործի` ինչպես ուզում է։ Որ խաղաղեցնի մարմինն ու հոգին։

Ինչո՞ւ մեզնից խլվեց նաև կիրակնօրյա խաղաղությունը։ Շաբաթվա օրերի տգեղացած հոսքին արդեն վարժվել էինք։ Ինչո՞ւ, ո՞վ որոշեց, որ նաև մեր կիրակիները պիտի ցեխոտվեն։

Ընդհանրապես, ինչպե՞ս հաշտվեցինք մեզ պարտադրված մթնոլորտի հետ։ Ինչո՞ւ այդքան թեթևությամբ հանձնեցինք մեր թանկ ունեցվածքը` մեր փոքրիկ, անձնական աշխարհը։
Ինչպե՞ս ստացվեց, որ հազար տարվա ընկերների համար իրար աչքերի մեջ նայելը դարձավ անթույլատրելի շքեղություն։

Այդ ո՞ր հանճարի ոսկե քնարին ենթարկվելով` մենք վերաձևեցինք մեր պահվածքը, մեր ընկերացանկը, հանկարծ կասկածեցինք մեր ճաշակի, մեր սկզբունքների վրա։

Թումանյա՞ն ունենք նորօրյա, նոր Կոմիտա՞ս է ի հայտ եկել` որպես անառարկելի հեղինակություն։ Ո՞վ է հայտնվել մեր հասարակության կյանքում, ո՞ւմ ենք մենք այսքան հլու ենթարկվում։

Ինչի՞ն ենք զոհաբերում մեր ներքին հանդարտությունը, մեր ներքին լույսը, մեր պայծառությունը։ Ինչի՞ն ենք զոհաբերում մեր կիրակիները։ Ո՞վ է հանկարծ դարձել մեզ համար ավելի կարևոր, քան` մեր ներքին համոզմունքները, քան` տարիներով ստեղծած մեր ներքին, կարևոր աշխարհը։

Մեզնից արդեն խլվել է մեր սիրելի աշխարհը` այն կանաչ, ֆիզիկական, լեռնային, երկրային։
Հիմա մեզնից խլում են մեր ներքին տարածությունը` մեր կապույտ, թափանցիկ, երկնային, միակը։ Այն աշխարհը, որտեղ կարող ենք թաքնվել բոլորից, որտեղ բռնությունը մուտք չունի։

Եկել ու կոտրում են նաև մեր այդ վերջին աշխարհի դարպասը` պողպատե մուրճով խփելով մեր բարակ պատերին, ճղճղան ձայնով քերծելով մեր ներսի պաշտպանիչ թաղանթը։

Տեսե՞լ եք, արդեն լուրջ ճաքեր կան պատերին։ Ինչպե՞ս ենք նորոգելու, ինչո՞վ ենք նորոգելու։

Ե՞րբ, ե՞րբ նորից կիրակին պարգև կդառնա։

Լիլիթ Բլեյանի ֆեյսբուքյան էջից